Ontzet(tend) gezellig op 8 oktober 2023

Ieder jaar is het weer een uitdaging om weer iets origineels over het Leidens Ontzet te schrijven. In ieder geval geven de foto’s een goede indruk hoe het in 2023 is. Zoals vele jaren combineert de vereniging de verplichte herfstvergadering over financiën en activiteiten en toekomstvisies, wel bekend als de ALV, met het Leidens Ontzet.

Een combinatie van het nuttige met het aangename. De vergadering is wederom in de zaal van de vrijwillige brandweer in Espoo “Espoon VPK”, ook online via Teams nemen een aantal leden deel aan de vergadering.

Naast de formele zaken die worden behandeld, zoals het vinden van vrijwilligers die de notulen willen controleren, bepalen van de contributie voor 2024 en geplande activiteiten, is één onderwerp benoemenswaardig: Meri vertrekt als penningmeester. Nee, penningmeesteres! Of nog beter “quaestrix” (zij die vraagt om de contributie te betalen enz.). Dank aan haar voor het precieze werk dat zij heeft verricht. De leden die één uur en twintig minuten “te laat” op de vergadering arriveren kunnen nog 4 minuten meedoen met de vergadering. Kort samengevat: de vergadering is gehouden binnen de gestelde tijdslimiet. Lees meer over de feiten en wetenswaardigheden behandeld in de algemene ledenvergadering in de presentatie en in de officiële notulen van de vergadering.

Voor diegenen die de vergadering saai vinden is er de mogelijkheid om boeken uit de bibliotheek van de vereniging te lezen en hun literaire kennis wat te kunnen bijschaven

Na de vergadering stijgt het geluidsniveau aanmerkelijk. En met spoed wordt de vergadertafel omgevormd tot een Leidens Ontzet-buffettafel, met een grote pan hutspot-vlees en een pan hutspot-vegetarisch en natuurlijk de haringen met alles wat daarbij hoort aan attributen.

Wederom steunt de ambassade financieel de aanschaf van de haringen, die weer goed smaken. Ik heb overwogen om minder dan voorgaande jaren te bestellen, omdat er eerder wel wat overbleef. Gelukkig is dat niet gebeurd, want de opkomst is groot, en voor zover ik weet gaat alles op. De haringen smaken ook dit jaar weer goed.

Misschien zijn er ook meer deelnemers gekomen, omdat er vanmiddag ook een bierproeverij is van Salama Brewing Co met verschillende biersmaken, en dat helpt bij het communiceren in verschillende talen die ik her en der aan de tafels hoor gebruiken: Nederlands, Fins, Zweeds en Engels.

Tot slot, wij zijn het ongeveer vergeten dat Leidens Ontzet duidelijk een episode was in de aanloop naar de door ons zo gekoesterde onafhankelijkheid, en dus feestelijk kunnen vieren. Eigenlijk zouden we ook andere stedelijke feesten kunnen vieren zoals Den Briel, Groningen en Alkmaar.

Hoe dan ook volgend jaar vieren we het waarschijnlijk weer.

Arie Oudman


Mkb’er in de spotlight: Raymond van Teeffelen van Arctos

  • Wanneer ben je met je bedrijf in Finland begonnen en wat doe je precies?

Wij zijn in september 2020 van start gegaan en vorig jaar eind november hebben we onze eerste klanten ontvangen. Dit is dus het tweede winterseizoen dat we draaien. We bieden sauna-ervaringen aan voor groepen. Twee en een half jaar geleden zijn we in Lapland komen wonen door de baan van mijn vriendin, die dierenarts is, en er verliefd op geworden. Na een tijdje zagen we dit stukje land met een huis aan een meer, vlak bij Rovaniemi, en hebben dat toen gekocht. Ik wilde eerst in het toerisme gaan werken, zonder echt een vast plan, dus daar heb ik wat mee geëxperimenteerd. We hielden soms sauna-avonden met vrienden en familie en dat was echt een hit. Dat was heel gezellig en toen gingen we kijken of we daar een business van konden maken. We hebben nu onder andere een ijsbad, hottub, loungegedeelte en we verzorgen eten. Vanuit de hottub zien onze gasten regelmatig het Noorderlicht, waarbij de kans op heldere avonden tussen september en eind maart ongeveer 1 op 3 is denk ik. De ene keer natuurlijk beter dan de andere keer. We houden twee sessies per dag, eentje overdag vanaf 11.00 uur en een ’s avonds vanaf 18.30 uur.

