De oude dieselmotor pruttelde weer vrolijk. Zonder veel vermogen haalden we met de camper maar net 60 km per uur helling op, en vlak met tegenwind zo’n 70-80, onderweg naar de camping waar Joanneke het kamp van de NViF weer georganiseerd heeft.

Eigenlijk ben ik altijd wat verlegen bij de spelletjes, maar toch wil ik graag dat we wat sneller konden zodat we er eerder zouden zijn. Waarom vraag ik mijzelf af? Omdat ik voorzitter ben? Nou ja, ik probeer inderdaad aanwezig te zijn bij evenementen. Maar toch is dat het niet. Ik zit in spanning of Norbert en Melinne er weer zullen zijn. Of ik Ian weer zal spreken. Hebben Joyce en Kasper hun slimme kinderen weer mee? Ik denk ook weer aan een aantal kampen geleden, waar de jongens van Suzanne en Sander in onze camper kropen en achter het stuur verre reizen maakten. Hun jongste zat trouwens vrolijk en mooi zingend naast me in ‘mijn’ busje  tijdens de jubileumreis. En natuurlijk de jongens van Jelmer en Joanneke, die mij in Jyväskylä zo fijn helpen. Mijn kinderen zijn helaas al uitgevlogen. Misschien zou Sietse meefietsen, maar hij was erg druk met het begin van de studie.

En de fietsers, zijn ze al onderweg? Bestuursleden Rob en Willemijn zouden met aanhang op de fiets komen. Natuurlijk zal ik Jelmer en Joanneke en hun kids weer zien en alle anderen. Zouden er nog meer nieuwe leuke mensen komen?

Willemijn spreekt soms van de Dutch society. Zonder echt mee te doen aan de spelletjes en de sauna, geniet ik er intens van om Nederlands te kunnen spreken met fijne mensen en razend interessante jonge mensen. Zoals de gesprekken die ik tijdens de speurtocht met de dochter van Joyce had. Ken jij mijn moeder? Ja, die ken ik. Als we verdwalen, kun je haar dan bellen? Natuurlijk. Heb je eigenlijk haar telefoonnummer wel? Oeps, goeie vraag, nee, maar die kan ik vast op internet vinden. Je moeder is toch hoofd van de school? Dus haar nummer zal op internet wel te vinden zijn. Oh ja, en vrolijk huppelde ze verder op zoek naar de volgende aanwijzing van Joanneke. Inderdaad, een kleine gezellige society. Daar geniet ik van en dan voel ik me met mijn eigen taal thuis.

Dat is denk ik eigenlijk waarom we met de NViF al bijna 90 jaar actief zijn in Finland. Samen er iets leuks van maken. Leuk voor jong en oud. Daar mag iedereen die wil van meegenieten.

Inderdaad bijna 90 jaar al … dat vraagt om een jubileumactiviteit Heb je ideeën of wil je meehelpen bij een eventueel evenement, neem dan contact op met ons.

Dit jaar is echter nog niet voorbij. De najaars-ALV met viering van het Leidens Ontzet staat weer voor de deur. Ook staat mijn huis begin november weer open voor de jeugd voor het jongerenweekend. En spoedig wordt er geoefend voor de kerstviering in de Zweedse kerk.

Nu moet ik eerst nog naar haring vissen in Nederland, maar graag tot ziens straks.

Wim