Het zomerkamp van de Nederlandse Vereniging in Finland wordt dit jaar georganiseerd in Leppävirta. Leppävirta ligt 40 minuten rijden met de auto onder Kuopio, 1 uur en 45 minuten van Jyväskylä en ruim 3,5 uur van Helsinki.

We overnachten op vakantiepark Mansikkaharju https://mansikkaharju.net/ (Kalmalahdentie 879100 Leppävirta).

Er zijn plekken voor tenten, caravans, campers en er zijn ook veel verschillende huisjes te huur.

Het voorlopige programma ziet er als volgt uit:

Vrijdag 1 augustus:

Aankomst

Avondeten op eigen gelegenheid

Avondprogramma in thema met spelletjes en versnaperingen om elkaar te leren kennen gevolgd door een avondspel

Zaterdag 2 augustus:

Ontbijt op eigen gelegenheid

Lunchpakket maken

Ochtend-  en middagactiviteit in thema (gesponsord door de vereniging)

OF

Programma op eigen gelegenheid op de camping of in de omgeving, bijv:

• speeltuinen en springkussens
• fietsen
• kanovaren/kayakken
• bootje varen
• wandelen in de omgeving, bv. naar  de Mustinmäki-heuvel
• lokaal museumbezoek
• bezoek kerk en/of brug  Leppävirta
• gezamenlijke BBQ
• sauna

Het programma begint vrijdag om 19.00 uur. De lunch op zaterdag en zondag, de BBQ en de sauna-avond worden verzorgd door de Nederlandse Vereniging in Finland en zijn gratis voor leden.

De overnachting op de camping is voor eigen rekening en moet ook zelf gereserveerd worden door te kijken naar de gewenste campingplaats of accommodatie op de website: https://mansikkaharju.net/

Natuurlijk mag je ook al eerder naar de camping komen: laat dit vooral vooraf weten in onderstaand formulier, zodat we met elkaar kunnen afspreken om samen nog wat te ondernemen in de omgeving.

Het programma wordt aangepast aan de leeftijd van de deelnemers, dus iedereen is welkom, van jong tot oud, met en zonder kinderen!

Voor alle door de NViF georganiseerde activiteiten geldt, dat de NViF geen verantwoordelijkheid draagt noch voor letsel bij deelnemers of derden noch voor schade aan eigendom van de deelnemers of van de locatie. Iedere deelnemer is hoofdelijk verantwoordelijk voor door hem/haar toegebrachte letsel en/of schade.

Meld je aan vóór 1 juli 2025 via het formulier op de website!

Zo’n zes maanden geleden kreeg MBO Landstede Salland uit Raalte dankzij een Erasmus-bijdrage de mogelijkheid een internationale studiereis naar Helsinki te organiseren. Erasmus+ is het EU-programma voor onderwijs, opleiding, jeugd en sport en maakt het mogelijk studenten internationale ervaring te laten opdoen.

Op 12 mei was het zover; 20 mbo-studenten van de opleidingen Onderwijs & Opvoeding en Handel & Commercie vertrokken vol spanning en nieuwsgierigheid vanaf Schiphol naar Helsinki voor een tweeweekse studiereis.

Deze twee weken hebben de studenten een zeer afwisselend programma gevolgd, zowel op intercultureel als beroepsmatig terrein. Zo hebben zij het mooie natuurlandschap van Finland ontdekt door te kanoën, mountainbiken of te hiken in Nuuksio National Park. Maar ook een bezoek aan de voetbalwedstrijd van de plaatselijke HJK was erg leuk.

De studenten van O&O bezochten ook onderwijsinstellingen die aansloten bij hun aankomende professie; hierbij werden meerdere scholen en kinderopvanglocaties bezocht voor meeloopdagen.

De economiestudenten hadden een programma vol bedrijfsbezoeken. Het wereldwijd bekende liftenbedrijf KONE werd bezocht en ook Legolar, ontwikkelaar en producent van schoolmeubilair.

