Dit keer zetten we een bijzondere man in het zonnetje: Peter Starmans!

Al jarenlang een toegewijd lid van onze vereniging, en dit jaar viert hij een uitzonderlijk mijlpaal—20 jaar erelid.
Peter heeft zich jarenlang met hart en ziel ingezet voor onze vereniging. Of het nu ging om activiteiten, organisatie of gewoonweg het delen van zijn kennis, hij was altijd betrokken. Maar wat hem echt onderscheidt, is zijn vaste bijdrage als schrijver van ons lidblad Noorderlicht.
Peter, we willen je bedanken voor alles wat je voor de vereniging hebt betekend. Van harte gefeliciteerd met het behalen van deze mijlpaal!

Afgelopen januari gaf Sustainability Content Agency een workshop Sustainable Storytelling in Helsinki voor negen Nederlandse ondernemers en managers. Het is de bedoeling om elk jaar een mkb-evenement te organiseren. We hadden afgesproken in Thai Vegan Kitchen, dat achterin een gedeelte heeft waar we allemaal net inpasten.

Als ondernemer of CEO wil je je activiteiten zo goed mogelijk uitdragen en diverse kanten ervan belichten. Velen zijn tegenwoordig actief op LinkedIn en andere sociale media en hebben daar een flink aantal volgers. Hoe vertel je je verhaal? Hoe vaak moet je posten? Welke verschillende manieren van storytelling zijn er? Allemaal vragen die aan bod kwamen en we gezamenlijk bespraken. De sessie was zo interactief dat we niet eens zijn toegekomen aan de daadwerkelijke schrijfoefening.

Deze workshop is vooral bedoeld voor bedrijven, organisaties, freelancers en individuen die zich richten op duurzaamheid, sociale impact en gezondheid – of iedereen die deze onderwerpen meer wil benadrukken in hun activiteiten. Iedereen weet tegenwoordig over de klimaatproblemen waar de wereld mee te maken heeft. SCA wil zijn steentje bijdragen door artikelen hierover te schrijven en bedrijven te helpen bij het communiceren van hun duurzaamheidsstrategie.

Foto van Jefunne Gimpel

Hoe vertel je je boodschap in een veranderende wereld? Door interactie te combineren met praktijkoefeningen en het krijgen van handvatten, zijn deelnemers binnen zo’n twee uur veel beter uitgerust om tot echte storytelling te komen.

De workshops worden gehouden op evenementen of online (in het Engels of Nederlands) in kleine groepen van 4-8 personen, zodat iedereen de tijd krijgt om hun verhaal te delen en direct tot de kern te komen.

Wil je graag meer weten over deze workshops? Plan dan een korte meeting in via Calendly of stuur een e-mail naar info@sustainabilitycontentagency.com.

Website: www.sustainabilitycontentagency.com

Ben je mkb’er of CEO/manager van een organisatie en wil je graag wat netwerken of praten over ondernemen in Finland? Sluit je dan aan bij onze mkb-groep. Voor meer informatie kun je een bericht sturen naar mkb_sponsoring@nederlandsevereniging.fi.

… en dat doen we. Het is weer de eerste keer dat de Nederlandse Vereniging in Finland een kerstviering organiseert. Het was een traditie sinds 2009, maar de corona-epidemie heeft dat onderbroken en het weer opstarten gaf problemen met het vinden van een locatie en de juiste tijd. Nu is het weer zover. De oproep “Komt allen tezamen” heeft de kerstviering een nieuw jasje gegeven. De opzet is gemoderniseerd, en ondanks het slechte weer is de opkomst zeer interessant en goed. We worden verwelkomd in de Olaus Petri-kerk in Töölö. Een aanvulling op onze kerkentocht, na een bezoek aan de Töölö-kerk in 2009, Kristuskyrkan (ook in Töölö), Matteuksenkirkko, Meri-Rastilan kapelli en Perkkaan kapelli. De Olous Petri-kerk behoort bij een Zweedstalige gemeente. De kerk is in 1932 volgens een functionalismestijl gebouwd. Hopelijk geven de fotos een indruk van het gebouw.

De winter in december is zoals ieder heeft ervaren zeer kwakkelig. Wel of geen sneeuw, het vriezen afgewisseld met het dooien, met als resultaat dat het wegdek zeer glad is. Ondanks de gladheid is de opkomst goed, en zijn er ongeveer 35 personen aanwezig. Een deel van de Nederlanders is inmiddels al vertrokken naar Nederland om daar met de familie de kerstdagen door te brengen.

