Dit jaar viert Autotek een bijzondere mijlpaal, het bedrijf bestaat namelijk 40 jaar. Wat ooit begon in een bescheiden kelder in Helsinki, is uitgegroeid tot een vertrouwde naam in de regio. Voor dit jubileum van onze sponsor sprak de NViF in de persoon van Lizzy Visser met eigenaar Rutger Veerman, die het bedrijf drie jaar geleden overnam en sindsdien met veel energie en aandacht verder uitbouwt.

Het verhaal van Autotek begint in 1986, wanneer twee ondernemers hun eerste stappen zetten vanuit een kelder onder een appartementencomplex. In die beginjaren draaide alles om auto-onderdelen, zoals schokdempers die vaak uit Engeland werden geïmporteerd.

Dat veranderde min of meer toevallig: in dezelfde ruimte werkte iemand die banden monteerde, maar vaak al vroeg op de dag stopte. Klanten die later kwamen, konden niet geholpen worden – totdat de Autotek-oprichters zelf af en toe een klant gingen helpen. Toen de bandenverkoper uiteindelijk helemaal ermee stopte, namen ze zijn apparatuur over. Daarmee ontstond de expertise die Autotek tot op de dag van vandaag heeft.

Verhuizing naar Vantaa

In de jaren ’90 groeide het bedrijf verder en verhuisde het naar Vantaa op de huidige locatie, die eind jaren ’90 nog eens flink werd uitgebreid. Drie jaar geleden brak een nieuwe fase aan toen Rutger Veerman het bedrijf overnam. Voor hem betekende dit de overstap van min of meer zelfstandig aan de keukentafel werken met Vimexa – een internationale banden- en velgendistributeur – naar een fysieke vestiging met een team en een bestaande reputatie. “Het eerste jaar moet je vooral kijken, luisteren en begrijpen”, vertelt Rutger. Inmiddels voelt het bedrijf als zijn eigen onderneming en is er veel veranderd. Het team is grotendeels vernieuwd, terwijl enkele ervaren krachten juist zijn gebleven. “Die historie en kennis zijn ontzettend waardevol.”

Veranderingen

De veranderingen kwamen stap voor stap. Geen grote ingrepen in één keer, maar een geleidelijke ontwikkeling waarin zowel medewerkers als klanten zijn meegenomen. Vandaag de dag staat Autotek stevig: als bedrijf, maar ook als team. Voor Rutger zit het verschil vaak in de kleine dingen: “Verras je klant en geef aandacht, vaak zit het verschil in de details.”

Die benadering zie je overal terug. Klanten worden ontvangen in een prettige omgeving, service wordt net iets verder doorgevoerd door het reinigen en controleren van banden in de opslag, en er is aandacht voor beleving. Kleine elementen, zoals goede koffie en een fijne wachtruimte, dragen daar ook aan bij.

Persoonlijke aanpak met Nederlands tintje

De aanpak werkt: het aantal klanten groeit en de reacties zijn positief. Maar minstens zo belangrijk is de sfeer binnen het team. “Als er een goede spirit is, merkt de klant dat ook. Dat werkt door in alles wat je doet.” Die persoonlijke aanpak heeft ook een licht Nederlands karakter. In een sector die in Finland vaak vrij traditioneel is, probeert Rutger een meer open en gastvrije stijl neer te zetten, iets wat klanten zichtbaar waarderen.

Klassieke auto’s

Naast het vernieuwen van de bestaande dienstverlening, is er ook ruimte voor nieuwe ideeën. Een bijzondere toevoeging van de afgelopen jaren is de uitbreiding naar banden voor klassieke auto’s. Deze niche kwam op Rutgers pad toen hij de kans kreeg om een bestaande voorraad over te nemen. Inmiddels is Retrorenkaat uitgegroeid tot een unieke tak binnen het bedrijf, met klanten uit heel Finland. Van banden voor auto’s uit de jaren twintig tot speciale uitvoeringen voor liefhebbers: het assortiment is breed en onderscheidend.

De wereld van klassieke auto’s brengt bovendien een andere dynamiek met zich mee. Via beurzen, autoclubs en evenementen komt Autotek in contact met een gepassioneerde community. Juist in de zomermaanden, wanneer de bandenwissels afnemen, zorgt deze activiteit voor een mooie aanvulling. Maar misschien nog belangrijker: het brengt plezier en nieuwe energie in het ondernemerschap.

