Plattelands Koningsdag

Dit keer geen schrijven van mij over de Koningsdag in Finland. Ik was er niet bij en gelukkig heeft iemand anders een mooi verhaal daarover geschreven. Een familiereünie deed mij in april afreizen naar Nederland. Veel miste ik niet qua weer, begreep ik, want het bleef koud in een grijs grauw Finland met zelfs — zo ik had gehoord — een korte winterperiode. Het was een mooie ervaring om al reizend door Zweden, Denemarken het voorjaar in rap tempo te zien ontwikkelen van een lichtelijk groene tint in de bomen bij Stockholm tot bloeiende seringen en appelbomen in Noord-Duitsland en volop in blad zijnde bomen in Nederland.

Maar daarover wil ik het verder niet hebben. Het is een mooi decor voor een Koningsdag in Nederland waarvan de toegevoegde illustraties bewijs leveren. Veel tijd om dat te beleven was er niet, want middernacht na de Koningsdag vertrok onze boot vanuit Travemünde weer richting Finland en we weten nooit hoelang het duurt om Hamburg voorbij te komen met zijn eeuwigdurende files. De Koningsdag was dit jaar in Emmen en we waren in de buurt. Het leek dus een mooi idee om daar eerst naartoe te gaan alvorens aan onze terugreis te beginnen. Maar … om daar te komen, auto te parkeren en misschien met veel geluk de koninklijke familie niet al te ver aan ons voorbij te zien gaan in een overvolle omgeving trok ons niet zo aan. Bovendien zou het worden verslagen door tv en andere media en kan ik weinig daaraan toevoegen.

Dus is het interessanter om dat op lokaal niveau te vieren. In de gemeente Westerwolde hebben we dat plaatselijk gevierd op het plein voor het gemeentehuis in Sellingen. De lokale fanfarekorps Jeduthun gaf daar een Koningsdagconcert. Tot ons geluk was het een zonnige dag. Het vieren met de inwoners was kleinschalig maar wel gezellig. Iedereen kent iedereen. Voor de ouderen waren een aantal stoelen geplaatst en de rest mocht staande de toespraak van de waarnemend burgemeester Leendert Klaassen aanhoren en vervolgens naar het optreden van Jeduthun luisteren. En een glaasje oranjebitter ontbrak niet en werd aangeboden door een plaatselijk restaurant. Anders dan in Finland werd het zingen van Wilhelmus van Nassouwe muzikaal ondersteund door natuurlijk het fanfarekorps. Wat wel opviel dat het minder welluidend werd meegezongen, misschien komt dat doordat het buiten werd gezongen. Dus een pluim voor de Nederlanders in Finland. Misschien moeten ze daar in Sellingen ook de tekst van de meest gebruikte coupletten 1 en 6 van het Wilhelmus uitdelen om mee te zingen. Natuurlijk werd er behoorlijk gevlagd wat hier in Finland niet gebeurt met Koningsdag. Helaas moesten we kort daarop vertrekken om zeker te zijn dat we de boot naar Finland zouden halen.

Arie Oudman


Hietaniemen begraafplaats: expositie van buitengewone grafmonumenten

Eerst was het plan om in oktober een wandeling over de oude Hietaniemi-begraafplaats te maken, echter paste qua tijd dat niet voor de gids. Dus geen wandeling in herfstkleuren en vallende bladeren, dat een passende achtergrondsfeer zou kunnen opleveren. Dus gaan we wandelen onder begeleiding van onze gids Agneta in december. Het is inmiddels winters en er ligt een, voor Helsinkiaanse begrippen, behoorlijk pak sneeuw. We verzamelen voor de door Theodor Höijer ontworpen kapel uit 1872. Hij was een zeer belangrijke architect aan het eind van de 19e eeuw. Veel oude ‘juweeltjes’ in Helsinki komen van zijn hand, zoals restaurant Pukki in Korkeasaari.