Een gemêleerd gezelschap is aanwezig, oud en jong, en met een verschillende achtergrond. Hans Krause en Willemijn Weterings geven gezamenlijk een welkomstwoord, gevolgd door de kerstevangelie en het zingen van enkele Nederlandse welbekende kerstliederen. De viering in de kerkzaal wordt muzikaal begeleid door Hans op de piano en Tejo de Bruin met gitaar. Willemijn geeft vocaal leiding bij het zingen. Tejo geeft een solo gitaaroptreden met een oud Nederlands kerstlied “Hoe leit dit Kindeke in de kou” uit de 17^e eeuw. Willemijn vertelt ons een verhaal van Toon Tellegen over een muis en een eekhoorn (als ik mij niet vergis), in ieder geval over dieren, gevolgd met het lied “O Denneboom”. We sluiten af met “Stille Nacht, Heilige Nacht”, eveneens een historisch lied (1818).

Ja, en dan krijgen we het tweede deel van de viering: het drinken van glögi, koffie etc. met allerlei versnaperingen in de aanliggende ruimte. Dat tweede deel duurt minstens zo lang om kennis te maken met nieuwe gezichten en bij te praten. Wellicht een mooie aangelegenheid om de nieuwe gezichten uit te nodigen voor andere activiteiten van de Nederlandse vereniging. In ieder geval hopen we de jaarlijkse traditie voort te zetten.

Natuurlijk tot slot dank aan de vrijwilligers die hebben meegewerkt om dit weer te realiseren: Hans, Willemijn, Suzanne, Wim, ondergetekende en in het bijzonder Bonnie, die naast het assisteren in de keuken de locatie van en communicatie met de Olaus Petri-kerk heeft geregeld.

Arie Oudman

Bekijk hieronder de after-video en nog wat meer foto’s van het evenement.

Vincent van Gogh (maart 1853 – juli 1890) was de oudste van zes kinderen. Zijn één jaar oudere broertje was in het jaar voor Vincent Willems geboorte als baby gestorven.Na Vincent kwam zijn zus Anna ter wereld, daarna (in 1857) zijn broer Theo, met wie hij zoals bekend op latere leeftijd intensief, via brieven en uiteraard ook persoonlijk, veel contact had. Daarna kwamen er in het gezin van Gogh nog twee meisjes, Lies en Willemien (Wil), van wie Vincent vooral met zus Wil uitgebreid gecorrespondeerd heeft. En tenslotte kwam de benjamin Cor, die naar Zuid-Afrika gegaan is en daar gestorven is, als laatste kind ter wereld.

Willemien

Vincents moeder Anna Cornelia is altijd in brieven en liefdevolle belangstelling en zorg in aller harte present geweest. Zijn vader was Theodorus van Gogh, een gereformeerde, principiële maar toch niet al te strenge dominee, die Vincent overigens vurig jarenlang vereerde, maar met wie hij op latere leeftijd geestelijk moeilijkheden kreeg en zelfs knallende ruzie . Maar je zult maar zo’n zoon hebben, die onzeker was en koppig en jarenlang niet wist wat hij wilde en maar zocht en uitprobeerde, wat hij eindelijk wilde worden. Maar zijn boezemvriend Theo, zijn jongere broer dus, wees hem op handtekenen. En pas toen, in de Borinage, in België, viel voor Vincent het kwartje en begreep hij, dat hij kunstschilder moest en ook wel wilde worden. En dat beroep, of hier beter gezegd, deze roeping heeft hij in al zijn koppigheid en met zijn wonderlijke doorzettingsvermogen, via vallen en opstaan, in een jarenlang proces geleerd en gerealiseerd. Uit hem is terecht, maar ook wel erg moeizaam, onze Nederlandse schilder, wereldberoemd en dat terecht, Vincent van Gogh geworden.

In dit artikel wil ik vooral Vincent in zijn Parijse tijd (van begin 1886 tot begin 1888) en de anderhalf jaar erna in Arles in Zuid-Frankrijk volgen, toen hij de door de wereld zo geliefde en mensen echt troostende schilder werd. Vooral ook via persoonlijke aandacht van zijn broer Theo (en zijn financiële ondersteuning) en via contact met zijn jongste zus Wil, aan wie hij in de loop van de laatste drie jaar van zijn leven 23 uitvoerige en boeiende brieven geschreven heeft.

