Wim Havinga

Bijna halverwege de zomer!

In mijn herinnering regende het met Juhannus erg vaak en is het koukleumen … Dit zal vast niet altijd zo zijn, maar zo voelt het voor mij. Een paar jaar geleden zaten we met familie om een andere reden niet buiten, maar binnen in de mökki. Een muiterij was uitgebroken in Rusland en we verdrongen ons rondom de tv.

Er was hoop op een snel einde van het Poetin-tijdperk, maar ook vrees voor wat er voor in de plaats kon komen. Helaas bleek de hoop ijdel en wordt Oekraine nog steeds aangevallen. Sterker nog, ook in Finland, de baltische staten en recent Roemenië landen er af en toe explosieven …

Finland is nu lid van de NAVO. Er lijkt totaal geen uitzicht op een oplossing. Wat een verdriet.

Natuurlijk als eerste voor al die mensen waarvan hun levens letterlijk overhoop geschoten worden. Maar het raakt ook ons en onze vrienden.

Soms droom ik dat Pjotr, een Fins-Russische vriend, mij meeneemt naar het oosten en voorstelt aan zijn vader en moeder. Daar zouden we samen rondrijden op zoek naar restanten van moderne architectuur van jonge architecten, die lang geleden vanuit Nederland naar het beloofde land van Marx gingen. Pjotr op zijn geliefde Harley, en ik op mijn Honda.

Die Honda heb ik inmiddels al even geleden aangeschaft. De Harley en het ontmoeten van zijn ouders blijft een droom voor Pjotr. Ook staat zijn leven (als Rus) in Finland behoorlijk onder druk, om het nog maar voorzichtig uit te drukken.

Wat leven wij toch een enorm bevoorrecht leven in Finland. Ik hoop dat het besef bij iedereen aanwezig is dat dit niet vrijblijvend tot stand is gekomen en niet automatisch in stand blijft. Dit realiseren de Finnen zich veel beter dan de Nederlanders, althans zo lijkt het mij.

Met de NViF kunnen we ons als Nederlanders in Finland al vanaf 1937 vrij in Finland organiseren. Ondanks onze zeer verschillende achtergronden en meningen komen we steeds samen in een goeie sfeer! Dat is een klein iets, maar tegelijkertijd iets groots.

Zo hadden we de voorjaars-ALV in EMMA. Met een inleiding van directeur Krist, een soepele vergadering en daarna koffie en een rondleiding. Het was een geslaagde dag. Ook koningsdag in Ritarihuone verliep erg gezellig. Nooit geweten dat er zich ook Nederlanders tussen de Finse ’ridders’ bevonden. Wat een plek met historie! Een dikke merci voor het organiserende team van de ambassade! En straks is het tijd voor het zomerkamp, van vrijdag 7 tot en met zondag 9 augustus.

Aanmelden kan nog vóór 1 juli via de website! Kijk op https://www.nederlandsevereniging.fi/event/zomerkamp-2026-kemionsaari/. En daarna gaan we richting 2027. Voor onze vereniging, opgericht in februari 1937, het 90e jubileumjaar! En voor wie tijd en zin heeft: meld je aan voor onze lustrumcommissie om dit mede te organiseren! Zo denk je met ons mee. Een lustrumreis naar een veilig Rusland zal er niet inzitten, maar laten we hier samen iets leuks van maken!

Hopelijk tot ziens begin augustus in Kemionsaari.

Groet vanuit Jyväskylä,

Wim

De Lente komt!

En daar kan Trump weinig aan veranderen. Al kreeg ik van mijn Finse vrienden te horen dat er nog wel eens een ’takatalvi’ (nawinter) aan kan komen. Toch zijn de dagen alweer fors langer en de zon laat zich lekker vaak zien. Heerlijk!

In de NviF-(kroeg)evenementen-appgroep zag ik Rudy in de zon op het ijs knallen met een ijszeiler, Stefan individueel en Simon met het team van de ambassade deelnemen aan het WK winterzwemmen en hoorde ik Tejo de sterren van de hemel zingen!

Vijfentachtig leden uit voornamelijk Uusimaa  delen in deze appgroep bijzonderheden met elkaar. Zo te zien gaat dat er erg gezellig aan toe. Helaas woon ik te ver om mee met jullie de kroeg in te gaan op de kaartavondjes.

Natuurlijk is het begrijpelijk, omdat een zeer groot deel van onze leden in Uusimaa woont, dat zoiets in Uusimaa makkelijker van de grond te krijgen is. Toch gebeurt hier in regio Jyväskylä bijvoorbeeld ook redelijk veel. Joanneke trekt samen met Jelmer de kar van het maandelijkse familiecafé (haar mailinglijst bevat ook veel Nederlandssprekende niet-leden). En straks vieren we hier ook weer Koningsdag.

Mochten er onder onze lezers mensen zitten die ook wel oren hebben naar wat meer activiteiten in hun regio (al is het maar een app-groepje), neem dan even contact met mij op. Via het bestuur kunnen wij jullie in contact brengen met andere leden uit jullie regio.