De tweede week startte met een presentatie van Egbert Schram, waarin de studenten werd uitgelegd hoe het er in de Finse samenleving aan toegaat en wat de grote verschillen zijn met Nederland. Zo viel hen met name op hoe gedisciplineerd de Finnen leven. Ook de manier waarop de verzorgingsstaat is ingericht, is hen goed bijgebleven. Hieronder de collectieve zorgverzekeringen, gratis onderwijs en de goede OV-infrastructuur. Natuurlijk viel hen ook op hoe hoog de accijns op alcohol was, met name tijdens het buitenschoolse programma in de avonduren. Ook een bezoek aan Autotek sprak tot de verbeelding. De succesvolle Nederlandse ondernemer Rutger Veerman ontving de studenten in zijn banden- en velgenbedrijf, en legde uit waar je op moet letten bij het starten van een bedrijf buiten je eigen landsgrenzen.

Bezoek aan kinderopvang en Autotek in Vantaa

Ook een presentatie bij AFRY gaf een mooi inzicht in hoe dit Finse bedrijf wereldwijd bijdraagt aan duurzaam ondernemen. Guido Nuijten leidde de studenten vervolgens in hun eigen taal rond door de ondergrondse wereld van parkings, metrostations en verbindingsnetwerken, waar Helsinki trots op mag zijn.

Economiedocent Frank Veldman kijkt namens het hele begeleidingsteam heel tevreden terug op het bezoek aan Helsinki: “Wij kijken met plezier terug op deze mooie ervaring. De contacten die in de voorbereiding via allerlei lijntjes zijn ontstaan, hebben enorm geholpen de studenten een interessant en gevarieerd programma te bieden om Finland, en Helsinki in het bijzonder, op deze manier te leren kennen.  Kiitos tuestasi!!”

Frank Veldman, docent bij team Economie

Landstede Salland

Op 4 april waren wij door onze ambassadeur Govert Jan Bijl de Vroe uitgenodigd om een lezing bij te wonen van Jan Tom Schneider over het werk van zijn vader, de schrijver F. Springer. De bijeenkomst liep onder de titel van ‘Tweegesprek’. Het bleek een gesprek te zijn tussen een groep belangstellenden van een man/vrouw of twintig met Jan Tom Schneider, schrijverszoon en een studiegenoot en vriend van onze ambassadeur Govert Jan. En het was echt een interessant gesprek na een korte inleiding van Jan Tom Schneider en wat door hem voorgelezen citaten uit het werk van de bekende Nederlandse schrijver F.Springer, zijn vader. Onder de schuilnaam F. Springer schreef Carel Jan Schneider, 1932-2011, diplomaat en schrijver van veel, maar ook veel gelezen boeken. Carel Jan is geboren in Nederlands-Indië, op Java wel, en na de oorlog met zijn gezin naar Nederland verhuisd. Dit is nu genoeg voor zijn biografie, zie verder op het internet onder Wikipedia.

Twee van zijn romans zijn kort geleden in het Fins vertaald door Titia Schuurman, en wel zijn bekendste roman ‘Bougainville’ uit 1981 en ‘Quissama’ uit 1985. Misschien kom ik op deze romans later nog eens terug, maar hier wilde ik eerst iets zeggen over de novelle ‘Sterremeer’ uit 1990, en verder over het meer autobiografische Bandoeng-Bandung en tenslotte (als er nog plaats over is) over het bijzonder spannende ‘De gladde paal van de macht. Een politieke legende’ uit 1969. De middag van de vierde april, samen met Jan Tom Schneider, de zoon van de schrijver Springer dus, in de Nederlandse residentie was overigens zonder meer de moeite waard. Met dank aan ambassadeur Govert Jan. Dit lijkt me genoeg als inleiding.

In de novelle ‘Sterremeer’ worden we eerst bij de militaire dienstkeuring met Felix Sterremeer, een  jonge maar nogal dromerige dichter, bekendgemaakt. Hij is nog maar een achttienjarige, enthousiaste jongeman, verliefd, vol van spontane, maar nog onaffe liefdesgedichten. De voorletter F., uitdrukkelijk voor de schuilnaam van de alom bekende auteur F. Springer geplaatst, wijst misschien op de F. van Felix, de gelukkige of naar geluk strevende  (Felix is bovendien een hoofdpersoon in de novelle ‘Sterremeer’), maar zeker weet ik dit niet. Het leven van de familie Schneider, eerst in Semarang op Java, dan in Bandoeng, vervolgens in Den Haag, dan in Leiden etc., lijkt me wel problematisch, maar niet zonder geluk en vreugde geweest te zijn. Wie weet? Een karakteristieke zin wil ik de lezer niet onthouden: ”Sterremeer kon dan wel op dansen afgeven, het hoorde toch bij het leven, zeiden ze bij mij thuis.” Dus Felix is een beetje eenzelvig geremd en wat stijf , misschien zelfs schuw. Dat lijkt bij Carel Jan Schneider, alias Felix, toch wel te passen.