Korenveld met Arles op de achtergrond.

Het begin van de eerste brief uit de tweede helft van 1887, toen Vincent nog in Parijs bij zijn broer Theo woonde, luidt zo:”Mijn beste zusje, ik dank u wel voor uw schrijven, maar ik voor mij heb tegenwoordig zo ‘t land aan schrijven; echter zijn er vragen in uw brief waarop ik wel eens antwoorden wil.” Dat ‘u/uw’ was toentertijd nog normaal in de schrijftaal, maar het ‘mijn beste zusje’ klinkt al veel persoonlijker en hartelijker. Verder antwoordt Vincent meestal, hij begint dus de correspondentie met Wil pas, als de ander hem al een brief geschreven heeft. Jammergenoeg zijn de meeste brieven, die aan Vincent geschreven zijn, niet overgeleverd, ook de brieven van zijn zus Willemien niet. Jammer, maar waar! Dat hij echter ‘t land had aan schrijven, blijkt uit de bewaarde brieven niet. De bewaarde brieven van hem omvatten alles bij elkaar al vier dikke, dichtgedrukte boekdelen.

Het is de moeite waard, de thema’s eens te bekijken die Vincent in deze eerste brief behandelt. Zijn zus Wil heeft al jarenlang voor het gezin gezorgd, eerst in Brabant, in Nuenen, waar de dominee gestationeerd was en waar Vincent min of meer in huis was tot voorjaar 1885, na de moeilijke jaren in De Borinage, in Den Haag met Sien en in Drenthe, overigens wel een heel mooie streek, maar ook heel eenzaam en koud. Daarna bleef hij eerst nog een paar maanden na vaders plotselinge dood (maart 1885) in de buurt, in Nuenen dus, maar toen trok Vincent kort naar Antwerpen, de stad van de beroemde Vlaamse schilder Peter-Paul Rubens, een machtige schilder, fantasie- en kleurrijk. En vandaar naar zijn broer Theo in Parijs, de stad met vele collega’s, schilders en bekenden van Theo, de bekende kunsthandelaar, de beste vriend niet alleen van Vincent, maar ook vriend van de moderne kunst en hun schilders. En uiteraard van het impressionisme, dat in het Parijs van toen nog naklonk. In Montmartre bijvoorbeeld.

Spoorbrug van Arles

Maar nu de thema’s. Wil heeft een stukje geschreven over ‘planten en de regen’. Ze wil misschien schrijfster worden. Daar komt opeens de ‘korenkorrel’ in de brief naar voren, de graankorrel, die rijp en een halm wordt, maar niet allemaal, de meesten jammergenoeg niet. Vincent spreekt dan over hun ‘kiemkracht’, “En het natuurlijk leven is dus kiemen. Wat de kiemkracht in het graan is, is de liefde in ons.” Mooi gezegd van hem, maar niet altijd volop gerealiseerd, noch  bij Wil maar ook nog niet ten volle bij Vincent. OK, maar wie denkt er hier niet aan schilderijen van de ‘Zaaier’ of de ‘Maaier’, aan de graanvelden of de oogst, in vele werken van Vincent van Gogh geschilderd, uiteraard in later tijd, de tijd van Arles, Saint Rémy en Auvers-sur-Oise? Maar daar ging Vincent pas na Parijs naartoe!

Een Provençaalse boer, Milliet

Hier aansluitend citeer ik: “En de ziekten waaraan wij beschaafde lui ‘t meest laboreren, zijn melankolie en pessimisme. Zo bv. ik die zoveel jaren tel in mijn leven waarin de lust tot lachen me ten enenmale verging, of dit door mijn eigen schuld zij of niet terzijde stellende, ik bv. heb vooral behoefte om eens goed door te lachen.” En van de aloude ernstige ziekte melankolie of zwaarmoedigheid hadden Vincent zelf, maar ook Theo en Willemien en zelfs Cor heel veel last. En de ernst van vader en dominee Theodorus van Gogh gaat ook wel in die richting. Dit te relativeren ‘door te lachen’ is dan een levensnoodzakelijk geneesmiddel, maar dat werkt slechts een tijdlang, dan echter niet meer. Cor heeft het geweten, Willemien ook, Vincent is eraan gestorven en Theo een half jaar later. Dus zo onnozel was die ziekte niet. De opmerking ‘eens goed door te lachen’ was wel serieus bedoeld door de oudere broer tegen zijn jongere zuster. Maar of het definitief helpt? Ik weet het niet!