In Tampere zijn Gertjan en Johan trouwens al actief. Ook in de regio Turku timmert Watze samen met Rein aan de weg. Houd vooral de mediakanalen van de NviF voor alle activiteiten in de gaten.

Dan de recente landelijke activiteiten:

De nieuwjaarsreceptie, dit keer op poten gezet door Michel met hulp van diverse bestuursleden, was weer erg gezellig. Verderop in het Noorderlicht lees je vast een verslagje.

Nu komend weekend hebben we de voorjaars-ALV in EMMA te Espoo. Na de verplichtingen van de algemene ledenvergadering kun je gratis genieten van de kunst in EMMA. Deze happening is vooral door Willemijn en Lizzy bedacht en georganiseerd. Grappige bijkomstigheid is dat de nieuwe directeur van EMMA, genaamd Krist Gruijthuijsen, een Nederlander is!

Dan natuurlijk op 27 april Koningsdag! Dit keer verzorgd door de Nederlandse ambassade in Ritarihuone! Meld je aan zodra het mogelijk is. In principe zijn alle leden van de NviF welkom.

En dan later dit jaar ook het zomerkamp! Van vrijdag 7 tot zondag 9 augustus, het laatste weekend van de zomervakantie. Het plan is om naar het zuidwesten te gaan en wel naar: Ekniemen Lomakylä Eknäs Semesterby, Leirintäalueentie 55 /Campingvägen 55, 25700 Kemiönsaari, Kimitoön.

Joanneke trekt de organisatie en als ik aan de vorige zomerkampen denk, dan wordt het weer beregezellig.

Eigenlijk zijn we voor een kleine vereniging best wel actief. Teamwork vanuit het bestuur, maar zeker ook van en met de leden zelf.

Over het bestuur gesproken. Ronduit vrolijk ben ik dat het hele bestuur zich kandidaat stelt op de ALV voor weer een volgende periode. Jong en oud (daar hoor ik alweer bij), samen proberen we er wat van te maken.  Maar mochten er leden zijn die actiever in de vereniging willen zijn: je bent altijd welkom in onze (zoals de jonge bestuursleden zeggen) Hollandse community!

Graag tot ziens in EMMA, bij een van onze evenementen, op het zomerkamp of in de regio!

Wim

IJs naar Finland brengen

Hoe kan ik Hollandse Nieuwe meenemen in het vliegtuig naar Finland zonder dat deze bederft?

Dat bleek een lastige vraag. Toch kreeg ik uiteindelijk bij een grote vishandel een duidelijk antwoord: dan moet u ze diepgevroren meenemen. Dat is het veiligst. Maar hoe doe je dat dan? Na wat vragen in Google kwam ik op het antwoord: met ‘droogijs’. Dat is bevroren CO₂ van -79 graden.

Zo kwam het dat ik met een piepschuim bak, via een ijsfirma in Amsterdam die gelukkig in het weekend ‘droogijs’ verkocht, naar de grote vishandel in Rotterdam ben gereden. Daar had men de bestelde haring diepgevroren klaarliggen. Hup, haring in de piepschuim bak bij de ijskorrels (deze korrels droogijs verdampen langzaam en houden zo de lading lang diepgevroren). Daarna terug naar Gouda, vanwaar mijn zus ons en de haringen naar Schiphol bracht.

Eenmaal bij de security moest de doos geopend worden. Pas op! Dit ijs kun je beter niet beetpakken zonder handschoenen. Dat geeft brandwonden! De beveiliger was vriendelijk en vroeg wat ik nu in hemelsnaam met 50 haringen in het vliegtuig ging doen. Na een toelichting over het vieren van het Leidens ontzet in Finland met de NViF bleek het geen enkel probleem en mochten we door naar de gate.

Via Google was ik er ook achter gekomen dat men tot 2,5 kg van deze koude ijskorrels in de handbagage mee mag nemen; mits er een label ‘dry carbon dioxide’ op zit en nog wat voorwaarden over de verpakking. Wel moest ik vooraf melden dat ik dit ijs meenam. Dus bij het binnenstappen van het vliegtuig heb ik meteen de stewardess de doos laten zien … daar wist ze even geen raad mee. Maar toen ik zei dat het zou moeten mogen, ging zij het vragen bij de piloot! Even later kreeg het ijs met de haringen toestemming om te boarden.

In Helsinki had ik afgesproken met mede bestuurslid Lizzy. Zij zou de doos aanpakken op het vliegveld en de haringen bij haar thuis in de vriezer leggen, tot aan het feest. Dit omdat ik weer verder vloog naar Jyväskylä. De haringen werden Finland in niet eens gecontroleerd. Eenmaal door de veiligheidsdeuren stond Lizzy al te wuiven! Wat fijn om haar meteen te zien. Toen pas ging ik er echt in geloven dat we de haringen veilig ingevroren naar ons feest zouden krijgen. Lizzy heeft ze meegenomen en een aantal dagen later smaakten ze erg goed bij de viering van het Leidens ontzet.