Overigens doet de ik-persoon (Nikko) in deze novelle me sterk denken aan het tweede (wellicht eerste) ‘ik’ van de fijne schrijver Springer, de ‘diplomaat’ bedoel ik. Deze diplomaat vertelt nuchter en beheerst zijn verhaal, de andere personen ( in ‘Sterremeer’ vooral Felix Sterremeer en meer nog zijn vrouw Robie) zijn levendiger en ook levender dan de vertellende ik-persoon. Dus de auteur splitst zich in tweeën, de dichter en de diplomaat. Deze combinatie zal wel moeilijk zijn, denk ik, maar goed … het werkt bij Springer wel doeltreffend, temeer omdat hij de inleiding van zijn boeken ruim neemt, dan de spanning en het verhaal opvoert en op het hoogtepunt zijn werk afrondt, zonder dat het onaf werkt. Dat is geweldig en origineel. Dat geldt zelfs voor zijn autobiografische roman ‘Bandoeng Bandung’.

Een opmerking van Jan Tom Schneider (de zoon van de schrijver dus en die de bespreking in de residentie leidde) zit nog steeds in mijn hoofd: ”Ik heb mijn vader vooral leren kennen via zijn boeken”. Dat getuigt ervan, dat Springer (via verscheidene romanpersonen) wel persoonlijk en autobiografisch schrijft over zijn eigen belevenissen of gedachten van weleer. Dat is overigens een algemene waarheid, dat kinderen pas later (bijvoorbeeld door een boek of wat/wie dan ook) hun ouders leert kennen, in het normale geval in ieder geval. Een voordeel voor de lezer is wel, dat de auteur de eigen gedachten in één hoofd, zijn eigen, meestal in zijn werk projecteert op meerdere personen. Volgens het oude principe: verdeel en heers. Dat heersen is natuurlijk hier, een goed schrijver zijn. In ‘Sterremeer’ staan Nikko en zijn vrouw Dorien aan de nuchtere kant, Felix en zijn Amerikaanse vrouw Robie  daarentegen aan de andere kant, aan de meer romantische en gevoelige kant. Terwijl de eigenlijk hoofdpersoon van de novelle niet Felix, maar Robie is, de vrouw van Sterremeer, waar het uiteindelijk om draait. En dit uiteindelijk bedoel ik letterlijk: tegen het einde van het verhaal. Daardoor zijn Springers verhalen of romans gemakkelijk te lezen en te begrijpen en zonder meer boeiend, omdat geprojecteerde personen met elkaar pratend discussiëren en er dus in het verhaal leven zit, wat gebeurt en niet alleen maar, wat gedacht wordt in weinige personen. Maar dit ter zijde.

Nu verder over de novelle ‘Sterremeer’. Boeiend is het centrale verhaal op de ‘Westerdam’, een van de beroemde oceaanstomers van weleer van Rotterdam naar Noord-Amerika. We zijn dan al jaren later, er zijn in de twee families al kindertjes geboren, twee meisjes en een jongen. De vaders, Nikko en Felix, die elkaar op het grote schip bij de uitgebreide maaltijden tijdens de lange vaart naar New York telkens weer ontmoeten, zien en spreken. Vooral aan tafel uiteraard, ze zitten uren smakelijk te eten en converseren dan druk met elkaar.

Na de zeereis maken we in het grote New Yorkse luxe en ruime woning van de ouders van de Amerikaanse Robie, tijdens een rijke en vooral drankrijke ontvangst, ter gelegenheid van de boekpresentatie van de gedichten van Felix Sterremeer in het Engels, kennis met de culturele elite van New York, waar Sterremeer (via Robie wel) zich wil of moet bewijzen als geslaagde dichter. Dat maakt hij echter niet waar, jammer genoeg. Want dat lukt tijdens de boekpresentatie en uiteraard ook later niet zonder meer goed of (direct gezegd) zonder meer slecht. Felix wordt in Amerika en elders nauwelijks verkocht, gelezen of gewaardeerd en Robie, zijn vrouw, en anderen ook krijgen als ze genoeg gedronken hebben daardoor boze buiën.