De bijbel komt in een domineesgezin natuurlijk ter sprake, zo ook in deze brief. “Wat zoekt  ge de levende bij de doden?” Ik herinner me ergens uit Vincents brieven, dat hij zich verwonderd afvraagt, waarom in de wereld van toen (maar ook in de onze) dode schilders en hun schilderijen zo hoog gewaardeerd en letterlijk met veel geld beloond worden, maar de levende schilders nauwelijks gezien en vaak niet goed betaald worden. “(Mijn eigen lotgevallen …) Maar wat doet zulks ertoe; ik heb een vuil en lastig vak, het schilderen, maar zijnde zoals ik ben, werk ik dikwijls met plezier en ik zie de mogelijkheid doorschemeren om schilderijen te maken waarin wat jeugd en frisheid zit, zij mijn eigen jeugd een van die dingen die ik verloren heb. Als ik Theo niet had, zou het mij niet mogelijk zijn tot mijn recht te komen met mijn werk, maar daar ik hem tot vriend heb,  geloof ik dat ik nog zal vorderen en het zal kunnen uitvieren.” Vincent is uiterst bescheiden ondanks zijn oprechtheid, ook tegenover zijn eigen zus. En zo’n opmerking na de geslaagde samenvatting in Brabant met de ‘Aardappeleters’ (april 1885) en de meesterlijke boerentekeningen uit die tijd! Vincent was werkelijk bescheiden en oprecht. En zijn jeugd was gelukkig, maar jammergenoeg voorbij. De afhankelijkheid van Theo, financieel gezien, is overduidelijk, maar daar lijdt Vincent nauwelijks onder, dat had hij met het zicht op de toekomst met Theo afgesproken. Hij is dus al wat zekerder geworden en is ervan overtuigd, dat hij wat kan: schilderen en tekenen!

Een volgend thema is de kleur. In Antwerpen (met het zicht op Rubens) en in Parijs merkt Vincent, dat hij wat betreft kleurgebruik nog heel veel leren kan. Hij bestudeert het nu theoretisch en brengt het ook in zijn concrete werk tot uiting. Denken we maar aan de schitterende bloemstukken, die hij tussendoor tot stand brengt. Bloemen zijn in hun pracht van kleuren, bomen in hun typische vormen in winter, voorjaar en zomer Vincent dierbaar, dat constateert hij zelf: “En toen ik deze zomer te Asnières landschap schilderde, zag ik er meer kleur in dan vroeger.”

Een soort conclusie van dit alles zou men kunnen lezen in een opmerking als “Er komt veel vanzelf, men groeit en ontwikkelt vanzelf. Studeer en blok niet te veel want dat maakt onvruchtbaar, amuseer u liever te veel dan te weinig en til de kunst of de liefde evenmin te zwaar. Men kan er zelf weinig aan toe- of afdoen, ‘t is een kwestie van temperament vooral.” Wijze woorden van een broer, die allerhand meegemaakt en ondervonden heeft, en die zo wijzer is geworden! Grappig wel als men bedenkt hoeveel Vincent zelf gelezen heeft en probeerde te verwerken over kleur en vooral Franse moderne literatuur.

Regelmatig in zijn andere brieven aan zus Wil benadrukt hij de kleur en schoonheid van de natuur en het gebruik ervan in zijn kunst. Tuinen en buitennatuur hebben Vincents aandacht vooral en bovendien typen van mensen. Vooral die, die hij zo vaak als het mogelijk is in portretten als typen vastlegt. Hij noemt met name Roulin, de postman en zijn vrouw en kinderen, de postbode in dit geval dus, bijzonder belangrijk voor Vincent, wiens communicatie vaak bestaat in brieven schrijven of beanwoorden. Postbode Roulin blijkt in Vincents leven vaak een enorme steun bij moeilijkheden en ongelukken, en ook Roulins  vrouw is een troost en toeverlaat voor hem. Portretten als ‘mousmé’ (het meisje uit de Provence), de ‘zoeaaf’ (soldaat) en ook anderen.zijn uiterst belangrijk voor hem. Dat is juist wat hij wil als kunstenaar.

