Voor de drinkpauze halverwege de eerste helft staan we al met twee-nul voor. Ik zit met mijn jongens bij mijn zus op de bank. In Nederland. De jongens hebben hun oranje shirt aan, hun wangen zijn rood en klam van het zweet na een warme zomerdag. Als niet lang na het tweede doelpunt de reclame op het beeld verschijnt, gaan ze tevreden naar bed.

De volgende dag rijden we langs een café dat met oranje vlaggetjes is versierd. Even verderop hangt een oranje leeuw aan de muur. In mijn kindertijd was de oranjekoorts nog veel uitbundiger, maar misschien kwam dat pas gedurende het toernooi echt op gang. Ik was zes toen het Europees Kampioenschap werd binnengesleept. Ik herinner me getoeter op straat. Overal hingen vlaggen en ballonnen. Oranje lintjes aan de antennes op de auto’s. De supermarkten deelden plaatjes van de voetballers uit. Maar mij zei het toen nog weinig: voetballen was een spel op het schoolplein, een televisie hadden we niet.

Afbeelding is uitsluitend ter illustratie

In de sport hebben ze van beide nationaliteiten een eigen trots. In het blauw met wit werden ze in de lente ijshockeykampioen, en in het oranje zijn ze de leeuwen van het voetbal. Alleen klopt er iets niet, merkt de oudste op. Met ijshockey wordt in Finland gesproken over ‘isänmaa’, het vaderland, terwijl het toch eigenlijk hun moederland is.

Op straat worden ze met hun oranje shirtjes aangesproken over de wedstrijd van gisteren. Ze glimmen van trots. Niet alleen spreken ze al een aardig woordje in hun vadertaal, maar met hun shirtjes horen ze er in die ene vakantieweek echt bij. De eensgezindheid gaat verder dan de vrolijkheid om de wedstrijd die met vijf-één gewonnen werd. Want voetballen doen ze dagelijks op het dode eind van de straat, thuis in Turku. Ze rennen achter de bal aan als die door de glooiende straat rolt, en hebben op het asfalt er hun knieën voor opengehaald. Ze leren schieten en incasseren. Vaak kun je de bal beter afgeven. Als beloning delen ze nu in de trots van hun tweede land.

Thijs Feuth