  • Zou je dit bedrijf of iets soortgelijks ook in Nederland begonnen zijn?

Zoiets als dit natuurlijk niet. Mijn studie en achtergrond zijn ook iets compleet anders, aangezien ik voorheen actief was in ontwikkelingssamenwerking. Het had ook iets anders kunnen zijn, maar deze kans deed zich voor en toen gingen we ervoor.

Sauna en hottub met Noorderlicht

  • Wat vind je van het ondernemersklimaat in Finland?

Ik moet zeggen dat ik daar heel positief over ben. Bij het opzetten van het bedrijf heb ik echt veel plaatselijke steun gehad en kon ik altijd wel iemand aanspreken voor hulp. Ik kreeg ook een coach van Business Rovaniemi toegewezen die mij 15 uur advies kon geven om ons op weg te helpen. Dat vond ik wel bijzonder. Er wordt ook best goed samengewerkt hier tussen zogezegde concurrenten en er is vertrouwen tussen elkaar. Lapland is ook gewoon aan het groeien en de cake wordt groter, dus er is ruimte voor nieuwe ondernemers en activiteiten. Je hoeft je er niet tussen te wurmen.

  • In hoeverre denk je dat je Nederlanderschap helpt of niet helpt bij je activiteiten?

Wat ik bijvoorbeeld wel denk, is dat omdat ik niet uit Lapland of Finland kom, ik me goed kan inleven in hoe iemand hier op bezoek komt. Door Finnen wordt een sauna misschien niet als bijzonder gezien, maar met een mooie aankleding is het een unieke ervaring. Er zijn daarnaast in Nederland weinig plekken waar je nog ongedwongen een vuurtje kunt maken, maar hier kunnen mensen gewoon met z’n allen rond een kampvuur zitten. Een klein nadeel is misschien dat ik niet ben opgegroeid met de saunacultuur. Verder maakt dat ik uit de EU kom er helemaal geen belemmeringen zijn, en dat helpt zeker.

  • Wat zijn je plannen voor de toekomst?

We zijn niet zo heel lang geleden begonnen en we zullen voorlopig zo doorgaan. We hebben momenteel geen plannen om uit te breiden of een verbouwing gepland.

Website: www.arctoslapland.com

Contact: info@arctoslapland.com


Willem Krijgsman schrijft kunstboek over integratie in Finland

Er zijn Nederlanders die al heel lang in Finland wonen en die de jongere generatie nooit hebben leren kennen. Zo belandde er een mailtje in het digitale postvak van voorzitter Wim van bijna naamgenoot Willem Krijgsman, met de vraag of hij zijn boek mocht promoten in het Noorderlicht. Het is toch fijn dat mensen na al die jaren de weg naar het Noorderlicht weten te vinden. De begeleidende tekst van de heer Krijgsman was wat summier, dus besloten we tot een kort telefonisch interview voor iets meer toelichting. Hierbij aan de hand van wat vragen een monoloog:

 

‘’Sinds 1981 woon ik in Finland en ik werkte als interieurarchitect en beroepskunstenaar. In 2016 ben ik gepensioneerd. Als kunstenaar heb ik vooral in Helsinki geëxposeerd. Ik heb het boek in het Fins geschreven, omdat ik al heel hier lang woon, en ik denk dat het heel belangrijk is dat Finnen kunnen lezen hoe het integratieproces verloopt. Mijn integratie is verbonden aan de kunst en al in 2003 ben ik met het verwezenlijken van beelden begonnen, aan de hand van een tentoonstelling van mij in Helsinki. Het thema daarvan was integratie 50/50, waarbij ik Fins-Nederlandse kunst als een intertekstuele manier weergaf. De beelden zijn ook vormgegeven in collages, waaronder ‘Tunnelmointi’, geïnspireerd op Pieter Bruegel de Oude en Helene Schjerfbeck, en ‘Mahdoton kotiinpaluu’, geïnspireerd op Albert Edelfelt en Johannes Vermeer. In totaal beschrijf ik in mijn boek 54 collages (kleurpotlood-schilderijen). Voor de rest is mijn boek ook een soort van gids voor culturele bijzonderheden in Zuid-Finland, zoals architectuur en design. Ik ben er in 2013 mee begonnen. Je krijgt een bepaald beeld dat is ontstaan uit diverse schilderkunst in Finland, op basis wat ik zelf heb gevoeld en gezien. Sinds 2005 maak ik ook sculpturen, van klei die uit Spanje komt. Ik ben ook lid van de Finse schildersbond en kunstenaarsvereniging. Na lang in Helsinki en Vantaa gewoond te hebben, wonen we nu in Riihimäki.’’