Dat wordt nog erger aan het einde van de novelle, ‘op het uiterste punt van Long Island’, tijdens het idyllische verblijf in het prachtig aan de oceaan gelegen, luxe zomerhuis van de ouders van Robie, waar zij uiteindelijk de waarheid achter het Amerikaanse avontuur van Sterremeer vertelt, namelijk dat alles rond de dichter Felix gemanipuleerd en betaald is door haar en haar vader, om de veelbelovende Felix een schok bij te brengen, zodat hij echt onsterfelijke en niet alleen maar spontane en mooie gedichten schrijft, maar toch wel gedichten die als zodanig een moment de lezer boeien en daarna niet meer. Dan loopt Robie vertwijfeld de zee in, overleeft dat weliswaar, maar blijft haar hele verdere leven sprakeloos en stom en zegt en verlangt niets meer. Er is geen communicatie meer. Ze heeft aan of voor haar man en de wereld niets meer te zeggen. Robie zwijgt, stom uit vertwijfeling. De dichter is met al zijn veelbelovende gedichten gezakt. Felix Sterremeer leert en weet ermee te leven, maar een beroemde dichter wordt hij nooit en te nimmer. Jammer, want Robie heeft zich zo tevergeefs opgeofferd voor haar man, Felix Sterremeer. Zo eindigt deze novelle, op haar hoogtepunt, maar toch doeltreffend.

Dit alles wordt in de novelle heel knap gesymboliseerd door Robies jarenlange studie over de Duitse literatuur, waarbij zij zich vooral beperkt tot de stroming ‘Junges Deutschland’, bovenal geïnspireerd door de nu al lang terecht vergeten dichter Heinrich Stieglitz en zijn vrouw Charlotte, die ook zelfmoord heeft gepleegd om haar man een schok te bezorgen, zodat hij een beroemd dichter wordt. Maar dat werd hij dus niet. Ook toen in de negentiende eeuw lukte het niet en was die opoffering door zelfdoding van de geliefde zinloos. Dit klinkt allemaal heel tragisch, maar is op een overtuigende en vlotte manier geschreven, zodat deze novelle prettig te lezen is en de lezer/es niet bedrukt en treurig, maar tevreden zo niet bevredigd achterlaat.

Boeiend is het de novelle ‘Bandoeng-Bandung’ hiermee te vergelijken. De oudere politicus Chris Regensberg gaat met een handelscommissie naar Java mee, als spreker en goeroe (leermeester) mee. Na het officiële deel van de reis blijven hij en zijn vrouw nog een paar dagen in Bandoeng, waar hij grotendeels zijn jeugd en ook de vreselijke Japanse bezettingstijd van Nederlands-Indië meegemaakt heeft. Hij heeft in een Jappenkamp met zijn moeder en zusje en toen hij groter werd in een mannenkamp jarenlang vastgezeten. Maar de herinnering daaraan is volledig weggezonken of beter weggedrukt. Maar langzaamaan komt die tijd terug en overvalt hem, maar gelukkig is zijn vrouw Vera erbij en vangt veel op, of beter zij begeleid haar man, de zoete maar ook bittere herinneringen toe te laten en zelfs te koesteren. Dat lukt met tegenstribbelingen heel goed en effectief. Vooral het slotdeel met de taxichauffeur, die hen door Bandoeng begeleid, is scherp getekend. Hij blijkt een klasgenoot uit het Japanse mannenkamp te zijn, Otje, die de herinneringen steeds meer bij Chrissie van toen naar boven haalt, de positieve, maar ook de droevige feiten en vooral het feit dat hij, Chris Regensberg, als politicus zijn zwarte vriend in de steek heeft gelaten om na de oorlog naar Nederland te gaan en zijn vriend dan helemaal te vergeten.

Nu met de taxichauffeur en de kennismaking met het familieleven van zijn vriend Otje in Bandoeng wordt Chrissie met zijn neus op de realiteit van toen gewezen en komt er gelouterd en gezonder, ook beter uit te voorschijn. Het knappe van dit boek is, dat F. Springer het boek steeds spannender en boeiender geschreven heeft, zodat Chris Regensberg er inderdaad (meegeleefd door de lezer/es) hernieuwd uit naar boven komt. Dit is uitermate indringend door F. Springer in ‘Bandoeng-Bandung’ beschreven. Een citaat als slot van mijn verhaal.