Als medeorganisator, want ook Watze en Agneta participeren daarin, kom ik op tijd op de afgesproken locatie om te verwelkomen. Rond 2 uur is bijna iedereen aanwezig. Er zijn 20 deelnemers die het winterse weer trotseren. Agneta die als gids ons rondleidt geeft ons een kaart – wel handig als we verdwalen – en geeft een algemene introductie over de begraafplaats en langzamerhand begeven we ons naar het zuiden. Zie ook ons wandel routekaartje. We maken onder anderen een stop bij het graf van Frederik Ekberg, de oprichter van de Ekberg-bakkerij en het café aan de Bulevardi in Helsinki. Robert Stigell, waarvan we het graf later zien, heeft het portret reliëf aan de grafsteen toegevoegd. We lopen verder en komen bij het grafmonument van Frederik Pacius, een duits-Finse componist en muziek docent aan de universiteit van Helsinki. We passeren de grafsteen van Beda Stjernschantz, een schilder. We staan stil bij het familiegraf van de familie Walleen, Carl Johan Walleen was een vooraanstaande politicus ten tijde van de Russische overheersing van Finland en werd gouverneur van district Viborg. Ook zijn zoon Emil volgt hem in zijn voetsporen. Kortom, in dit deel van de begraafplaats liggen gedenkstenen die verwijzen naar een belangrijke deel van de Finse geschiedenis van de 18e en 19e eeuw. We gaan verder en zien het graf van J.V. Snellman, een senator.

Als we aan het eind van het pad naar rechts afslaan komen we bij pompeus graf van Robert Stigell, een fameuze beeldhouwer met sculpturen ‘Ilmarinen’ en ‘Väinämöinen’ aan de voorgevel van de Vanha ylioppilastalo in het centrum van Helsinki en ook andere bekende werken. Langzamerhand beginnen we de winterse kou te voelen en maken een begin aan de terugreis naar een warm tehuis. Maar eerst proberen we het graf te vinden van Helene Scherfbeck, een zeer bekende schilder die iedere kunstminnaar in Finland en daarbuiten moet kennen. Helaas lukt ons niet het graf te vinden dat ondergesneeuwd is. We lopen weer terug naar het nabij het startpunt van de excursie en komen bij het graf van Jaakko Pöyry, de oprichter van Ingenieursbureau Jaakko Pöyry; dat bureau is nu samengegaan met een Zweeds ingenieursbureau tot Afry. Dit graf onderscheid zich van de andere door een opmerkelijke vormgeving in de vorm van een kaars met daarbij afgebrande luciferstokjes. Vervolgens maken we een stop bij het praalgraf van Anders Edvard Ramsey, een Finse generaal in het Russische leger. Ook hier was Robert Stigell de maker van het grafmonument. Ramsey had Schotse roots, maar zijn vader was al een militair met hoge rang in Finland. Dichtbij staat ook het beeldhouwwerk op het graf van Zacharias Topelius met de titel ‘Valoa kohti’, vrij vertaald naar ‘Naar het licht’. Als laatste lopen we langs de graven van recente artiesten zoals Spede. Als voorbeeld doe ik ook een aantal foto’s van deze graven die ik eerder genomen heb in mei 2021.

We bedanken Agneta voor de rondleiding en de uitleg en de gedane moeite om ons van informatie te voorzien. We vervolgen onze weg naar de woning van Watze tegenover de begraafplaats om op te warmen met hete chocolademelk met eventueel een hartversterkertje en slagroom. Ondanks de kou was het zeer geslaagd, en zien we uit naar meer van dit soort evenementen.

Arie Oudman


Nieuwjaarsreceptie 2024

Winterse nieuwjaarsreceptie

Met het glas geheven gaan we weer het nieuwe jaar 2024 in. Sinds 2018 begroeten we elkaar in Villa Kivi gelegen aan de Töölönlahti met een mooi zicht over de zee (echt waar, zie rode stip op de kaart 1). Waarschijnlijk let niemand daar nu op, want het is koud en er staat een harde wind die de sneeuw in het gezicht blaast.

Buiten worden we verwelkomd met oranje vlaggetjes en wat kaarslicht. Het logo van de Nederlandse Vereniging is ten dele weer ondergesneeuwd, kort nadat het geplaatst is.

Nee, liever gaan we zo snel mogelijk naar binnen, verwelkomd door de voorzitter Wim en Guido, die bij de ingang de registratie bijhoudt, waarna we een glas mousserende wijn krijgen aangeboden.

De opkomst is goed, en het duurt niet lang of de ontmoetingsruimte is aardig gevuld. Ondanks het barre weer en gladde wegen komen ook leden die wat slechter ter been zijn opdraven, soms met assistentie van welwillende leden.

