In februari reisden diverse Nederlanders binnen Finland en vanuit het thuisland weer naar de Finland Ice Marathon (FIM) in Kuopio, die op zaterdag 22 februari werd georganiseerd. Het is al sinds jaar en dag hetzelfde groepje, met hier en daar wat mensen die erbij komen of om verschillende redenen niet kunnen. Ondanks dat de status van het evenement in de loop der jaren flink is afgenomen, komen er nog steeds allerlei nationaliteiten van heinde en verre op af.
Waar voorheen de langste afstand de 200 km was, heeft de organisatie deze vanwege te weinig animo ingekort tot 100 km. Vaak deden er niet meer dan 20 schaatsers mee. De lokale held Jarkko Koponen, oud-winnaar en iemand om altijd rekening mee te houden in de strijd om de medailles, moest dit jaar verstek laten gaan wegens ziekte. Hij was wel fit genoeg om mee te doen aan de 25 km met stokken, die hij dan ook prompt won.
Naast een aantal Nederlandse hobbyrijders die altijd voor de langste afstand gaan, bevonden good-olds Yoeri Takken en Jan Aalbers zich weer onder de kanshebbers op het hoogste schavot. De snelheid is in de loop der jaren misschien wat minder geworden, maar de techniek en passie zijn nog steeds in ruime mate aanwezig. Aangezien je verslaggever tijdens z’n 50 km de kopgroep meerdere keren voorbij zag komen, was deze onderweg aardig op de hoogte van de stand van zaken. Het ijs was prima en beter dan het jaren is geweest, maar het was wel continu oppassen voor de talloze scheuren. Yoeri Takken ging er uiteindelijk na een eindsprint met de winst vandoor, de Fin Ossi Sippu en Jan Aalbers werden respectievelijk tweede en derde.
Het scheelde niet veel of er kon overigens bijna niet geschaatst worden. Vorig jaar was het evenement al letterlijk en figuurlijk in het water gevallen, en ook nu werd het weer spannend. Het was in de aanlopende weken perfect schaatsweer met temperaturen tussen de -5 en -15 graden, en de organisatie had een mooie baan aangelegd van 7,5 km. Maar naarmate de zaterdag in zicht kwam, lieten de weer-apps alarmerend hoge temperaturen zien. Uiteindelijk sloeg de dooi aan het einde van de laatste afstanden echt in, maar dat was precies laat genoeg om ervoor te zorgen dat iedereen fatsoenlijk hun afstand kon uitrijden.
Op de 50 km deed in de persoon van de Poolse Natalia Czerwonka zelfs een voormalige winnares van een Olympische medaille mee. Zij won in 2014 in Sotsji (Rusland) zilver op de ploegenachtervolging. Ook hier belandde met Eve Lahti een Fin(se) tussen een sandwich qua nationaliteiten op de tweede plek, aangezien haar landgenote Luiza Zlotkowska brons opeiste. Zlotkowska is een trotse oud-winnares van dezelfde medaillekleur op de Olympische Spelen van Vancouver in 2010, ook op de ploegenachtervolging. Er was zelfs een heuse filmploeg met hen meegereisd, maar het doel daarvan werd niet helemaal duidelijk. Omdat het niet echt om een prestigieus evenement gaat en ze beiden inmiddels de middelbare leeftijd hebben bereikt, ligt het voor de hand dat het een documentaire betreft.
’s Avonds werd door de Nederlanders traditiegetrouw samen gegeten en later de kroegen opgezocht. Zondag keerden de meesten weer huiswaarts. Volgend jaar zien we elkaar ongetwijfeld weer. Maar ook dan zal het de grote vraag zijn of de klimaatveranderingen geen roet in het eten gooien.