De slaapkamer van Vincent in het Gele Huis

Met een korte beschrijving van de vierde brief aan Wil van middenzomer (juni 1888) in Arles wil ik dit artikel eindigen. Het bericht begint al goed: “Lieve zuster, welbedankt voor uw brief waarnaar ik reeds had verlangd. Ik durf mij niet naar mijn gevoel te laten gaan om u dikwijls te schrijven of dit uit te lokken uwerzijds.” Wat mooi en liefdevol van de eenzame Vincent, die in de hitte en de krachtige en de vaak bij zijn schilderen storende wind (mistral) volop aan het werk is in de mooie natuur rond Arles. Hij voegt er inzichtsvol aan toe: “Al die correspondentie draagt niet altijd bij om ons die zenuwachtig van gestel zijn, krachtig te houden in gevallen van eventuele onderdompelingen in de de melancholie van de soort die ge noemt in uw brief en die ik zelf zo nu en dan ook heb.” Jammer dat die brief van Wil niet bewaard is gebleven! Dit zegt Vincent al lang voordat hij met kerstmis 1888 samen zal breken en zijn geestesziekte zich zal uiten in herhaaldelijk terugkomende vlagen van waanzin.

Dan praat hij over zijn leermeester in Den Haag, Anton Mauve, van wie Wil bericht heeft dat hij gestorven is. Vincent is er oprecht van ondersteboven, al is zijn opvatting van echte schilderijen heel anders dan zijn leermeester, met wie hij uiteindelijk gebroken heeft. Ook heeft hij het in positieve en lovende zin over zijn collega Paul Gauguin, die beloofde naar Arles, naar ‘het gele huis’ van Vincent te komen en die veel met de eerste ernstige aanval van waanzin van Vincent aldaar te maken heeft. Hij voelt zich verplicht Willemien in te lichten over de impressionisten, die hij nu kent, Bernard, Pisarro bijvoorbeeld, en over portretkunst en kleur, over het verschil tussen fotograferen en schilderen en zo.

Dit lijkt me een goed moment met dit verhaal te stoppen. Veel plezier met de waarlijk troostende kunst van Vincent van Gogh en tot een volgende keer.

Peter Starmans

Al sinds een aantal jaren luiden we het nieuwe jaar in als Nederlandse vereniging in de prachtige Villa Kivi door middel van een “borrel”. Dat wil zeggen dat we bij aankomst getrakteerd worden op mousserende wijn, of anders gezegd bubbeltjeswijn. Ik begrijp dat we de keuze hebben uit verschillende soorten: met alcohol, zonder alcohol, gemengd met oranjebitter, leuk kleurtje overigens, en misschien ben ik nog een ander mengsel vergeten. Ter verduidelijking: ik heb maar één glas geproefd en kan geen uitspraak doen over de andere smaakjes.

Zonder in herhaling te vallen, is het een gezellige ontmoeting. Zie ook eerdere Noorderlichten over de nieuwjaarsrecepties. De villa is eigenlijk het domein voor schrijvers, vandaar dat het de naam Kivi heeft gekregen op Aleksis Kivi-dag in 1990. Het is dus zeer gepast om de boekentafel te vullen met Nederlandse literatuur, die men tegen een kleine vergoeding mee naar huis kan nemen.

De voorzitter neemt halverwege de receptie het woord om iedereen te verwelkomen en geeft aan wat de vereniging allemaal in 2024 heeft georganiseerd en wat er in 2025 staat te gebeuren. Vervolgens wordt het glas geheven op het nieuwe jaar. Lieske de Krijger, die als adjunct-hoofd van de ambassade fungeert, introduceert zich aan de NViF-leden en legt uit wat ze doet. Ze geeft als verrassing aan dat de ambassade dit jaar de Koningsdag op de residentie wil organiseren.

Voor diegenen die niet konden komen op de borrel, hoop ik dat de bijgevoegde foto’s en onderstaande after-video een goede indruk geven van de gezelligheid, en uitnodigend zijn om de volgende keer wel aanwezig te zijn.

Arie Oudman

Boe waor ‘t ouch, örgens ind jannewarie in d’n oto nao ‘n Finse lès, wie veer mèt Willemijn ‘t gedach höbbe, tot veer toch eindelek eins Vastelavend en Carnaval zouwe mote goon viere. Drie daoge zouw teväöl zien, meh ‘nen aovend zouw toch mote kinne. Veer fletsde dees idee bij ‘t bestuur, meh zie dachte, dat veer bröl gewore waore. Vastelavond zouw inkel um te zoepe zien, goei d’n zaakske mer touw. ‘t Is evels väöl mier: same koume, dreufheid en plezeer, ‘ne lach en ‘n traon, verboonde zien, mèt us zinge, denskes passeren, effekes perbere alles te vergete, blijdsjap, sjoenkele en get knoevele. Vergaet neet te laeve, vergaet neet te lache.