Sponsor van Nederlandse vereniging

Autotek is al jaren sponsor van de Nederlandse Vereniging in Finland. Wat begon als een gebaar van goodwill, is gaandeweg uitgegroeid tot een waardevolle band. Rutger merkt dat er verrassend veel Nederlandstaligen in de regio wonen en werken. Soms leidt dat tot een spontaan bericht of een snelle vraag via WhatsApp in het Nederlands – iets wat het contact persoonlijker maakt. Ook in het team is die Nederlandse link zichtbaar: met Ronald heeft Autotek een hoogwaardige Nederlandse monteur in huis. Daarnaast heeft het hem niet alleen klanten, maar ook nieuwe contacten en vriendschappen opgeleverd.

Lizzy Visser

Als we denken aan water, komt er allerhand vanuit boven of naar beneden als je wilt. Regen, in Finland vooral sneeuw, in rivieren, zee en meren en wat regelmatig zorgt voor overstromingen. Water is een essentieel onderwerp in het leven van Nederland en Finland, maar er zijn tussen de twee genoemde landen grote verschillen, die met de mensen die in dat land wonen, wezenlijk iets te maken hebben. En we zijn toch op zoek naar de overeenkomsten, maar ook de verschillen in het karakter van de Nederlanders, respectievelijk de Finnen.

Gebonden aan het land

Ik ben de laatste tijd vrijwel contant bezig met de Nederlandse geschiedenis aan de hand van onder andere ‘Plaatsen van herinnering’, door deskundige mensen een paar jaren geleden uitgegeven in vier delen. Boeiend en illustratief, zodat mijn hele beroepsleven als docent Nederlands en Duits in mij wakker geroepen werd. Een verstandige manier om de pensioentijd nuttig te besteden.

Daarin kwam natuurlijk het thema WATER herhaalde malen ter sprake. Denken we maar aan drinkwater en de grote stad, met als voorbeeld hier Amsterdam. Toen ik jonger was, smaakte het drinkwater niet erg lekker, om het maar vriendelijk te zeggen. Denken we bovendien maar aan de scheepvaart en scheepsbouw in de zeventiende eeuw, en niet alleen aan toen, maar ook aan eerder en later. Denken we ook maar aan de talloze keren, dat de Hollanders ingegrepen hebben in de natuur, bijvoorbeeld de Deltawerken in de negentiende en twintigste eeuw en aan de Zuiderzee, die door een kilometerlange dam tot IJsselmeer is gemaakt. Is dat typisch voor ons Nederlanders? Maakt dat dat we verschillen wat wij onderscheiden van anderen? Dat alles is vaak gebonden aan het land. Allemaal plaatsen van herinnering, die invloed hebben gehad op onze identiteit van Nederlander, en die in Finland niet zo, anders of helemaal niet gewerkt hebben.

Duinwater naar Amsterdam

Ik denk bijvoorbeeld ook aan de strijd met/om het water, zoet en drinkbaar of zout en niet drinkbaar. En over de verschillen in omgaan met min of meer vuil water. Interessant was het te lezen en na te denken over de steeds noodzakelijker voorziening van goed en gezond drinkwater in de alsmaar groeiende stad Amsterdam, al in de negentiende eeuw urgent, en ook in andere, kleinere steden, met hun regelmatige pestaanvallen of plagen van andere ziektes, met hun levensverwachting van min of meer veertig à vijftig jaar, met hun kindersterfte. Allemaal gevolgen van onder meer niet gezond water – vuil, onrein of ongezuiverd op een niet toereikend niveau.

Beschreven wordt de ‘natuurlijke’ manier om het drinkwater van elders te halen, bijvoorbeeld uit het grondwater onder de duinen. Je moet maar op het idee komen, en het kost veel geld om het schone duinwater naar de vervuilde stad te brengen. Amsterdam ligt toch een eind weg van deze duinen, maar misschien loont het de moeite, de inspanning en het geld (niet), om dat zuivere duinwater te leiden naar de grote stad, om zo de mensen te stimuleren (tegen een kleine prijs uiteraard) dit zuivere water met veel technische vragen en problemen te gaan gebruiken – in plaats van het vuile water van de grachten of de Amstel, waar allerhand vuil, bacteriën en gemene virussen in verscholen zijn. Want genoeg water is er in Nederland: maar worden we er misschien ziek van en gaan we eraan dood, was de vraag, waarmee velen zich bezig hielden.