 

Boekgegevens:

Naam van boek: Fifty-Fifty, Integraatioprosessini hollantilaisesta suomalaiseksi. Pieni kuvallinen historiikki

ISBN: 978-952-80-9321-3 (156 pagina’s en 54 kleurenafdrukken)

Uitgever: Books on Demand

 

Het boek is in boekvorm en als e-boek in bijna elke boek- en webwinkel te bestellen.

 

Michel


Brouwerijrondleiding voor mkb’ers en ondernemers bij Salama Brewing Company

Op zaterdag 19 augustus kwam een groepje mkb’ers en ondernemingsgerichte Nederlanders in Espoo bijeen voor een rondleiding bij de brouwerij van Salama-bier, wat uiteraard geschonken wordt in het bijbehorende café Salama Nation in Helsinki. René Kromhof is hierbij betrokken als investeerder. Jefunne Gimpel, fotograaf en al heel lang woonachtig in Helsinki, maakte een leuke video van dit evenement.


Fietstocht door de natuur van Helsinki

Fietstocht door de natuur van Helsinki

Even een kort stukje in deze editie van het Noorderlicht over de fietstocht die door Bert en Ronald op 4 juni werd georganiseerd. Om 13.00 uur verzamelden we op metrostation Hertoniemmi en de opkomst van acht man (ja, de vrouwen lieten het afweten) sterk was volgens bovengenoemde organisatoren, gebaseerd op vorige edities, redelijk gemiddeld te noemen. Gijs sloot trouwens even later tijdens de rit nog aan, dus toen waren we met z’n negenen. Er was in de fietsgroep op WhatsApp wat gesteggel over de hoeveelste keer dit nou eigenlijk was, waarbij de eindconclusie op vijf uitkwam. En toen was het tijd om op de pedalen te trappen, waarbij Bert gelijk flink gas gaf en op een enkele uitzondering na liet blijken het parcours flink bestudeerd te hebben. Hij had zelfs stukjes voorgereden, dus we waren in goede handen, en als het even lastig werd hadden we altijd Ronald nog die van achteren riep waar we naartoe moesten. Het was opvallend hoe snel we in de echte natuur terechtkwamen, als je in beschouwing neemt dat we een paar minuten daarvoor nog in de stad stonden. Maar aan de andere kant ook weer niet heel verbazingwekkend, want we wonen tenslotte in Finland, waar op bijna elke hoek een bos begint. Het weer was overigens uitstekend, met alleen een miniem klein buitje onderweg, maar dat was ook wel weer lekker fris. En zo slierden we door het landschap, met zo nu en dan geanimeerde gesprekjes, en stiltes met wat grimassen tijdens de bergjes die wat meer inspanning vereisten. We hielden even een korte pauze in een prachtig en luxe gerestaureerd restaurant op het platteland, waar we enigszins uit de toon vielen met onze fietskleding. Uiteindelijk kwamen we onvermijdelijk in het centrale park van Helsinki terecht, met prachtige natuur en goede fietspaden, waarna we het laatste stuk nog even door de stad moesten. De tocht werd afgesloten met wat versnaperingen bij het punt waar we begonnen waren.

Michel

 


Finland Ice Marathon 2023 in Kuopio

 