Zelf ben ik als de bliksem weer terug door de beveiliging gegaan. Men keek wel een beetje raar dat ik geen enkele bagage mee had, maar ik was snel weer bij mijn reisgezelschap en op tijd bij de gate naar Jyväskylä. Zo ik achteraf van Lizzy begreep, duurde het een paar dagen voordat de laatste korrels ijs verdwenen waren. Zal het volgend jaar weer lukken?

Trouwens, bij het eten van de haringen heeft plaatsvervangend ambassadeur Lieske de Krijger wat leuks verteld over Het Leidens ontzet. Merci Lieske! Het contact met en de interesse van de ambassade wordt door ons zeer gewaardeerd.

En hebben jullie het gezien op Itsenäisyyspäivä? Jawel, de nieuwe ambassadeur Simon Van der Burg en echtgenote Pauline Portheine waren ook op dat feestje! Hieronder een link met meer informatie: https://www.facebook.com/netherlandsembassyhelsinki/?locale=fi_FI. Zie ook elders op onze website waar de nieuwe ambassadeur zichzelf voorstelt: https://www.nederlandsevereniging.fi/nieuwe-ambassadeur-september-2025-3/.

Zo ik begreep van hem, ziet de ambassadeur ernaar uit om ook jullie persoonlijk te ontmoeten bij een van de volgende festiviteiten van onze vereniging. Heel erg welkom!

Van de hak op de tak kom ik nu bij het afgelopen tienerkamp. Met het thema Halloween werd het een griezelige bedoeling. In een bijgebouw op mijn erf bevond zich opeens een bloederige plaats delict. Ook kwamen er levende jeugdige lijken uit mijn kelder. Heerlijk om weer mee te mogen maken hoe de jongeren zelf, met soms een kleine hint van de leiding, enorm veel creativiteit tonen. Op zo’n moment heb ik opeens weer iets vertrouwen in de toekomst. Hoe moeilijk toekomstige uitdagingen ook zijn, nieuwe generaties zullen nieuwe oplossingen kunnen bedenken.

Namens het bestuur wens ik iedereen heel fijne feestdagen en de beste wensen voor 2026.

Wim

Het is voorbij die mooie zomer!

Het zomerkamp in Leppävirta was erg gezellig. In de Muumin-grot was het grote lol. Al hield ik mijn hart wel vast toen Melinne onderuit ging. De erg enthousiaste jongens hadden de turbo op de ‘draaimolenslee’ gezet. Dat bleek te snel voor haar. Wel een raar idee om middenin de zomer diep onder de grond ijspret te hebben. Alsof de winter hier nog niet lang genoeg is kun je daar het hele jaar door de winter vieren.

Nu het najaar begint, is het zo meteen weer tijd voor de algemene ledenvergadering, met het door Guido steeds goed georganiseerde Leidens ontzet. Daar hebben we op dit moment nog wel een dingetje. Het wordt namelijk steeds moeilijker om Nederlandse haring te regelen. Zal het ons lukken? In ieder geval van harte welkom op zondag 5 oktober op de algemene ledenvergadering, met aansluitend de viering van het Leidens ontzet!

Op die vergadering hebben we trouwens als bestuur wel wat nieuws te melden. Ik hoop dat jullie online aanschuiven als je niet kunt komen of te ver weg woont.

Later dit najaar, of eigenlijk al begin winter, volgt er dan het tienerkamp. Op het zomerkamp begreep ik van de jeugd dat ze weer naar mijn huis in Jyväskylä wil komen. Van vrijdagavond 31 oktober tot en met zondag 2 november stel ik mijn huis dus graag weer beschikbaar.

Mocht uw kind wat verlegen zijn en niet echt durven maar misschien wel willen, neem dan contact met ons op. Wellicht dat hij of zij met wat ondersteuning van jullie en ons toch een leuke tijd kan hebben. Zoals Teake laatst tegen mij zei: ‘We doen eigenlijk naast Weerwolven niet zo veel, maar hebben het erg gezellig samen.’ Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ik kijk er alvast naar uit!

Over de jeugd gesproken. Soms focus ik teveel op (toekomstige) problemen van of voor de jeugd. Zeker als ik aan mijn eigen kinderen denk. Maar misschien zie ik het fout. Veel jongeren denken vol energie in nieuwe oplossingen. Dat straalt er bij zo’n kamp vanaf. Heerlijk en verhelderend om jonge mensen te zien samenwerken.