Het is de tijd om elkaar te begroeten en sterke verhalen te vertellen, oude herinneringen op te rakelen of met nieuwe gezichten kennis te maken. Kortom het is weer – hoe kan het anders – een gezellige bijeenkomst. We heffen het glas en wensen elkaar het allerbeste toe. Bert groet mij met een Groningse uitdrukking “veel heil en zegen” en we suggereren de variatie hierop met een realistische blik op de toekomst “veul snij en reegn”, dat ook blijkt uit te komen in januari en februari, want sneeuw en regen is er gevallen. Hopelijk betreft het een kortlopende visie en kunnen we straks van een mooi voorjaar gaan genieten.

Met de aanwezige hapjes en drankjes doen we de ronde en praten we met onze Nederlandse vrienden en aanhang, totdat om de aandacht wordt gevraagd. Voorzitter Wim Havinga neemt de microfoon en geeft een korte speech om vervolgens ons allen een goed komend jaar toe te wensen.

De receptietijd wordt ruimschoots overschreden, want we raken maar niet uitgepraat. Hoe dan ook, het was weer een geslaagde bijeenkomst. Hopend dat de fotoreportage een goede indruk geeft.

Sommigen gaan niet met lege handen weg, want er is een verzameling van Nederlandstalige boeken uit de bibliotheek van de vereniging meegenomen ter inzage. Geïnteresseerden kunnen boeken tegen een kleine vergoeding meenemen naar huis. En dat gebeurt dan ook. Er blijven nog genoeg boeiende boeken over voor geïnteresseerden.

Arie Oudman

1) Map of Helsinge Parish 1749 (Geographisk charta öfver Helsinge sokn, uti Borgå härad och Nylands län belägen, afmät år 1749 af Fried. Joh. Fonseen)


Op stap naar Lappeenranta alias Willmanstrand (zomerkamp-bezoek)

Ons zomerverblijf is aardig in de richting van Lappeenranta dus een uitgelezen kans om kort deel te nemen aan wat activiteiten van het zomerkamp. Geen sprookjes-zandkasteel voor ons, toch willen we wat uit de fantasiewereld mee beleven en bezoeken het kunstmuseum in Lappeenranta, niet ver van het zandkasteel. Zeg maar een sprookjeswereld voor volwassenen. We zoeken het hogerop en komen in de vesting van Lappeenranta, een oude fortificatie dat in de eerste helft van de 18e eeuw is gebouwd door de Zweden, de toenmalige heerser.

Zonder verder in te gaan op de geschiedenis, want dat zou een lang verhaal worden, gaan we een van de oude gebouwen bezoeken, waar in een kunstmuseum werken van Sinikka Kurkinen en Veijo Rönkkösen hangen. Sinikka houdt van de kracht van kleur, en vorm en denkend aan het zomerkamp vind ik de open raam en het water buiten passend. Veijo’s expositie draagt de naam ‘Mystieke tuin’, ook passend bij het sprookjes thema. Hij maakt gebruik van het dubbel belichten van zijn fotomateriaal.

Langs de hoofdstraat door de vesting, Kristiinankatu, staan verschillende boetiekjes met kunstvoorwerpen, textiel en eet en drinkgelegenheden, gevestigd in de oude panden.

Het is mooi weer en daardoor zijn er veel bezoekers in de vesting en op de vestingwallen, met een mooi uitzicht over Lappeenranta.

Na onze eigen rondwandeling ontmoeten we enkele mannelijke deelnemers van het zomerkamp om vervolgens een begeleide tour langs een aantal bezienswaardigheden te bewandelen. De anderen wandelen met de kinderen weer terug naar de camping. We beginnen bij de oude kruidentuin waar men mee begonnen is in de 18e eeuw. Nuttige groenten en kruiden werden er verbouwd. Een aantal planten hebben het overleefd tot heden, zoals de zeepkruid Saponaria. De wortel daarvan diende als medicijn voor hoest, leverproblemen en ook als een laxeermiddel.

Tot slot is er een privébarbecue op de camping voor de vereniging, iedereen doet wat: hout aanslepen, het grillen, brood snijden, salades maken, praten etc. Overigens valt mij op dat de jeugd aardig muzikaal is en in de eigen ruimte zich vermaakt, terwijl onze gesprekken en verhalen niet gehinderd worden.

