Het behouden huis - Kässän talo in Virkkala

VIRKKALA

De cultuurgeschiedenis van Lohja moet je zoeken in Virkkala. Daar woonde Elisabeth Järnefelt, iedereen weet over haar wereldberoemde zoons. Vanuit Virkkala verstuurde haar schoonzoon Jean Sibelius het manuscript van zijn vioolconcert naar de uitgever. Ook Mannerheim heeft in Virkkala gewoond. Nog in de zeventiger jaren had Virkkala een eigen orkest, toneelvereniging en operettevereniging.Tot tien jaar geleden was Virkkala het belangrijkste dorp van ”Lohjan Kunta”. De gemeente was rijk en cultuur floreerde. Tien jaar geleden fuseerde Lohjan Kunta met Lohjan Kaupunki. Lohjan Kaupunki zat diep in de schulden en na de fusie zit heel Lohja in de schulden. Lohja heeft niet zo verstandig geinvesteerd en heeft oa een veel te grote bibliotheek gebouwd. Dit is een van de redenen waarom er op cultuurgebied drastisch bezuinigd moet worden. Het was de bedoeling van de politici om alleen het centrum van Lohja te ontwikkelen.

 

KÄSSÄ

 

Het sluiten van de kalkfabriek (1990) was in Virkkala een vreselijke catastrofe: in vrijwel elk gezin was er iemand die werkte in de fabriek.  Als een soort van troostprijs werd Kässä geschonken aan de gemeente Lohja. De overhandiging van de papieren was een feestelijk gebeuren. Kässä werd gerenoveerd en ook in het stadsplan bestemd voor cultuurgebruik, zoals ook in het officiele dokument  als voorwaarde was gesteld. Kässä valt onder monumentenzorg.Kässä is voor de inwoners van Virkkala een gebouw wat bij de meeste inwoners enorme emotionele reakties oproept. Kässä is gebouwd omstreeks 1880 in “nikkari-renessance” stijl en staat op dezelfde lijst voor bijzondere gebouwen als oa Hvitträsk en Villa Kleineh. De bouwer bezat een zagerij, zijn gezin woonde in Kässä. Het gebouw is ook gebruikt als ziekenhuis en als medisch centrum van de kalkfabriek in Virkkala. Toen in maart 2006 in de krant stond dat Kässä zou worden omgebouwd tot kinderdagverblijf, waren de inwoners van ons dorp geschokt. Dit besluit was in het geheim gemaakt en als reden werd gezegd, dat niemand  gebruik wil maken van Kässä. De waarheid is, dat men niet wist hoe je Kässä kon reserveren.Als gevolg van het sluiten van de fabriek was Virkkala ook zijn zalen kwijt kwijtgeraakt en tegenwoordig is Kässä de enige openbare gelegenheid waar  iets georganiseerd kan worden.Tussen de regels door begrepen de inwoners van Virkkala heel goed dat op wat langere termijn de bibliotheek ook zou worden gesloten. Dat doet vreemd aan, want er worden veel nieuwe woningen gebouwd en de scholen moeten uitbreiden. Sluiten van de bibliotheek zou een ramp zijn voor heel wat scholieren: de verbindingen naar Lohja met openbaar vervoer zijn niet zo goed.  Virkkala heeft zowel een fins-talige als een zweeds-talige yläaste en ook een zweeds-talig lukio.

 

PRO KÄSSÄ

Als gevolg van een whiplash (niet zo handig als je violist bent) had ik in maart 2006 tijd om de krant te lezen en las ook het nieuws over Kässä. In een spontane reaktie deed ik mee om “Pro Kässä” op te richten. Wij moesten vlug zijn, want naar wij begrepen was het was de bedoeling  van de gemeente om na de paasdagen te beginnen met het verbouwen van Kässä. In een week kreeg “Pro Kässä” meer dan duizend namen, ook de media waren geinteresseerd. Op 10 april was in Kässä de oprichtingsbijeenkomst van Virkkalan Kulttuurin Ystävät Virkby Kulturvänner waaraan bijna honderd mensen deelnamen. De vereniging moest heel snel werken om op tijd haar plannen voor te kunnen leggen aan het gemeentebestuur.Geld had de vereniging niet, ook kan zij geen subsidies aanvragen voordat de vereniging officieel is geregistreerd. Lobbyen bij politici was dagelijks werk evenals het uitleg geven over toekomstplannen.Begin juni werd onze moeite beloond: Kässä is nu officieel voor cultuur.