Dan is het gelukt om voor de kerstviering weer de prachtige Olaus Petri-kerk in Helsinki te reserveren. Na de coronapauze vonden wij interesse om deze vieringen weer op te pakken. Vorig jaar was in mijn ogen al erg bijzonder. Nu willen wij op dinsdagavond 9 december van 18.15 tot 20.00 uur wederom graag gezellig samenkomen: stilstaan bij de kerstgedachte en elkaar. Ik vernam onder andere dat er al jeugdige interesse is om solo te zingen! Ook hoop ik dat de muzikanten van vorig jaar er weer gehoor aan gaan geven. De koffietafel met lekkernijen achteraf is een wezenlijk deel van de pret.

Tot zover wat zo’n beetje voor ons ligt in het laatste kwartaal van 2025.

Nu de dagen alweer korter zijn, heb ik altijd het gevoel dat ik nog niet klaar ben met alles wat ik deze zomer wilde doen. Het voelt dat er in Nederland veel meer tijd voor van alles was. Geen idee of dat ook echt zo is. Met het verstrijken van de jaren, ontkom ook ik niet aan een dosis heimwee. Terug in Nederland zie ik echter dat in mijn dorpje zoveel veranderd is. Pas ik daar nog wel tussen, na al die ruimte en rust van hier vraag ik mij soms af.

Nu weet ik niet meer of ik dit al eerder vertelde of schreef. Maar tijdens corona verbleef mijn inmiddels overleden vader in een zorginstelling. Tegen iedereen was hij vriendelijk. Ik denk omdat hij niet meer wist wie wie was. Nu probeerde ik toch nog regelmatig bij hem te zijn. Daarvoor vloog ik dan heen en weer. Zoals jullie weten was er toen strenge controle bij de grens. Was je wel ingeënt en had je dus het recht om te reizen of niet. Zo werd bij terugkeer op het vliegveld in Helsinki mijn paspoort gecontroleerd. De douanebeambte vroeg wat, en ik antwoordde in gebroken Fins. Ik was zenuwachtig en dacht oh jee, wat krijgen we nu weer. Toen gaf de man mij mijn paspoort terug, met de woorden “tervetuloa kotiin” (welkom thuis).

Als ik eraan terugdenk word ik weer emotioneel en schieten er tranen in mijn ogen. De goede man had gelijk. Ook hier is mijn thuis. Het is vaak niet makkelijk als buitenlander in Finland. Dat maakt het extra fijn om met jullie samen te komen en in onze moerstaal te kunnen kletsen. Maar als ik mij niet op de moeilijke kanten focus, is er ook nog zoveel moois hier tussen en met de Finnen!

Ik wens jullie een mooi najaar toe vanuit mijn oude huis in Jyväskylä en hoop jullie graag weer terug te zien, bijvoorbeeld bij de viering van het Leidens Ontzet.

Wim

Het is zomer!

Voordat ik goed en wel doorheb dat de sneeuw weg is en ik buiten in actie kan komen, zitten we alweer halverwege de zomer. Alles in mijn tuin ontploft en als ik niet gauw ga maaien, kom ik er niet meer doorheen.

Toch nu maar eerst jullie informeren over wat er speelt in de vereniging.

Terwijl ik dit opschrijf zijn een aantal van jullie je aan het voorbereiden op de grote gebeurtenis van vanavond. Jawel, Nederland-Finland! Een vrij grote groep heeft kaartjes bemachtigd, en vanavond, op tv, zoek ik de oranje vlek tussen de Finnen.

Ondanks dat we gehoopt hadden dat meer leden uit regio Uusimaa er een dagje uit naar Jyväskylä van zouden maken, was de voorjaars-ALV een succes. In het cultureel centrum Gloria begon de happening met een gezellige gezamenlijke lunch. Na de verplichtingen van de ALV bleven sommigen voor het familiecafe, terwijl anderen meegingen naar het vernieuwde Aalto2-museum. Al met al een geslaagde dag.

Koningsdag, extra speciaal want dit keer op de residentie, was zo gezellig dat het officiële tijdschema ruimschoots overschreden werd. Voor velen nog niet lang genoeg, want naar ik begreep ging de feestvreugde nog door in café Rotterdam. Helaas moesten Willem van Zantvoort en ik op tijd vertrekken om niet idioot laat in Jyväskylä terug te zijn. Misschien dat we volgende keer toch maar eens in Helsinki blijven slapen.

Dan was er nog een lezing over de schrijver F. Springer. Op de residentie las zijn zoon stukjes voor. Als voorbereiding had ik het boek Bandoeng-Bandung gelezen. Tja, toen was ik meteen verkocht. De bijeenkomst was intiem en ontspannen. Daar werd genoten.

De borrelavonden in Uusimaa worden door een groeiende groep van jong en oud druk bezocht. In de borrelgroep-app lees ik leuke commentaren en zie ik vrolijke foto’s.

Zo’n traditie lijkt nu ook in Turku rondom Watze te ontstaan. Misschien moeten we hier in Jyväskylä ook maar weer eens de kroeg in. Ik herinner mij Jelmer die vroeger (met een Unox-muts op als herkenning) menig Nederlander hier de kroeg in kreeg.

In Uusimaa wordt er waarschijnlijk binnenkort gezamenlijk frisbeegolf gespeeld.