Geine dee us get zeet. ‘t Bestuur zag, tot ‘t good waor. Veer kóste us neet rappelere, wienie of Vastelaovend oets in Finland gevierd waor. Willemijn plaotsde aonkóndeging op facebook en in d’n app. Gelökkeg waore dao lui, wie veer vroogte, wee of zin had mèt us te goon begaoje in eus Bliksemtent op d’n ierste miert. ‘t Kòs neet woer zien, geit ‘t dao ech gebäöre, hei in ‘t kaajd Finland, boe me inkel vräög heet euver de get langere däögskes? Gruuts op Willemijn, zie heet ‘t toch meh euvernuits gerangeerd.

Eimaol zo wiet, móste veer ouch leedjes höbbe. Geine Vastelaovend zoonder echte leedjes oet ‘t zuie. Dao mós helst mitgezoonge weure. Vaan ‘t Uulehat bis Oeteldonk, vaan Strienestad bis Mestreech, veer gónge ‘n sjoene playlist make. D’n aovend daoveur gónge Anna, Joris, Jurrian, Lizzy, Noëlle, Willemijn en iech ‘n leedjesfebrik ineinfitsele. Ierst same erwtesop ete en secijzebruudsjes bikke, daonao góng ‘t hei gaar loos. ‘t Doorde neet laangk, veurtot veer zeven mier es ach oor meziek in euze playlist hadde stoon en metein stoonte veer zelf bis deep in de nach te danse in de hoeskamer: Erwin, Fabrizio, Feestteam, Frans Theunisz, Gebroeders Ko, Guus Meeuwis, Hoondervel, Jan Biggel, John Tana, Lamme Frans, Marleen Rutten, Moerepetazie, Nachraove, Neet oét Lottum, Rempetemp, Rowwen Hèze, Saskia Theunisz, Shakin DJ’s, Sjeng de Belsj, Snollebollekes, Van Lieshout en Arts, #4Ton, Ziessjoem en nog väöl mier.

D’n zaoterdag gònge veer ‘t viere in eus Bliksemtent. Zoondag gông neet, es veer maondag nao eus werk touw móste. Veer hoofde neet väöl kemissies te doen, ‘t sjminkduuske waor al mét. In Kamppi waor ouch nog ein fieswinkel, dao nog gaw met Willemijn get versering gekoch, netuurlek in roed, geel en greun. Eimaol in d‘n kaffee eus kleier aongedoon en perbeerde veer de muziek. Helaas moch dee neet hel, umtot ‘t de Finnen daodoor de tent oet zouwe klipsere. Veer kóste toch neet inkel blieve klasjenere en kazele? Dus móste veer eweg en trök thoeskaome nao de Sallamandere Stare in Espoo. Twinteg lui in twie taxi, ‘nen oto en ‘ne fiets. Eimaol thoes gông ‘t loos. De benkskes en täöfelkes opzij. ‘t Bliksembeer en d’n wien in de keulkas. Veer zien begós. Noets gedach de Snollebollekes oets mèt nao links, noa rechts in mien volle hoeskamer gedans te zien weure. ‘t waor e super sjoen fieske. Hoondervel, nog ummertouw. Alaaf.

Prins John d’n twiede oet Mestreech

’t Mies en ’t helst métgezoonge leedje, woersjijnelek vaanwege de bitterballe en frikkedelle :

Daan kom iech mer aon (John Tana ft. Herriemenie Miserabe)

https://www.youtube.com/watch?v=fKbBDQCv_6Q

Crème Brûlee – Roquefort – Salade Niçoise

Paté – Gratin – Câteuneuf-du-Pape

Niks euversloon.

Daan kom iech mer aon.

 

Kiek miech neet raar aon.

Iche eet wat vaan diech is blieve stoon.

Iech wèl e desser veurtot iech gaon.

Daan kom iech mer aon.

 

Bitterballe vrete.

Iech hoof vaan giister niks te wete.

Al ‘t kaajd beer kump oet de kraon.