Het is boeiend om de discussie en de uitvoering van het project ‘zuiver drinkwater’ te volgen, toen het uiteindelijk in de loop van de negentiende eeuw goedgekeurd werd door de stadsraad. Maar het is gelukt, verstandig zouden we zeggen van de stadsregering. Het had echter heel wat voeten in de aarde: water op- en wegpompen, een reservoir bouwen, leidingen leggen, een ontvangsstation in de stad creëren, later het naar de huizen zelf te transporteren etc. Maar het is gelukt en van toen af aan konden de Amsterdammers ‘zuiver’ water uit de kraan drinken of met de emmer gaan halen.

Gevaar vermijden

Een ander voorbeeld van de waterhuishouding van Nederland in vroeger dagen. Wij denken nu, dat na de watersnoodramp in 1953 die het volk had wakker geschud,  het uiteindelijk de tijd werd ons af te vragen, wat nu te gebeuren stond om zo’n gevaar te vermijden. Want het heeft toen in 1953 heel veel dode mensen en vee geëist. En Nederland ging de strijd met het water aan, de Deltawerken waren technisch gezien grotendeels iets nieuws. We gingen ervoor en brachten het tot een bevredigend einde.

Zoiets was er echter al gerealiseerd in de negentiende eeuw, met de drooglegging van de Haarlemmermeer. Deze enorme grote waterplas werd steeds gevaarlijker, het meer dijde zich steeds meer uit en vormde vooral bij slecht weer een stormbeest met een ernstige bedreiging van steden, plaatsen en dorpen, van de om het maar zo te zeggen randstedelijke ruimte, waar toen al veel mensen woonden.

Die mensen moesten gered of beschermd worden en het akker- of weideland wat daarbij vrijkwam, was alleen maar een voordeel. Dat leegpompen van zo’n enorm gebied was geen kleinigheid, er kwam heel wat technisch kunnen aan te pas, en het liep bij het derde gemaal (de Cruquius) bijna mis. Het leegpompen met de stoomgemalen was tot op het uiterste gespannen, maar ook dit keer lukte het toch weer, en de enorme vlakte van de vrijgekomen bodem was klaar en werd drooggemaakt om uiteindelijk bewerkt te worden. Ook dat was een technische prestatie, maar de bodem was het waard, vruchtbaar en veel, om een steeds groeiende bevolking van voedsel te voorzien. Het akkerland was goed voor de landbouw, de weiden waren goed voor de koeien, de boeren en het volk waren tevreden: het was dus een goede investering om deze grote ruimte droog te maken.

Geheel andere omstandigheden

Maar … de vraag is weer: wat heeft dat voor invloed gehad op de Nederlanders en op Nederland, waar dit toch allemaal gebeurde (en in Finland niet)? Ik heb geen antwoord of dit een verschil maakte voor de mensen die daar al of niet woonden, tussen de Nederlanders (of Hollanders) die daar woonden en werkten en de mensen die daar niet woonden (zoals de Finnen). Als de lezer(es) een antwoord weet, graag en ik zal ernaar luisteren, maar een groot verschil in de uiterlijke omstandigheden tussen Finland en Nederland was er in ieder geval wel.

Peter Starmans

Voor de drinkpauze halverwege de eerste helft staan we al met twee-nul voor. Ik zit met mijn jongens bij mijn zus op de bank. In Nederland. De jongens hebben hun oranje shirt aan, hun wangen zijn rood en klam van het zweet na een warme zomerdag. Als niet lang na het tweede doelpunt de reclame op het beeld verschijnt, gaan ze tevreden naar bed.

De volgende dag rijden we langs een café dat met oranje vlaggetjes is versierd. Even verderop hangt een oranje leeuw aan de muur. In mijn kindertijd was de oranjekoorts nog veel uitbundiger, maar misschien kwam dat pas gedurende het toernooi echt op gang. Ik was zes toen het Europees Kampioenschap werd binnengesleept. Ik herinner me getoeter op straat. Overal hingen vlaggen en ballonnen. Oranje lintjes aan de antennes op de auto’s. De supermarkten deelden plaatjes van de voetballers uit. Maar mij zei het toen nog weinig: voetballen was een spel op het schoolplein, een televisie hadden we niet.