We hopen de muzikale talenten te mogen gaan beluisteren op een concertavond met een wijntje. Dus blijf op de hoogte via de website en sociale media.

Trouwens, wat fijn dat bestuurslid Willemijn ons zo goed op de hoogte houdt met haar ‘save the date’ posts en overzichten! Dat doet mij trouwens denken aan de afgelopen kerstviering, waar naast Tejo, ook zij zo mooi zong. We moeten gauw weer een kerk reserveren voor de komende kerst.

Dan heeft Guido voor de najaars-ALV en het Leidens Ontzet dezelfde ruimte gereserveerd als vorig jaar. Zullen de haringen dit keer wel op tijd uit Nederland arriveren? We zullen het zeker gaan proberen!

Gisteren heeft een delegatie van het bestuur met een bezoekje aan de residentie afscheid genomen van de ambassadeur Govert Jan en zijn vrouw Loes. Namens de vereniging hebben we hen, met een klein Fins presentje, bedankt voor hun warme betrokkenheid bij de vereniging.

Maar eerst nu de zomervakantie, met als afsluiting het zomerkamp. Op 1, 2 en 3 augustus zijn de meeste mensen terug van vakantie en de scholen nog net niet begonnen. Dus dan organiseren Joanneke en Suzanne het zomerkamp. Dit keer ten zuiden van Kuopio, in Leppävirta, zie elders in het Noorderlicht. Gisteren heb ik mijn plekje op de camping alvast gereserveerd. Toen zag ik dat er ook allerlei huisjes in alle vormen en maten te huur zijn. Dus welkom, dat beloofd weer een gezellig weekend te worden. En wat ik zo heerlijk vind: Niks moet, meedoen met de activiteiten mag, maar is niet verplicht. Alleen een middag op bezoek komen mag ook. Welkom!

Een hele fijne zomer!

Wim

In wat voor een tijd leven we?

De afgelopen tijd lijkt de wereld op zijn kop te staan. Verhoudingen veranderen pijlsnel, en daar moet ik maar steeds aan denken. Heb jij dat nu ook? Soms lig ik er wakker van.

Een Finse vriend zei me dat we ook gewoon maar door moeten gaan met ons kleine leven. Op de gebeurtenissen op het wereldtoneel hebben we toch maar zeer beperkt invloed. Ik snap wat hij bedoelt, maar toch vind ik het moeilijk om me neer te leggen bij wat er allemaal gebeurt.

Maar inderdaad, ook met onze vereniging zijn er nog genoeg leuke kleine dingen waar we wel samen invloed op kunnen hebben. En die belangrijk zijn voor ons.

De voorjaars-ALV komt er bijvoorbeeld aan. Daar willen we naast het praten over bestuurszaken ook gezellig samen gaan eten en koffie drinken. Dit keer hebben we gekozen om het nu eens in Jyväskylä te doen en natuurlijk ook online. De vergadering vindt plaats in cultureel centrum Gloria.

In Gloria organiseert Joanneke (met haar gezin!) iedere eerste zaterdag van de maand een familiecafé. Al jaren brengt ze daar Nederlandssprekenden (lid of geen lid) bij elkaar.

Vaak ook wordt er iets gegeten, wat iemand dan meebrengt. Ook hebben we weleens patat gebakken, of oliebollen en wafels gemaakt. We krijgen in de Gloria ieder jaar zelfs bezoek van de Goedheiligman.

Toch wordt er vooral op die zaterdagen veel gekletst door de ouderen, terwijl de kleine kinderen lekker samen kunnen spelen. Zo weet Joanneke al jaren jonge ouders met hele kleine kinderen bij elkaar te brengen. Er komen zelfs meerdere baby’s. Als de kinderen dan wat groter worden, willen ze vanzelf met hun Nederlandssprekende vriendjes naar de Nederlandse les. Zo ook gingen mijn kinderen naar wat wij thuis de Nederlandse club noemden. En nu kun je misschien wel raden, wie ook nog eens die les verzorgt!

Wil je dit familiecafé eens meemaken? Kom dan gezellig mee naar Jyväskylä. Geniet van het café  bij aankomst, zowel voor als na de vergadering. Trouwens ook tijdens de vergadering kunnen de kinderen hier al lekker spelen.

Voor de cultureel geïnteresseerden is het mogelijk om na de vergadering ‘Aalto2’ te bezoeken.

Aalto2 is een unieke ontmoetingsplek voor architectuur, design en cultureel erfgoed in Jyväskylä en vervult Aalto’s wens voor een gemeenschappelijk forum rondom verschillende kunstvormen. Het verbindt twee door Alvar Aalto ontworpen gebouwen: het Alvar Aalto Museum en het Museum van Midden-Finland. Aalto2 combineert op natuurlijke wijze architectuur, design, cultureel erfgoed, kunst en wetenschap. Het museumcentrum biedt een interessant en veelzijdig tentoonstellingsprogramma en daarnaast ook nieuwe evenementen voor verschillende doelgroepen.