Daan kom iech mer aon.

 

Frikkedelle kawwe.

Maakt miech neet oet iech vreet zelfs lawwe.

Iech kin de drök eet mie weerstoon.

Daan kom iech mer aon.

 

De hoesarts zeet bewege.

Nao dat ‘r miech is koume wege.

Door miene boek kin iech neet stoon.

Daan kom iech mer aon.

 

Kleier die neet passe.

Dat zal diech zeker neet verrasse.

‘n Taofel mèt kies tot aon de maon.

Daan kom iech mer aon.

 

Daan kom iech mer get aon.

La vie drejt toch um ‘t ete.

Daan kom iech mer get aon.

Iech bin ‘t mörge toch weer vergete.

In februari reisden diverse Nederlanders binnen Finland en vanuit het thuisland weer naar de Finland Ice Marathon (FIM) in Kuopio, die op zaterdag 22 februari werd georganiseerd. Het is al sinds jaar en dag hetzelfde groepje, met hier en daar wat mensen die erbij komen of om verschillende redenen niet kunnen. Ondanks dat de status van het evenement in de loop der jaren flink is afgenomen, komen er nog steeds allerlei nationaliteiten van heinde en verre op af.

Waar voorheen de langste afstand de 200 km was, heeft de organisatie deze vanwege te weinig animo ingekort tot 100 km. Vaak deden er niet meer dan 20 schaatsers mee. De lokale held Jarkko Koponen, oud-winnaar en iemand om altijd rekening mee te houden in de strijd om de medailles, moest dit jaar verstek laten gaan wegens ziekte. Hij was wel fit genoeg om mee te doen aan de 25 km met stokken, die hij dan ook prompt won.

Naast een aantal Nederlandse hobbyrijders die altijd voor de langste afstand gaan, bevonden good-olds Yoeri Takken en Jan Aalbers zich weer onder de kanshebbers op het hoogste schavot. De snelheid is in de loop der jaren misschien wat minder geworden, maar de techniek en passie zijn nog steeds in ruime mate aanwezig. Aangezien je verslaggever tijdens z’n 50 km de kopgroep meerdere keren voorbij zag komen, was deze onderweg aardig op de hoogte van de stand van zaken. Het ijs was prima en beter dan het jaren is geweest, maar het was wel continu oppassen voor de talloze scheuren. Yoeri Takken ging er uiteindelijk na een eindsprint met de winst vandoor, de Fin Ossi Sippu en Jan Aalbers werden respectievelijk tweede en derde.

Het scheelde niet veel of er kon overigens bijna niet geschaatst worden. Vorig jaar was het evenement al letterlijk en figuurlijk in het water gevallen, en ook nu werd het weer spannend. Het was in de aanlopende weken perfect schaatsweer met temperaturen tussen de -5 en -15 graden, en de organisatie had een mooie baan aangelegd van 7,5 km. Maar naarmate de zaterdag in zicht kwam, lieten de weer-apps alarmerend hoge temperaturen zien. Uiteindelijk sloeg de dooi aan het einde van de laatste afstanden echt in, maar dat was precies laat genoeg om ervoor te zorgen dat iedereen fatsoenlijk hun afstand kon uitrijden.

Op de 50 km deed in de persoon van de Poolse Natalia Czerwonka zelfs een voormalige winnares van een Olympische medaille mee. Zij won in 2014 in Sotsji (Rusland) zilver op de ploegenachtervolging. Ook hier belandde met Eve Lahti een Fin(se) tussen een sandwich qua nationaliteiten op de tweede plek, aangezien haar landgenote Luiza Zlotkowska brons opeiste. Zlotkowska is een trotse oud-winnares van dezelfde medaillekleur op de Olympische Spelen van Vancouver in 2010, ook op de ploegenachtervolging. Er was zelfs een heuse filmploeg met hen meegereisd, maar het doel daarvan werd niet helemaal duidelijk. Omdat het niet echt om een prestigieus evenement gaat en ze beiden inmiddels de middelbare leeftijd hebben bereikt, ligt het voor de hand dat het een documentaire betreft.

’s Avonds werd door de Nederlanders traditiegetrouw samen gegeten en later de kroegen opgezocht. Zondag keerden de meesten weer huiswaarts. Volgend jaar zien we elkaar ongetwijfeld weer. Maar ook dan zal het de grote vraag zijn of de klimaatveranderingen geen roet in het eten gooien.