Afbeelding is uitsluitend ter illustratie

In de sport hebben ze van beide nationaliteiten een eigen trots. In het blauw met wit werden ze in de lente ijshockeykampioen, en in het oranje zijn ze de leeuwen van het voetbal. Alleen klopt er iets niet, merkt de oudste op. Met ijshockey wordt in Finland gesproken over ‘isänmaa’, het vaderland, terwijl het toch eigenlijk hun moederland is.

Op straat worden ze met hun oranje shirtjes aangesproken over de wedstrijd van gisteren. Ze glimmen van trots. Niet alleen spreken ze al een aardig woordje in hun vadertaal, maar met hun shirtjes horen ze er in die ene vakantieweek echt bij. De eensgezindheid gaat verder dan de vrolijkheid om de wedstrijd die met vijf-één gewonnen werd. Want voetballen doen ze dagelijks op het dode eind van de straat, thuis in Turku. Ze rennen achter de bal aan als die door de glooiende straat rolt, en hebben op het asfalt er hun knieën voor opengehaald. Ze leren schieten en incasseren. Vaak kun je de bal beter afgeven. Als beloning delen ze nu in de trots van hun tweede land.

Thijs Feuth

Als leerkracht in het basisonderwijs in Nederland ben ik altijd op zoek naar hoe het onderwijs beter kan — maar dan wel zonder dat de werkdruk voor leerkrachten nog verder oploopt. In die zoektocht komt Finland al snel in beeld. Het Finse onderwijs heeft internationaal een sterke reputatie en wordt in Nederland vaak genoemd als voorbeeld. Maar hoe ziet dat er in de praktijk eigenlijk uit?

Met die vraag in mijn achterhoofd kreeg ik de kans om een aantal weken onbetaald verlof op te nemen en met mijn camper door Finland te reizen. Mijn doel: verschillende scholen bezoeken, gesprekken voeren met leerkrachten en schoolleiders, en met eigen ogen zien wat we in Nederland van het Finse onderwijs zouden kunnen leren. Via Facebook werd ik daarbij op weg geholpen door Nederlanders in Finland, die me hielpen met contacten, tips en gastvrije adressen. Dankzij hen werd deze reis niet alleen leerzaam, maar ook bijzonder hartelijk.

Een reis vol ontmoetingen

Op 19 april vertrok ik vanuit Nederland, met de camper vol praktische spullen én typisch Nederlandse cadeautjes voor mijn gastheren en -vrouwen: stroopwafels en tulpen. Na de overtocht naar Helsinki begon mijn route langs verschillende plaatsen en scholen, van kleuterscholen en kinderdagverblijven tot basisscholen en scholen voor oudere leerlingen.

Wat tijdens de reis meteen opviel, was hoe behulpzaam mensen waren. Waar Finnen in Nederland nog weleens als wat gereserveerd worden neergezet, was mijn ervaring juist het tegenovergestelde. Regelmatig werd ik spontaan geholpen, uitgenodigd of verder op weg geholpen. Ook de contacten met Nederlanders in Finland bleken van grote waarde. Dankzij hun netwerk en bereidwilligheid kon ik op meerdere plekken binnenkijken.

Rust, ruimte en aandacht

Een van de grootste verschillen met Nederland zag ik in de opvang en het onderwijs aan jonge kinderen. In Finland gaan veel kinderen al vanaf hun eerste levensjaar naar de opvang. In de groepen voor jonge kinderen zijn de aantallen klein en is er veel begeleiding. Voor de allerkleinsten geldt vaak één pedagogisch medewerker per vier kinderen, en ook bij de oudere peuters en kleuters zijn de groepen overzichtelijk.

In de preschool, voor zesjarigen, zijn er meestal maar een paar gerichte lesmomenten per dag. De rest van de tijd is er ruimte voor vrij spel, buitenspelen, rust en gezamenlijke activiteiten. Kinderen spelen in Finland veel buiten, ook als het koud is, regent of sneeuwt. Daar zijn ze op aangekleed en op ingesteld. Op sommige plekken bestaat zelfs een buitenklas, waar kinderen bijna het hele jaar buiten zijn.

Wat mij vooral trof, was de rust die dat geeft. Met kleinere groepen en vaak twee volwassenen op een groep is er meer tijd voor individuele aandacht, minder wachttijd en een vanzelfsprekender dagritme. Ook zelfstandigheid wordt al jong gestimuleerd: kinderen leren zelf aankleden, tafeldekken, opruimen en verantwoordelijkheid nemen voor kleine taken.