Meer info vind je hier: https://aalto2.museum/

We hebben de vergadering qua tijd zo gepland dat je met de trein vanuit Helsinki netjes heen en weer kunt op dezelfde dag. Van harte welkom in Jyväskylä!

Aanmelden kan via de website: https://www.nederlandsevereniging.fi/event/lente-alv-met-aansluitend-bezoek-aan-vernieuwde-museum-in-jyvaskyla/

Verder komt Koningsdag er natuurlijk weer aan. Dit keer, misschien heb je het al gehoord, op de residentie! Omdat de termijn van de ambassadeur ten einde loopt, organiseert de ambassade dit keer de receptie.

Villa Kleineh

In ieder geval zal ik Govert Jan en Loes gaan missen, zeker als het Wilhelmus voorgezongen moet gaan worden. Merci alvast voor jullie warme betrokkenheid!

Dus alle Nederlanders in Finland zijn uitgenodigd. Hoewel er meer mensen in de residentie dan in Villa Kivi passen, is het aantal gasten wel gelimiteerd. Meld je daarom snel aan en mis deze speciale Koningsdagreceptie niet. Zie elders op de website hoe je je kunt inschrijven.

Info: https://www.nederlandsevereniging.fi/event/koningsdag-receptie-2025-op-de-ambasade-registratie-verplicht/

Tevens vindt er eerder ook nog een kleinschalige voorleesmiddag plaats in Villa Kleineh. Zie ook elders op onze website via https://www.nederlandsevereniging.fi/event/uitnodigin-f-springer-voorleesmiddag-op-de-ambassade-vrijdag-4-april/

Natuurlijk gaan de overige regionale activiteiten ook door. Nu eveneens weer actief in de regio Turku (te volgen op Facebook)! Het lijkt er mij zelfs op dat een totaal nieuwe activiteit is ontstaan. Dit keer niet in regio Zuid-Nederland, maar in de regio Zuid-Finland. Het schijnt dat carnaval gevierd is met een grote groep mensen dwars door het huis van Guido!

Graag tot gauw!

Wim

Elkaar terugzien in het licht

Toen bij mij in 2010 de diagnose kanker werd vastgesteld, veranderde er van alles in mijn gedachten over het leven. Maar vooral dacht ik: hoe gaat mijn 3 jaar oude dochter mij herinneren? Herinneringen aan haar vader zullen vervagen. Dat bracht mij verdriet, in de richting van paniek. De prognoses waren echter redelijk. Na een zware tijd kwam ik er bovenop. Gesteund door gezin, familie en vrienden.

Een goede vriend die mij toen in het ziekenhuis opzocht, bleek jaren later zelf ziek. Zijn prognoses waren moeilijk en een definitief afscheid kwam. Dit voelde zo oneerlijk. We spraken af elkaar in het eeuwige licht weer te zien. Als ik een kaars opsteek bij het ontbijt, is Sies erbij.

Bestuurslid Ata kende ik vaag van enkele MKB-meetings die zij organiseerde. Ook gaf zij een lezing over eenzaamheid, haar ding. Toen ik haar en haar zus op de lustrumreis voor het eerst face-to-face sprak, voelde dat fijn en bleven wij appcontact houden.

Vlak na de lustrumreis kreeg Ata alleen een onmogelijke prognose. Als ik nu in het licht van mijn kaars kijk, zijn mijn gedachten ook bij haar en haar naasten, die het verlies van haar moeten dragen.

Dat licht viert men denk ik ook in de donkerste tijd van het jaar, met Kerstmis.

Als ik denk aan mijzelf, dan hoop ik dat mijn kinderen bij het kerstlicht ook aan mij denken, mocht ik er later niet meer zijn.

Nu ik er zo over nadenk: een hemel op aarde lijkt mij ook een fijn moment waarbij mensen elkaar treffen. En laat dat nou net iets zijn wat we samen proberen te doen met onze vereniging.

De tieners troffen elkaar op het jeugdkamp in Jyväskylä. Sinterklaas kwam onder andere in Helsinki, Jyväskylä, Tampere en ik geloof in Turku langs. De kinderen genoten zichtbaar. De kaart- en borrelavondjes, het familiecafé in Jyväskylä en ga zo maar door.

Straks is er weer de nieuwjaarsreceptie, maar nu eerst zo meteen een bijzondere kerstviering in de Zweedse kerk in Helsinki.

Welkom op de kerstviering, welkom bij de regio-activiteiten, maar vooral welkom bij elkaar.

Wim

Doolhof

Tijdens het kamp van de vereniging ging ik even kijken in de keuken van de camping. Pardoes werd ik gevraagd door een van de jonge kinderen aldaar of ik mee wilde doen met een spelletje. Uit verlegenheid probeerde ik er nog onderuit te komen, met het excuus dat ik het voorgestelde spelletje niet kende. Daar nam Emma echter geen genoegen mee. Meteen werd deze oude man met veel geduld en in perfect Nederlands uitgelegd hoe het spelletje werkt. Even later zaten Finn, Emma en ik Doolhofje te spelen. Het spel werd serieus en fair gespeeld. Ik werd opgenomen in dit groepje, en dat voelde erg fijn!