Op zaterdag 25 februari stond het jaarlijkse schaatsevenement in Kuopio weer op het programma. Er komt altijd een plukje Nederlanders op af en dit jaar, misschien doordat mensen na corona weer volop willen reizen, kon de noordelijke Finse plaats ook talloze internationaliteiten begroeten, van Engeland en Ierland tot Amerika en Japan. Het blijft echter kleinschalig en de glorietijden, toen het voor vooral de Nederlanders bekenstond als dé alternatieve elfstedentocht (nu op de Weissensee in Oostenrijk), liggen hier al lang achter ons. Het gevolg daarvan is ook dat de organisatie dit jaar voor het eerst had besloten om de 200 km te schrappen, omdat het organiseren ervan te veel vergde en de hoeveelheid deelnemers (en niet te vergeten finishers) niet in verhouding stond tot al deze inspanningen. Een flinke downgrade dus voor de specialisten onder ons, die het voortaan moeten doen met de 100 km, maar het mocht de pret voor de meesten niet drukken. Dat kwam vooral ook omdat de omstandigheden voor het eerst sinds jaren weer gunstig waren, met goede vorst in de weken vooraf en een verwachte temperatuur op de dag van het evenement tussen de -5 en-10 graden. In 2022 moest de organisatie nog de hele voorgaande nacht doorwerken om sowieso een enigszins acceptabele ijsvloer neer te leggen, wat achteraf gezien niet echt was gelukt als je kijkt naar het aantal deelnemers dat hun afstand niet uitreed, maar nu was er al lang van tevoren een track van 7,5 km die keurig kon worden bijgehouden na bijvoorbeeld sneeuwval.

En zo druppelde het vaste groepje Nederlanders in de voorafgaande dagen binnen, waarbij sommigen die vanuit Nederland reizen er een korte vakantie van maken en bijna een week in deze knusse plaats vertoeven. Er wordt samen gegeten en gedronken en de sfeer is altijd zeer relaxed. De rijders van de 100 km moesten ook dit jaar weer vroeg uit de veren, want die stond al om 8.00 uur ’s ochtends gepland, net als trouwens de 50 km, terwijl de 25 km pas om 10.30 uur begon. Het weer en het ijs waren inderdaad prima, alhoewel het een beetje frisjes was doordat de zon niet echt door wilde breken. Maar je bent schaatser of niet, dus iedereen begon vol goede moed aan hun afstand, met dit jaar weinig tot geen afvallers. ’s Avonds werden de kroegen weer opgezocht en werd het voor de meesten een latertje, maar de terugreis stond meestal pas gepland voor de zondagmiddag dus er was wat marge. De zondag wordt meestal gebruikt om lekker uitgebreid te ontbijten of op het terras van de naast de finish liggende restaurantboot te zitten, gelukkig scheen de zon nu wel, of nog een rondje te schaatsen. Het werd uiteindelijk een van de leukste edities die ondergetekende heeft meegemaakt, dus graag volgend jaar weer met hetzelfde recept, waarbij het klimaat geen roet in het eten gooit.

Michel de Ruyter

Het is een internationaal evenement waar talloze nationaliteiten op afkomen

De kopgroep tijdens de 100 km met onder andere Jan Aalbers, Jarkko Koponen en Yoeri Takken

De medaillewinners van de 100 km met v.l.n.r. Jan Aalbers, Ossi Sippu en Yoeri Takken

Gertjan Jobse komt over de finish op de 50 km met stokken


Finland Ice Marathon in Kuopio

In het weekend van 22 tot en met 24 februari vond weer het jaarlijkse schaatsevenement in Kuopio plaats, wat zich overigens niet alleen beperkt tot schaatsen maar ook mountainbiken op vrijdag. Er waren weer een flink aantal Nederlanders aanwezig, met altijd een vaste groep waar ik inmiddels ook deel van uitmaak, en altijd wat nieuwe gezichten die komen aanwaaien. Ik moest het even nakijken in mijn e-mailgeschiedenis, maar dit was voor mij de 4e keer. Hoe beter je elkaar leert kennen, hoe meer je hoort over hun (schaats)geschiedenis, en eerlijk gezegd kom ik ook daar voor, want dat schaatsen is hartstikke leuk, maar is voor velen vooral ook bijzaak. Zo komt Bert van der Stoep, inmiddels de zestig jaar gepasseerd, er al zo’n dertig jaar. En gewoon elk jaar even een 200 km rijden, al valt dat de laatste jaren niet mee, maar niet alleen voor hem. Ook dit jaar was niet alleen de afstand een uitdaging, maar de omstandigheden waren van dien aard, dat fatsoenlijk schaatsen eigenlijk niet meer mogelijk was.