Vera zegt tegen de taxichaufeur, die hen rondrijdt door het oude Bandoeng: ” ‘Rijdt u alstublieft heel langzaam,’ zei Vera. ‘Ik wil alles goed bekijken, en mijn man ook.’ ‘Stapvoets sadja, mevrouw.’ ‘Bent u van Bandung?’ vroeg ze. ‘Ja mevrouw, geboren en getogen Bandoengse jongen, van toen ze die naam nog met een Hollandse oe schreven. Nooit verder geweest dan mijn Bandoengse neus lang is, hèhèhè!’ ” Daarmee is alles gezegd, en Chris Regensberg trekt er zijn voordeel uit en wordt een beter mens. F. Springer is een goede Nederlandse schrijver, en dat staat vast!

Peter Starmans

Op zaterdag 3 mei organiseerde Watze de Wolf, lid van de kascommissie, bij hem thuis in Pargas een koningsdagviering in de regio Turku. Watze is recent verhuisd, maar woont ook nog gedeeltelijk in Helsinki. Hierbij een kort verslag van zijn hand:

Er waren zo’n 12 volwassenen en 5 kinderen aanwezig. Het overgrote deel (10/12) van de aanwezigen was NViF-lid en bijna iedereen arriveerde met Finse precisie om 3 uur. We begonnen met een welkomstdrankje en een toast op de koning. Het werd een staande receptie, ondanks dat we in de woonkamer en eetkeuken verbleven, zodat iedereen met verschillende mensen gebabbeld heeft. Dranken, koekjes, kaas en snacks werden als self-service geserveerd. De Nederlandse snoepjes werden verzorgd door Rene Wajer van Joy4food, een chocolatier met een stand in de Kauppahalli van Turku. De bitterballen, zelfgemaakt door Sven Heilbron, waren ook uitzonderlijk lekker. Met toestemming van Sven deel ik voor de liefhebbers daarom hier het recept:

Recept van Sven voor ongeveer 15-20 bitterballen

Bouillon
500 g runderpoulet
3 el olie
1 l water
Handje peterselie
1 laurierblaadje
1 wortel, grof gesneden
1 ui, grof gesneden

1. Bak je vlees in een soeppan zodat het een mooi kleurtje krijgt. Gooi 1 liter water erbij en laat zachtjes aan de kook komen. De bruine schuim dat boven komt drijven, kun je eraf lepelen en weggooien. Snij je peterselie, wortel en ui grof en gooi bij je vlees samen met je laurier.

2. Laat 2 a 2 1/2 uur zachtjes trekken op een heel laag vuurtje, zodat je vlees zacht wordt. Haal al je vlees eruit en zeef je bouillon. Snij je vlees in hele kleine stukjes, dit gaat in je kroket. Je gebruikt al je vlees voor de vulling, maar slechts de helft van je bouillon. De andere helft kun je gebruiken voor soepen en/of sauzen. Je kunt de bouillon ook gewoon maken met bijv. een bouillonblokje, maar da’s wel minder lekker.

Dikke ragout/salpicon/kroket-mengsel
500 ml runderbouillon
500 g gesneden runderpoulet
60 g boter
60 g bloem
Snuf nootmuskaat
Zout en peper, naar smaak
2 blaadjes gelatine
2 el kookroom
Handje verse peterselie, fijn gesneden
3 eieren, alleen eiwit gebruiken
150 g paneermeel
150 g panko

1. Leg 2 blaadjes gelatine in een klein beetje water. Zet een sauspan op met het boter en laat het smelten. Doe de bloem erbij en maak een roux door te blijven roeren totdat het mengsel goud van kleur is en een beetje naar koekjes ruikt. Je kunt ook blijven bakken tot een donkere kleur, de smaak wordt dan wat
dieper. Doe je runderbouillon er roerend bij en kook het zachtjes 5 minuutjes door totdat je een dikke saus overhoudt. Haal het daarna van het vuur.

2. Doe wat nootmuskaat erbij samen met je peper en zout en je blaadjes gelatine en roer goed door elkaar. Gooi nu je gesneden vlees erbij met je peterselie en 2 eetlepels kookroom en roer weer goed door elkaar.

Proeven en breng goed op smaak! De ragout moet flink zout zijn, want de vulling verliest wat smaak tijdens het frituren.