Niet alles is een ideaalplaatje

Tegelijkertijd werd tijdens mijn reis ook duidelijk dat het Finse onderwijs zeker niet alleen maar rooskleurig is. In gesprekken met leerkrachten, ouders en andere betrokkenen hoorde ik ook kritische geluiden. Zo wezen sommigen op lage verwachtingen voor leerlingen die meer aankunnen, beperkte differentiatie en een grote mate van vrijheid die niet altijd positief uitpakt. Ook kwamen achterstallig onderhoud aan schoolgebouwen en gezondheidsklachten door matige huisvesting ter sprake.

Juist die gesprekken maakten de reis waardevol. Ze hielpen me om voorbij het bekende ideaalbeeld te kijken. Finland heeft veel sterke kanten, maar ook daar worstelt men met keuzes, beperkingen en knelpunten.

Kleine klassen en veel ondersteuning

In meerdere scholen die ik bezocht, viel op dat de klassen over het algemeen kleiner zijn dan in Nederland, zeker buiten de grotere steden. Daarnaast is er op veel scholen extra ondersteuning aanwezig in de vorm van assistenten, special-needs leerkrachten en schoolverpleegkundigen. Kinderen die extra hulp nodig hebben, krijgen die vaak snel en praktisch georganiseerd.

Ook de schooldag is anders ingericht. Lessen duren vaak 45 minuten en worden afgewisseld met relatief lange pauzes, waarin kinderen naar buiten gaan. Creatieve vakken zoals houtbewerking, textiel, muziek en handvaardigheid hebben een stevige plek in het curriculum en beschikken vaak over goed ingerichte vaklokalen. Dat maakte indruk: het onderwijs is niet alleen gericht op taal en rekenen, maar ook op praktische vaardigheden en creativiteit.

Minder systemen, meer eenvoud?

Wat mij verder opviel, is dat scholen op sommige punten veel eenvoudiger georganiseerd lijken. Er zijn minder uitgebreide leerlingvolgsystemen dan wij die kennen, minder nadruk op voortdurende schriftelijke verantwoording en in sommige gevallen ook minder overlegstructuren. Ouders worden geïnformeerd via een digitaal systeem, maar komen niet voortdurend de school binnen. Tegelijkertijd wordt er van ouders thuis wel degelijk iets verwacht, bijvoorbeeld bij het begeleiden van huiswerk.

Dat betekent overigens niet dat er geen werkdruk is. Ook Finse collega’s gaven aan dat administratieve taken en het opstellen van doelen voor kinderen tijd kosten. Maar het voelde op veel plekken alsof de basis rustiger was ingericht: kleinere groepen, meer ondersteuning en duidelijkere kaders.

Wat neem ik mee naar Nederland?

Na deze studiereis keer ik vooral terug met een genuanceerd beeld. Finland is niet hét wonderland van het onderwijs, maar het is wel een land waar op onderdelen andere keuzes worden gemaakt — keuzes die soms verrassend goed uitpakken. Vooral in de opvang en het onderwijs aan jonge kinderen heb ik dingen gezien waar we in Nederland iets van zouden kunnen leren: meer ruimte, meer rust, meer aandacht voor zelfstandigheid en spel, en een stevigere basis in de eerste levensjaren.

Niet alles is direct toepasbaar in de klas. Daarvoor zijn ook keuzes nodig op schoolniveau, bestuursniveau en misschien zelfs landelijk niveau. Maar inspiratie heb ik zeker opgedaan. En daar wil ik de komende tijd graag verder over in gesprek — met collega’s, schoolleiding en anderen die meedenken over de toekomst van het onderwijs.

Deze reis heeft me niet alleen nieuwe inzichten gegeven, maar ook veel mooie ontmoetingen opgeleverd. Daarom wil ik via deze weg ook iedereen bedanken die me onderweg heeft geholpen — in het bijzonder de Nederlanders in Finland die met tips, contacten en gastvrijheid hebben bijgedragen aan deze bijzondere ervaring.

Sandra Schouten

Is het niet erg koninklijk om in de ridderzaal (Ritarihuone) Koningsdag te vieren? Dank aan de ambassade voor de keuze van deze locatie. Door omstandigheden in verband met de renovatie van Villa Kleineh werd het een gecombineerd feest van diplomaten, zakenmensen en de Nederlandse gemeenschap in Finland – ook de Nederlandse vereniging mag het feest mede organiseren. Wat een unieke gelegenheid in het centrum van Helsinki en wat een indrukwekkende en mooie zaal.