In eerste instantie hadden ze een ronde van 4 km gemaakt, klein maar fijn, maar de laatste dagen toch besloten deze uit te breiden naar 8 km. Dat was verstandig gezien het aantal deelnemers – op een gegeven moment staan bijna alle afstanden op het ijs – maar niet voor de ijskwaliteit. Velen hadden de voorgaande dagen al wat oefenrondjes gereden en dat viel echt niet mee. Dat oefenrondje zat er voor mij niet in, aangezien ik pas vrijdagavond aankwam en het al wat begon te schemeren.

De kopgroep in het begin, die later flink uitgedund werd en op het laatst nog maar uit een paar rijders bestond.

Na een snelle hap, inchecken en douche ging ik nog even een biertje drinken met Marcus Bredero, die in verband met het ijs dit jaar weer terugschakelde naar de 25 km, na vorig jaar zijn eerste 50 km gereden te hebben. De vorige drie jaar zat ik overigens in een hostel in het treinstation, wat heerlijk comfortabel was qua reizen met de trein, maar sinds afgelopen jaar hebben ze een boot op 100 meter van de finish omgebouwd tot hotel: Hotellilaiva Wuoksi. Dat leek me wel een goed idee, en het was inderdaad heerlijk om zo van je hotel het ijs op te stappen. Daarnaast lag het lunchrestaurant op 50 meter en ook het ophalen van mijn nummer bij Hotel Scandic was zo gepiept. En het uitzicht over de haven en het water was ook nog eens fantastisch.

Mijn zaterdagochtend begon met het aanmoedigen van de 200 km rijders, die al om 7.00 uur op het ijs stonden. Ook Jarkko Koponen, winnaar van vorig jaar, stond aan de kant, omdat hij aan de Weissensee in Oostenrijk, dat na vroeger Kuopio nog steeds dient als de officiële Alternatieve Elfstedentocht, een blessure had opgelopen. Net niet op tijd fit, en dat bleek achteraf gezien de omstandigheden niet zo heel erg.

Henk Hendrix, een veteraan en echte stayer die een flink aantal 200 km’s achter zijn kiezen heeft. Vorig jaar winnaar van het brons.

Om 11.00 uur was het voor ons tijd om aan de 24 km te beginnen. Na een best koude nacht was de temperatuur inmiddels bijna in de plus, precies zoals voorspeld, en ik had het dan ook al snel erg warm. Het begin ging hartstikke lekker, maar die extra kilometers waren inderdaad zo schrikbarend slecht, dat ik me na één rondje al afvroeg of ik er nog wel zin in had. Maar dan schieten ook altijd tegelijkertijd de rijders van de langere afstanden door mijn gedachten. Wie ben ik om er nu al mee te nokken? Lapzwans. En hup daar ging ik weer, maar wel na een lange pauze bij de koek-en-zopie, waar ik wat monterder van werd. Ook Bert, zoals ik eerder al enigszins aangaf, had het zwaar gehad, ik zag hem al eerder naar zijn knie grijpen, en hij zat al in de restaurantboot. Toch te hard op zijn knie gevallen, maar hij was nog wel in staat om mij aan te moedigen – hij heeft niet voor niets vroeger een eigen ploeg gehad en runt een bedrijf dat buitenactiviteiten aanbiedt.

De start van de 24 km met zo’n 50 rijders.

Dat gaf de burger moed en daar ging ik voor mijn tweede rondje. Ondertussen vroeg ik me af waar Marcus zich bevond, die zal toch al een eindje vooruit zijn dacht ik zo. Maar nee, opeens schaatst hij naast me en ging hij er gelijk met een flinke vaart vandoor. Geen genade met zijn kompaan, maar goed, ik lag tenslotte voor. Dit middenrondje van de in totaal drie op de 24 km ging me prima af, al verheugde ik me alweer op de pauze bij de finish. Met Marcus ging het minder, want die was een paar kilometer voor de finish gevallen en het leek erop dat al zijn spieren een flink pak rammel hadden gekregen, want toen ik hem triomfantelijk naderde en hem in z’n zij porde, kreeg ik een ‘Hé joh, niet doen’ te horen. Daar sprak teleurstelling uit, en er restte mij niets anders dan mijn weg te vervolgen en hem een ‘Succes!’ en wat bemoedigende woorden toe te werpen. Bert schreeuwde even later mijn tussentijd door, echt goed was deze natuurlijk niet, maar het was wel fijn om te horen. Na wat koek-en-sap ging ik voor mijn laatste rondje. Marcus hield het voor gezien, en inmiddels werd het ook duidelijk dat het ijs alleen maar slechter werd door de stijgende temperatuur, het was simpelweg een flinke moes. Onderweg kwam ik nog een Duitser tegen die nog nooit een tocht had geschaatst, maar wel aan inline skating doet, en zich doodleuk voor de 100 km had ingeschreven. Zijn tempo ging op dat moment, nog niet eens op de helft, net als bij zoveel anderen bijna voetje voor voetje. Ik schaatste een stukje met hem mee, en we wisselden wat woorden uit, en wederom wenste ik iemand veel succes, al had dit een iets andere lading. Feitelijk leek het echt op een ‘survival of the fittest’, al was er bij velen niets fits te bespeuren, bij mij niet in het minst. Toch kon ik aan het eind de vaart er nog een beetje inhouden, de laatste paar honderd meter voor de finish maakten dan ook deel uit van het oorspronkelijke rondje van 4 km, dat moet gezegd.