Wij vertrekken weer naar ons zomerverblijf en nemen geen deel meer aan de sauna. Het was een zeer gezellig gebeuren en veel dank is verschuldigd aan de organisatoren van het zomerkamp en natuurlijk ook de assistenten.


Oranje en nogmaals oranje

Het optimale moment om iets van oranje gekleurde kleding te dragen is de jaarlijkse Koningsdag: stropdas, jurk, sjaal of hoed. Het was weer zover op 23 april in Villa Kivi in Helsinki. De ontvangst begon om 15.00 uur maar buiten stonden er al een aantal te trappelen om naar binnen te gaan. Dat lag niet aan het weer, want het was een prachtige zonnige voorjaarsdag. De knoppen in de bomen gaven aan dat we weer een mooie tijd tegemoet gaan, na een lange ‘sombere (?)’ wintertijd.
Na registratie, want we moesten ons vooraf opgeven, worden we verwelkomd door onze nieuwe voorzitter Wim Havinga en krijgen we een oranje drankje aangeboden al dan niet met wat alcoholische inhoud. Langzamerhand komen er meer gasten binnen. Aangenaam verrast dat we ook leden en niet-leden zien die we al jaren gemist hebben op onze feesten. Er valt dus veel bij te praten. Ook nieuwe gezichten mogen we verwelkomen.
Halverwege het feest neemt de voorzitter de microfoon ter hand om de luide Nederlanders te overstemmen, en geeft zijn maidenspeech als nieuwe voorzitter. Vervolgens krijgt de ambassadeur de microfoon in handen en ook hij, Govert Jan Cornelis Bijl de Vroe, geeft een korte toespraak. Het glas wordt geheven op het welzijn van Koning Willem-Alexander, waarna het Wilhelmus a capella op verschillende toonhoogtes wordt gezongen.
Naast de drankjes worden ook hapjes geserveerd door oud-voorzitter Guido en enkele assistenten. Pizzastukjes worden ter plaatse gebakken en wat later worden de bitterballen aangeboden. Alles is ruimschoots aanwezig.
De voorzitter weet mij te waarschuwen niet de twee dames met een oranje badmuts en zwemkleding te fotograferen; die waren van plan een frisse duik in Töölönlahti te nemen. Ze horen niet bij ons gezelschap vertelt Wim, terwijl ik gefocust ben op oranje. Dank voor je oplettendheid.
De geplande eindtijd voor de receptie wordt ruimschoots overschreden, wat volgens mij niets anders betekent dat het zeer geslaagd was. Rest mij niets anders dan het bestuur en de vrijwillige medewerkers hartelijk te danken.

Arie Oudman

 


Nieuwjaarsreceptie NviF - Verslag

Nieuwjaarsreceptie

Dit jaar een late receptie in Villa Kivi aan de rand van de Töölö-baai in Helsinki. Eindelijk kunnen we met voorzichtigheid het mondkapje achterwege laten. Het kan weer hopen we.

Met het nieuwe jaar hebben sommigen het voornemen met iets te stoppen (roken, drinken), of om iets te beginnen (op dieet gaan, reizen, Fins leren, etc.). Tijdens het rondwandelen verneem ik niets van het falen van het voornemen, integendeel, ik hoor dat sommigen zijn begonnen met het leren en oefenen van de Nederlandse taal. Ik heb het dan over de Finse aanhang. Een prachtig voornemen, en wens hen veel succes daarmee, mogelijk hebben sommige Nederlanders ook het voornemen om alsnog Fins te leren.

Het is voor het eerst dat de nieuwjaarsreceptie geheel door vrouwen is georganiseerd, zo ik begrepen heb van de vicevoorzitter. We heffen het glas en wensen elkaar en de vereniging een goed jaar toe. Ondanks dat het goed georganiseerd is, en er genoeg te eten en te drinken aanwezig is, is de opkomst wat minder massaal. Het weer zit ook niet mee want het schommelt rond het vriespunt, het is nat en glad. Gelukkig is het binnen warm en gezellig en worden we verwelkomd door de vicevoorzitter en een deel van het bestuur. De voorzitter is helaas verhinderd. We zien nieuwe gezichten waarmee we kennis maken, maar ook oude bekenden die we misschien lang niet meer hebben gezien. Op de muur achter in de zaal is een video te zien met foto’s die tijdens de Laplandreis zijn gemaakt. Of iemand daar uitgebreid naar zit te kijken weet ik niet, misschien om in alle stilte een kroket te verorberen en tegelijk naar de foto’s te kijken, om vervolgens weer verder in gesprek te gaan met oude bekenden.