Van die kleine geluksmomenten, die zijn belangrijk in het leven. Soms voelt het leven zelf als een doolhof en is men de weg even kwijt. Hoe fijn is het als een ander dan even uitlegt wat je moet doen om een uitgang te vinden.

Wat maakte het zomerkamp verder voor mij zo geslaagd? Was het de speurtocht of het kampvuur in de avond of het museum met Nederlandse (!) uitleg of het stadje Kristiina zelf? Volgens mij waren het vooral alle andere aanwezige mensen die het zomerkamp voor mij zo bijzonder geslaagd maakten. Bedankt dat jullie mee waren en natuurlijk ook dank aan Joanneke, Suzanne en Willem voor de organisatie!

Aan iedereen die er niet bij was: jullie hebben echt iets moois gemist! Maar wees niet verdrietig. Volgend jaar kunnen jullie gewoon weer mee hoor!

Wil je niet zo lang wachten? Kom dan op 6 oktober naar de algemene ledenvergadering met de viering van het Leidens Ontzet. Dat wordt weer lekker kletsen en smullen!

Als je hier als jeugd niet zo veel aan vindt, stap dan in november gewoon op de trein naar Jyväskylä om het jeugdweekend van de vereniging mee te maken. Mijn oude Villa Kakelbont schijnt wederom bezet te gaan worden door Nederlandse tieners. Dit keer zelfs voor twee nachten!

Nu ze twee dagen te vullen hebben, ben ik benieuwd wat men naast het ‘weerwolven’ wil gaan doen. In hun appgroep zal de jeugd vast wel weer iets aparts bedenken. Van slapen zal in ieder geval wel niet veel terechtkomen …

Met het zomerkamp liep voor velen van jullie en ook voor mij de vakantie weer ten einde. Na een mooie zomer zijn de dagen inmiddels weer veel korter geworden. De herfst is begonnen en ik heb al een eerste kerstverlichting gezien.

Laatst vroeg een Nederlandse vriendin uit Jyväskylä aan mij hoe ik het in Finland in de winters doe. De donkerte en kou begonnen haar wel zo’n beetje op te breken zei ze. Dit vond ik een moeilijke vraag. Als ik zo ga denken, wordt het inderdaad moeilijk. Op dat moment was ik net terug uit Nederland, waar men altijd over het weer klaagt. Ik antwoordde haar dat als je met en tussen de mensen bent die je gelukkig maken, de kou en de donkerte maar een bijzaak zijn. Zolang ik goede kleren, schoenen, hout en een kachel heb, geniet ik van deze fantastische rust hier in Finland. Eigenlijk verlang ik al een beetje naar de droge knarsende sneeuw onder je voeten.

Vanuit Jyväskylä wens ik jullie een fijne herfst toe, en tot ziens bij de viering van het Leidens Ontzet.

Wim

Hallo allemaal,

En toen was ik te laat met mijn stukje inleveren. Dit terwijl ik me nog zo voorgenomen had altijd op tijd te zijn. Michel doet veel werk voor de opmaak van het Noorderlicht, en als hij dan ook nog de  voorzitter achter de broek moet zitten…

Op de voorjaars-ALV, in Serena, werd het financiële jaarverslag weer goedgekeurd, afscheid genomen van secretaris Bonnie en kennisgemaakt met nieuw bestuurslid Willemijn. Nogmaals bedankt Bonnie en welkom Willemijn. Aansluitend werd er van het water genoten en van de glijbanen gegleden. In het bubbelbad werd nog lang Nederlands gekletst.

Trouwens Michel is niet de enige die zich sterk inzet voor de vereniging. Iedereen in het bestuur draagt zijn of haar steentje bij. Toch kan het soms moeilijk zijn om alles gedaan te krijgen. Na het vertrek van Bonnie als secretaris, bleek deze post moeilijk bezet te krijgen binnen het bestuur. Deze belangrijke taak vraagt tegenwoordig ook nogal wat IT-kennis. Binnen onze ledengroep hebben we als bestuur gelukkig Rob Verbeek bereid gevonden om ons bij te staan. Wat fijn dat weer een jong lid ons wil helpen. Rob ondersteunt ons nu, als aspirant bestuurslid, en het bestuur draagt hem op de volgende ledenvergadering voor als achtste bestuurslid!

Over inzet gesproken. Ons lid en foto-/videograaf Jefunne heeft weer een leuk filmpje gemaakt van de geslaagde koningsdagviering, die je hier kunt bekijken:

En wat was het gezellig en wat smaakten de bitterballen, pizza’s en drankjes weer goed. Ook de aanwezigheid van Govert-Jan (de ambassadeur) met partner Loes werd enorm op prijs gesteld. Zijn praatje en het Wilhelmus vond ik als de kers op de taart! Merci!