Enfin, het zat erop. Echt kapot was ik niet, ondanks de omstandigheden en amper oefenen in de maanden ervoor. Even uitrusten, lunchen en dan kijken hoe het bij de mannen van de 200 km ervoor staat. Uiteraard was het ijs inmiddels alleen maar slechter geworden, en ik vroeg me af hoe iedereen het volhield om toch door te schaatsen. Inmiddels was duidelijk dat de 200 km was ingekort tot 160 km, toch nog een heel stuk. Maar het bleek dat er welgeteld maar eentje die afstand zou voltooien, en dat was Jan Aalbers. Jan is meervoudig winnaar, maar moest vorig jaar zijn meerdere kennen in Jarkko Koponen. Nu had hij op het laatst dus geen weerstand meer, maar toch bleek deze uit een andere hoek te komen. Hij viel in het een na laatste rondje en had daarbij, naar later bleek, zijn sleutelbeen gebroken. Ook zijn gezicht was flink gehavend. Toen hij over de finish ging, was daar niets van te merken, maar hij zei later dat hij tijdens het rijden eigenlijk niet eens zoveel last had. Zo was wederom aan een barre tocht een einde gekomen.

Jan Aalbers komt na 160 km over de finish.

Sommigen gingen even uitrusten, anderen een biertje drinken, en zo rond 18.00 hadden we afgesproken voor het gezamenlijke diner bij restaurant Ehta, wat inmiddels voor de traditionele groep Nederlanders is uitgegroeid tot hun huisrestaurant. Inmiddels had ik mijn treinreis terug omgeboekt naar een vroeger tijdstip, want bijna het hele thuisfront lag ziek op de bank. Dat betekende dat ik het niet te laat kon maken, of de hele nacht doorgaan, zei Yoeri Takken, winnaar van vele Kuopio-medailles maar dit jaar de strijd ook vroegtijdig moest staken. Dat advies heb ik toch maar niet opgevolgd. Na de prijsuitreiking doken we een café in, een paar honderd meter verderop, en vloeide het bier weer rijkelijk. Het is een evenement dat echt de moeite waard is, waarbij er bijvoorbeeld ook op vrijdagavond een avondtocht met verlichting voor jong en oud en op zaterdagmiddag een minimarathon voor kinderen worden georganiseerd. Hopelijk is het ijs volgend jaar alleen weer wat beter.

Hier kun je de video van deze editie bekijken: https://youtu.be/KtDBFL5eL5g.

Michel


Finland Ice Marathon

FINLAND ICE MARATHON

Op 24 februari stond de Finland Ice Marathon weer voor de deur. Het is een evenement waar al vele jaren een vaste groep Nederlanders op afkomt; oude cracks die het niet kunnen laten een 200 km te rijden, plezierrijders en alles wat daartussenin zit.  Dit was voor mij de derde keer en inmiddels ken ik alle namen. Er wordt samen gegeten en verhalen over Finland en Nederland worden uitgewisseld. Sommigen zitten er bijna de hele week en maken diverse uitstapjes.