Ook de fotograaf is weer present om een aantal plaatjes te schieten van het evenement. Goed voor het fotogeheugen van de vereniging. Het resultaat is te zien in het fotoverslag. Alhoewel er geen kinderen op de foto’s staan, zijn ze er wel degelijk.

Ruimschoots over tijd vertrekken de meesten weer, na nog snel een snack in de mond te steken en bij de uitgang nog een rol King-pepermunt in de zak te steken. De vrouwen (en een paar mannen) ruimen weer op om het weer netjes achter te laten.

Arie Oudman

 

 

 

 

 

 

 


Hutspot Haringen en “Korenwijn”

Hutspot Haringen en “Korenwijn”

Dit gaat niet over een recept om hutspot te maken. Nee, het gaat om het gebruik ervan, dat wil zeggen het nuttigen van hutspot, haringen, berenburg en jenever. U leest het goed, geen echte korenwijn – een speciale soort jenever dat niet door Alko wordt verkocht, alhoewel het volgens de traditie er wel bij hoort als Leidens Ontzet gevierd wordt. Bij de Nederlandse Vereniging is het inmiddels traditioneel geworden om de algemene ledenvergadering te combineren met het Leidens Ontzet. Al sinds de negentiger jaren wordt dit naar mijn weten zo geregeld om het nuttige met het aangename samen te voegen. De locatie is ook dit jaar weer in een zaal van de vrijwillige brandweerkazerne in Espoo.

We beginnen met een lezing van Aaltje Bos, en gebruik makend van de optie online Teams vergaderen vanuit Oulu geeft zij ons inzicht over “Vijf mythes over eenzaamheid en het belang van een hechte gemeenschap” gevolg door een discussie, wat voor de online deelnemers wat moeilijk is om de vragen uit de zaal te horen, want een microfoon ontbreekt, en wordt vervolgens door Guido opnieuw verwoord.

C6d_61518

Na een korte pauze begint de algemene ledenvergadering waarin de nodige besluiten worden genomen en inzicht wordt gegeven wat het bestuur in de komende jaar wil gaan doen. Meer daarover staat in de notulen. ( https://www.nederlandsevereniging.fi/officieel/2022%20-%20ALV%20oktober%20Notulen.pdf). Sabine Van Roten wordt bedankt voor haar inzet in het bestuur nu zij het bestuur verlaat. Tijdens de vergadering worden we onthaald op bitterballen om de mogelijk saaie onderwerpen wat te onderbreken.

 

De vergadering duurt iets langer dan voorzien en de gasten voor het Leidens Ontzet druppelen al naar binnen. Niet lang daarna worden de borden, bekers, pannen en schalen naar binnengebracht en kan het Leidens ontzet beginnen, helaas is dit geen online event. De hutspot is tijdens de vergadering in de keuken geprepareerd. De opgediende haringen zijn gesponsord door de Nederlandse Ambassade, met dank. De hutspot, de haringen en een borrel, en natuurlijk de onderlinge gezellige gesprekken maken het feest compleet. Om ook naderhand wat van de Nederlandse cultuur te genieten is er een selectie van boeken uit de bibliotheek van de vereniging neergezet om te lenen.

Om enigszins de sfeer weer te geven zijn er foto’s gemaakt om dit schrijven te omlijsten.

Arie Oudman

 

 


Koningsdag in Helsinki

Koningsdag in Helsinki

Eindelijk kan het weer. Iedereen die de beschikking heeft over oranje textiel in welke vorm dan ook kan het weer uit de kast halen. Omdat de verwachte opkomst groot is moeten we reserveren. Meer dan toegestaan, maximaal 120, willen komen en belanden dus op de reservelijst. Gelukkig voor degenen die op de reservelijst staan, want er vallen een aantal bezoekers af en die mensen kunnen dus toch deelnemen. Het weer zit mee. Zonnig en misschien een beetje voorjaarsfrisheid.

Na registratie en het krijgen van consumptiebonnen krijgen we heel toepasselijk een glas oranjebitter om mee te beginnen. Langzamerhand komen de feestvierders binnen en is het gezellig om elkaar na zo’n lange tijd weer te zien. Verhalen te over. Gezien het mooie weer verhuizen ook een aantal met glas en snack naar het terras. Ook veel nieuwe gezichten zijn er, pas gearriveerd in Finland.