Verwacht wordt dat de kleding wat oranje attributen bevat, zoals een oranje stropdas, sjaal, strikjes, hoed of iets dergelijks. Dit geldt vanzelfsprekend alleen voor de Nederlanders.  

Om precies 16.00 uur op maandag 27 april kunnen we naar binnen, via een statige trap omhoog. We geven de ambassadeur, zijn echtgenote en de militair attaché een hand voor de verjaardagsfelicitaties van de koning. En bij binnenkomst van de zaal wordt ons een glas mousserende wijn al dan niet met alcohol aangeboden. De zaal is waar mogelijk versierd in oranje. De oranje tulpen maken ook een welkome indruk bij binnenkomst in de ridderzaal. Na verloop van tijd is het flink druk in de zaal en een gemêleerd gezelschap. De plaatsvervangende ambassadeur Lieske de Krijger en de ambassadeur Simon van der Burg geven een korte toespraak en na het Wilhelmus-lied te hebben gezongen, heffen wij het glas met een drie keer hoera!  

De foto’s geven hoop ik een goede indruk van de feestelijke receptie. De ridderzaal gebouwd in 1862 is van oorsprong het paleis voor ontmoetingen van de vroegere ‘ridders’ van Finland, de edelen/vooraanstaanden van Finland die van oorsprong bestaan uit het Zweedse koninkrijk en Russische keizerrijk, waaronder de Creutz-familie, Geer-familie (oorspronkelijk uit Luik), Mannerheim en niet te vergeten van Suchtelen (zie ook het boek Nederlanders in Finland uitgegeven door de Nederlandse Vereniging in Finland 2007). 

Arie Oudman 

Zoals de statuten voorschrijven houdt de Nederlandse vereniging hun algemene voorjaarsledenvergadering op 15 maart 2026 vanaf ongeveer 13.30 uur. De locatie is het Espoo-museum Emma voor moderne kunst, waar een afgescheiden zaaltje gereserveerd is om ongestoord een nieuw bestuur te kiezen/voort te zetten. Veel heb ik niet opgestoken van de vergadering; niet dat ik heb zitten te slapen of uit verveling op mijn telefoon zat te browsen, maar simpel vanwege het feit dat ik te laat was.

Misschien dacht ik dat het de Nederlandse tijd was en dus een uur te laat kwam. Hoe dan ook, wat ik heb meegekregen is dat Krist Gruijthuijsen, de directeur (CEO) van het museum sinds 2025, even als mede-Nederlander een korte introductie over het museum heeft gegeven. Dat heb ik dus allemaal gemist. Misschien dat iemand anders daar over schrijft of anders verwijs ik eventueel naar de notulen van de vergadering.

Wel kom ik op tijd voor de koffie na afloop, en kan ik een korte introductie onder leiding van een gids volgen. Meestal gaat het in een museum over oude verzamelingen die over het gebruik in het verleden gaan, oude schilderijen, over de 2e wereldoorlog, stoommachines, oude steentjes in een geologisch museum, noem het maar op. Maar dit keer gaat het over moderne kunstwerken, nieuwe inzichten over natuur, geluid, materiaal, met artefacten die soms uitleg nodig hebben wat het moet voorstellen, of waar je jouw eigen fantasie op los kunt laten met interessante oplossingen.

Zoals gebruikelijk in zo’n museum zijn er permanente en tijdelijke exposities. Zo is er een expositie van Antti Laitinen met Chiming Forest. Voor de gewone leek zijn het aaneengeregen takjes. Wat zeker de aandacht heeft getrokken, is de ‘scheur’ in de muur met inzicht en wat fantasiebeelden oproept. Persoonlijk dacht ik aan de aardbevingschade in de provincie Groningen. Zo zal iemand anders andere ideeën krijgen. Zo ook is er een expositie van gedrukt textiel, ik verwijs voor meer informatie graag naar de link van het museum: https://emmamuseum.fi/en/. 

Het zonnige voorjaarsweer en het elkaar weer ontmoeten met de gebruikelijke humor en gezelligheid heeft bij deze verenigingsactiviteit een mooie indruk achtergelaten. 

Arie Oudman