3. Doe je ragout nu in een grote bak en dek af met wat keukenfolie. Zet in de koelkast en laat 1 nachtje staan.

4. Maak een paneerstation in orde met in 1 bak paneermeel, 1 bak met 3 eiwitten en 1 bak met panko (Japans paneermeel).

5. Haal je ragout uit de koelkast en pak er een beetje van, zodat je een bal kan vormen. Je kunt je handen nat maken om het draaien wat makkelijker te maken. Rol de bal in het paneermeel, zorg dat de bal goed bedekt is. Doe hem vervolgens in je eiwit en zorg dat
alle droge plekjes nat zijn. Vanuit je eiwit doe je de bal in je panko en bedek je alles weer.

6. Je kunt stap 5 herhalen voor een extra krokant jasje. Doe je bitterballen minstens 1 uur in de vriezer.

7. Frituur de bitterballen op 180 graden voor ongeveer 2,5 a 3 minuten of totdat ze mooi goudbruin zijn.

1) Wanneer ben je met het bedrijf begonnen en wat doen jullie precies?

Afgelopen oktober 2024 ben ik als zelfstandige begonnen. Het was niet mijn oorspronkelijke plan, maar ik merkte dat het lastig was om hier in Finland werk te vinden – zeker als je de taal nog niet goed spreekt. Ik heb wel gesprekken gevoerd, maar om verschillende redenen zijn die niet doorgegaan. De taal speelde daarin zeker een rol.

Met mijn bedrijf ondersteun ik drukke professionals en ondernemers, zowel in Finland als in Nederland. Ik neem backofficetaken uit handen: van management- en officesupport tot administratie, HR en klantcontact. Dingen die nodig zijn, maar vaak blijven liggen.

Ik had nooit gedacht dat ik in het buitenland een eigen bedrijf zou starten. Je kent de regels niet goed, en alles is toch net even anders. Maar ondernemerschap zit in de familie, dus ik heb daar wel advies bij gekregen. En ik denk ook: als het niet lukt, kan ik altijd nog in loondienst.

2) Zou je hetzelfde of iets soortgelijks ook in Nederland begonnen zijn?

In Nederland ben ik altijd secretaresse van beroep geweest, dus wat ik nu doe sluit daar goed op aan. Alleen werkte ik toen altijd in loondienst. Zelf ondernemen was toen niet aan de orde, maar sommige dingen lopen gewoon zo. Hier kreeg ik de kans om iets voor mezelf te beginnen en dan zie ik wel hoe het gaat.

3) Wat vind je van het ondernemersklimaat in Finland?

Het ondernemerschap vind ik hier eigenlijk superpositief. In het begin was het wel even uitzoeken – vooral naar de praktische zaken zoals de inschrijving en administratie. Veel informatie is in het Fins en Zweeds, talen die ik niet spreek. Maar Business Helsinki heeft me goed op weg geholpen. Ze hebben bijvoorbeeld een groot netwerk van accountants.

Verder ligt het ook aan jezelf hoe actief je bent, of je zelf het initiatief neemt om contact te maken met Finse bedrijven. Je moet die eerste stappen zelf ondernemen. Daarnaast leer je ook direct om te gaan met de gebruiken hier.

4) In hoeverre denk je dat je Nederlanderschap helpt of niet helpt bij je activiteiten?

Eigenlijk wat ik net zei. Je moet wel zelf initiatief nemen, dan staan ze er meestal wel voor open. Ik vind mezelf ook vrij open en benaderbaar. Het is vooral belangrijk om te laten weten dat je er bent en waar je je mee bezig houdt. Als ze erop inhaken, is dat mooi meegenomen. Tegelijkertijd moet je het hier rustig aanpakken en niet te direct zijn –  dat wordt niet altijd even goed ontvangen, in mijn ervaring.

5) Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Ik ben iemand die vooral in het moment leeft, dus dit vind ik een lastige vraag. Ik zit net in mijn eerst halfjaar, dus het is nog een beetje aftasten. Ik hoop een stabiele klantenkring op te bouwen met leuke, afwisselende opdrachten.

Ik organiseer en plan graag, waarbij ik het belangrijk vind om een bijdrage te leveren met een positieve impact. Dat kan voor een bedrijf, omgeving of een land zijn. Ik wil graag ondernemen en tegelijkertijd genieten van de vrijheid van het land. Zonder het gehaaste in Nederland.

Je kunt VIAVIS Support en Lizzy bereiken via:

Telefoon: +358 457 830 8748

E-mail: viavis@proton.me