De ambassadeur, Govert Jan Bijl de Vroe, houdt een toespraak met onder anderen oog voor de huidige toestand, de vrijheid die wij hier hebben en de dreigingen elders in Europa. Voor velen is het de eerste kennismaking met de ambassadeur. Na de toespraken wordt het Wilhelmus gezongen, voor diegenen die de tekst niet meer in hun hoofd hebben is een QR-code waarmee je de coupletten op je telefoon kunt lezen.

Rob en Monique verzorgen de Nederlandse lekkernijen: de bitterballen worden ter plekke gefrituurd. Naast de chips, pinda’s en bitterballen worden ook door vrijwilligers sushi en andere snacks rondgebracht.

Op gepaste tijd en na het maken van verschillende foto’s van het feest vertrek ik met mijn gezin naar huis. Natuurlijk wil ik het bestuur en de vrijwilligers bedanken voor het vele werk dat ze doen. Uit eigen ervaring weet ik dat het opruimen heel wat tijd vraagt. Kortom zeer geslaagd. En ik hoop dat de anderen dat ook zo ervaren.

Arie Oudman

 


Leidens Ontzet in coronatijd

Leidens Ontzet in coronatijd

Eindelijk kan het weer, Leidens Ontzet “life” vieren, na de algemene ledenvergadering (ALV) in hybride formaat. Het bleef spannend, kon het weer, of niet. Maar enkele weken voor het feest wordt het besluit genomen dat de haringen besteld kunnen worden. En dat is gelukt. De Nederlandse ambassade heeft wederom de kosten voor de haringen op zich genomen, waarvoor hartelijke dank. Gewoonlijk vieren we het Leidens Ontzet rond 4 oktober in het weekend. Helaas moet de datum verschoven worden omdat op 2 of 3 oktober geen locatie te vinden is tegen een betaalbare huur en die tegelijk genoeg ruimte heeft met een te gebruiken keuken. De haringen blijven dus een week langer in de vriezer.

 

Het is 10 oktober en we gaan op tijd vertrekken want ons erelid Peter en Kaisa moeten van station Tikkurila opgehaald worden. We zijn vóór 3 uur ter plekke in de sociale ruimte van de vrijwillige brandweer in Espoo, aan de oever van de Espoonjoki, en op loopafstand van treinstation Espoon Keskus. We zijn op tijd, want we willen ook aan de ALV deelnemen. Rond 4 uur beginnen we met het ontspannende deel: het Leidens Ontzet. Het inspannende deel, oftewel het voorbereidend werk, is door Guido, Mirjam en Joyce gedaan: hutspot maken, de verse en ontdooide haringen uitpakken en andere dingen klaarzetten. Het zijn echte Nederlandse haringen, door Urker vissers gevangen volgens het etiket op de doos. Langzamerhand komen er meer gasten binnen die voor de gezelligheid, de haringen en de hutspot komen. Na een eerste drankje wordt de hutspot opgediend, en er zijn voldoende haringen met ui aanwezig voor ieder die dat wil, en dat is een opluchting voor een aantal leden. Het blijkt namelijk dat een welvertrouwde haringboer in de binnenstad geen matjes haringen meer verkoopt. Haringschaarste dus, laat het daarom extra lekker smaken. Het is gezellig, jong en oud zijn aanwezig, er wordt gelachen en smakelijke anekdotes verteld die aan Nederlanders wel toevertrouwd zijn.

Ondanks de corona, en de wat ver-weg-locatie voor sommigen, zijn er ongeveer 30 aanwezigen. Helaas smaken “hybride” haringen wat minder goed. Na ongeveer 2 uur zijn we verzadigd, en moet worden opgeruimd.

         

Rest mij het bestuur en de actieve vrijwilligers, die met de voorbereidingen en het opruimen hebben geholpen, te bedanken voor deze geslaagde ontmoeting. Met een aantal interessante verhalen rijker vertrekken we weer, en brengen we Peter en Kaisa weer terug naar station Tikkurila. Hopelijk geven de foto’s een goede indruk van de sfeer en kunnen we volgend jaar met minder belemmeringen komen.

Blijf gezond,

Arie Oudman