De 200 km gaat op zaterdag al om 7.00 uur ’s ochtends van start dus de heren van deze afstand lagen ook nu weer op tijd op bed. Marcus (Tampere), Ronald (Rotterdam) en ik (Ilmajoki), die je gerust onder de plezierrijders mag scharen, konden het zich veroorloven om de avond van tevoren nog even een café in te duiken. Marcus ging na jaren de 25 km geschaatst te hebben voor het eerst voor de 50 km – toch een flink verschil en een beetje spannend. Ronald deed het juist andersom en koos dit jaar na jaren op de 50 voor de 25, waar ik ook te vinden was. Het weer was wat aan de koude kant, maar de weer-app voorspelde in de loop van de ochtend zo’n 13-15 graden onder nul met een mild zonnetje. Dat moest goed te doen zijn.

Ik besloot als eerste van ons drieën mijn bed op te zoeken, aangezien ik pas die middag aangekomen was en toch een vermoeide treinreis van zo’n 5 uur achter de rug had. Ik beloofde Marcus om bij zijn start om 10.00 uur aanwezig te zijn, een uurtje eerder dan de 25 km. Na een prima nachtrust stond ik dan ook precies vlak voor het startschot te wachten of ik hem kon onderscheiden tussen de met allerlei kleuren (bivak)mutsen bedekte gezichten. Dat lukte: ‘Zet hem op jongen!’ Hij had mij een paar uur daarvoor een app’je gestuurd dat hij zijn oude schoolvriend Yoeri Takken, een 200 km schaatser en altijd een van de kanshebbers voor de medailles, niet bij de doorkomsttijden zag staan op die afstand. Die waren natuurlijk al een paar uur bezig. We dachten misschien dat zijn elektronische nummer eraf gevallen was. Niets bleek minder waar. Want daar zat hij, samen met nog zo’n oude crack en tevens Fries Hotze Zandstra, in het schip cq. café-restaurant aan het haventje. Beiden zijn vroeger B-rijder geweest en zeker geen onbekenden in de Nederlandse marathonwereld.

Wat was er gebeurd? Het bleek amper te doen te zijn om fatsoenlijk te schaatsen zo vroeg in de ochtend. Het kwik lag om 7.00 uur nog rond de -25 en de zon was natuurlijk nog nergens te bekennen. Dus besloten ze beiden om na enkele rondjes het bijltje erbij neer te gooien en zo een bezoek aan het ziekenhuis vanwege bevriezingsverschijnselen te voorkomen. Toch besloten sommigen wel door te schaatsen, met uiteindelijk maar 6 schaatsers van de 17 die de finish haalden. Met overigens wel een zeer vermeldenswaardige 3e plek voor Henk Hendrix, een stayer die normaal zo tussen de 7e en 15e plek schaatst maar nu vanwege de uitvallers op 63-jarige leeftijd het podium mocht betreden. Prachtig. De nummers 1 en 2 waren Jarkko Koponen (ook vorig jaar winnaar) en Ossi Sippu, die de Finse eer dus flink hooghielden. De plekken 5 (Edwin ten Pas) en 6 (Jeroen de Grijs) waren ook voor Nederlanders. Een grootse prestatie dus om deze barre tocht sowieso uit te rijden, waarbij Jeroen gelukkig net binnen de tijdslimiet en aan het eind van de middag binnenkwam.

De 50 km van Marcus ging ook redelijk gesmeerd en Ronald en ik kwamen de 25 km ook prima door. Het feit dat ik wat geoefend had scheelde een hoop, dat was vorig jaar wel anders. En Marcus had zijn voorbereiding ook uiterst professioneel benaderd, door de avond voor een training ook een biertje te nemen en zo het Kuopio-ritueel perfect na te bootsen.

Eigenlijk was het voor de snelle 200 km rijders dus een dag om snel te vergeten, want ook Jan Aalbers, vorig jaar nog goed voor zilver, had zich bij de afvallers gemeld. Het had verder weinig invloed op de stemming, want deze mannen komen vooral ook voor de gezelligheid. De meesten zochten na de wedstrijd de gezelligheid op, anderen kozen ervoor om even te rusten. Skaters’ Night werd dit keer op een andere plek georganiseerd, in een café meer in het centrum maar nog steeds op een steenworp afstand. We wilden allemaal graag Henk zijn beker uitgereikt zien krijgen. Na een flitsende speech kon de avond beginnen. Vorig jaar was het nog de (wereld)beroemde Michael Monroe die voor vermaak zorgde, nu werden er een rapper en dj van stal gehaald. Het café liep aardig vol en het bier vloeide rijkelijk. Zo werd het evenement feestelijk uitgeluid. Kuopio, bedankt en tot volgend  jaar.

Michel