Merci ook voor Guido en de medebestuurs(gezins)leden voor de organisatie. En natuurlijk de leden bedankt voor de grote opkomst!

Hebben jullie de zomerkamplocatie Kristiinankaupunki al in Google bekeken? Wat een mooi oud plaatsje!  Suzanne en Joanneke vonden daar een leuke camping voor het zomerkamp. En natuurlijk zijn jullie allemaal van harte welkom om ook te komen! Het belooft weer een fijn en ontspannen weekend te worden voor jong en oud!

In Uusimaa gaat er weer gefietst worden. Ook worden de (kaart-)avondjes in de kroeg actief bezocht, zo lees ik in de kroeg-appgroep.  Dankzij met name Willemijn zijn we steeds zichtbaarder op sociale media. Nu ook op Instagram!

Bekijk dit alles eens rustig op de website die door Kasper steeds bijgewerkt wordt. En kom lekker mee!

Namens het bestuur wens ik iedereen een fantastische zomer en we hopen jullie op het kamp, eerder in de kroeg, op de fiets of bij een andere activiteit weer gauw te zien en te spreken!

Wim

Hallo allemaal,

Zoals velen van jullie was ik ook op de nieuwjaarsreceptie. We konden weer terecht in Villa Kivi en Guido leidde de organisatie in goede banen. Zelfs de ambassadeur had ook weer tijd vrijgemaakt. Dat geeft de receptie toch wel net dat extraatje. Dank voor iedereen die hielp met de organisatie en dank voor iedereen die langskwam. In ieder geval heb ik genoten van de vele ontmoetingen en verhalen.

Zo langzamerhand ontmoet ik meer en meer leden. Soms kletsen we verder waar we gebleven waren en soms is er nieuw contact. Maar altijd komen er verhalen.

Sommige verhalen over moeilijke situaties als buitenlander in Finland herken ik zeer goed. Hoe vaak werd ikzelf niet ook slecht behandeld bij een balie …

Laatst in Nederland sprak ik in een gestreste situatie kort met een advocaat die mij met een sterk buitenlands accent probeerde iets te vertellen. Zij snapte mij niet en dat maakte mij nog gestrester. Ik dacht: “Ga toch eerst Nederlands leren. Wat moet ik nu met jou beginnen.” Toen ik haar een dag later terugbelde, was ik niet gestrest en herkende ik wel het sterke accent, maar hoorde tegelijkertijd dat haar Nederlands best correct was. Het gesprek liep nu wel vlot en vriendelijk. Wat had ik mij vergist in haar!

Terug in Finland moest ik weer aan alle lastige ’baliegesprekken’ in Finland denken. Daar ben ik meestal zelf ook al gestrest. Trouwens, nu ik er nog dieper over nadenk … de meeste Finse mensen zijn juist vaak heel aardig en behulpzaam tegenover mij als Nederlander.

Toen ik laatst weer eens in mijn gebroken Fins een gebouwontwerp moest verdedigen in een zaal vol Finse burgers, bijvoorbeeld. Na afloop kwam er een oud vrouwtje op mij af: “Jullie Nederlanders kunnen dit, wat fijn om te snappen hoe de gemeente dit gebouw heeft opgezet.” Dat was weer een warme douche voor mij.

Als ik mij nu hieraan vasthoud, kan ik er wel weer tegen als een paar mensen mij niet meteen begrijpen. Misschien is dat omdat zij of ik op dat moment vol stress zitten, en vaak ook omdat mijn Fins na 20 jaar nog steeds veel te wensen overlaat.

En ja, die enkeling die niet beter weet … daar probeer ik me maar niets meer van aan te trekken. Dat vind ik erg moeilijk, maar dat is wel mijn goede voornemen voor dit jaar.

Oh ja en dan nog wat. De Finse vrouwen (of mannen) waar we vaak een relatie mee hebben, kozen toch maar zonder vooroordeel voor een Nederlander!

De volgende ALV komt eraan, met activiteiten en zoals ik begrijp, lekker eten. Ik moet wel komen, want ik heb aan Teake uit Jyväskylä al min of meer een lift aangeboden. Tijdens het jeugdweekend zijn er blijkbaar contacten gelegd waardoor ook hij mee wil naar de ALV.

Trouwens, Bonnie, de secretaris, wil het secretarisstokje doorgeven. Daar schrok ik van. Bonnie, wat heb je secuur, correct en met volle inzet deze taak vervuld. We snappen dat je tijd voor curling en andere zaken zoekt. Fijn dat je nog betrokken blijft en wilt blijven helpen met activiteiten. Zeer bedankt alvast.

En voor iedereen: hopelijk tot ziens en sprekens op zondag de 24e, ter plekke of via Teams.

Tot dan!

Wim Havinga

Voorzitter NViF