 

CULTUURPROGRAMMA IN KÄSSÄ

Het volgende probleem was hoe de inwoners van Virkkala te leren dat cultuur in Kässä er is voor iedereen. Het was een sprong in het onbekende. Met ingang van 7 juni is er elke woensdag een thema-avond om te testen wat de mensen willen: samenzang (enorm success zowel in het fins als in het zweeds), toneel (Kässä zat propvol), poezie (gedichtenkaraoke), natuur (hele gezinnen kwamen), tentoonstellingen (plaatselijke taiteilijaseura, kameraseura) en mij werd gevraagd om iets internationaals te doen. Ja, wat kan ik doen op internationaal gebied? Finland zit propvol met festivals met internationale musici. Voor een muziekfestival is Kässä nogal klein en op korte termijn is het niet gemakkelijk om musici voor een festival te vinden. Bovendien heeft Lohja al een muziekfestival (Tenoripäivät). Daarentegen zijn in Lohja geen wisselende exposities. Ook begreep ik dat men in Virkkala bedoelde: laat nou eens iets zien of horen van mensen uit het land waar je vandaan komt. Zo kwam het idee van het organiseren van de expositie.Samen met mijn man hebben wij afgesproken dat ons gezin de verantwoording neemt voor “Voyager Matkaaja”. Het tijdstip voor de expositie hebben we zorgvuldig gekozen: de scholen zijn dan net begonnen en we verwachten dat er hele klassen komen kijken. De thema-avond van 16 augustus is verdraagszaamheid “Yksi perhe, monta kulttuuria, mikä rikkaus!”. Ook in het dorp Virkkala wonen immigranten afkomstig uit heel wat verschillende landen. En op 19 augustus is het Virkkala-dag. Met de steun en hulp van heel wat plaatselijke inwoners heeft Virkkalan Kulttuurin Ystävät Virkby Kulturvänner deze zomer op basis van vrijwilligheid de gebeurtenissen in Kässä gerund. De aanvraag voor registratie voor de vereniging is al bij de autoriteiten. Op het moment zoeken wij uit hoe we in de toekomst kunnen gaan werken. In elk geval hebben zijn de eerste etappes gewonnen: Kässä voor cultuur! Ook hebben de mensen Kässä weer gevonden.


Robert de Caluwe

ROBERT DE CALUWE: 60 jaar Priester, zijn weg naar de Oecumene. Een schets van een Nederlander, die bijna de vorige eeuw “volmaakte”

Ik word ontvangen in de studeerkamer van het Eukomenisch Centrum te Espoo. Aan zijn bureau zit hij daar, een man van ver in de tachtig, met een witte haardos en baard. In het bijzijn van zijn Nederlandse buurvrouw Karin, die deze ontmoeting arrangeerde, is mijn eerste vraag al voldoende om zijn levensverhaal aan hem te ontlokken.

Robert de Caluwe werd in mei 1914 geboren in Sas van Gent, Zeeuws Vlaanderen, als oudste zoon uit een katholiek onderwijzersgezin. Zijn moeder was Belgische van geboorte. Zijn jeugd bracht hij in Sas van Gent door. Op 14-jarige leeftijd werd hij leerling aan de Kweekschool voor onderwijzers in Oudenbosch. Vier jaar later rondde hij zijn studies af en werd onderwijzer op de Lagere school te Sas van Gent.

Dat duurde maar twee jaar. Getroffen door het lot van honderdduizenden landverhuizers in Rusland, voornamelijk naar Siberie verbannen slachtoffers van het Stalin-regime, die daar met miljoenen tegelijk verhongderden, bewoog hem er toe een manier te vinden om die de nood te kunnen ledigen.

Hem kwam ter ore dat er in Rome een nieuwe priesteropleiding was gestart speciaal met de bedoeling naar Rusland gezonden te worden. Hij werd daar als leerling aangenomen en kon zich volledig vinden in zijn studie. De eerste drie maanden mocht men zich in zijn eigen taal verstaanbaar maken, daarna moest men zich maar van de studietalen, Latijnn, Grieks, Hebreeuws, Russich, Slavisch en Italiaans bedienen. De leraren waren over het algemeen van Russische afkomst. De hoofdvakken filosofie (2 jaar) en theologie (4 jaar) werden in het Russisch gedoceerd. Ook werd twee jaar Dostojevski door een toenmalig beroemde professor Vjatshesvaf Iwanowitsh Iwanof aan de studie toegevoegd.

Er waren zo’n 25 tot 30 studenten, van allerlei nationaliteiten, drie Hollanders, Polen, Fransen, Russen enz. Het moet duidelijk zijn dat studies op een dergelijk niveau en met voornamelijk Russische invloeden de Christelijke horizon wijder maakte. De transfusie van de westelijke kerk (Rooms – Katholieke) naar de leer van de oosterse (Byzantijnse kerk) begon zich langzaam te voltrekken. Niet dat de westelijke kerk verlaten werd, maar veel meer een soort van Osmosse!

Gedurende de studietijd gebeurde er nog iets dat van grote invloed voor vader Robert zijn leven zou zijn. In Rome had men het plan opgevat om een geweldige tentoonstelling van kerkelijke kunst te organiseren om aldus die kunst en het Evangelie voor de gewone man wat toegankelijker te maken. Daartoe waren er al kunstenaars aangetrokken. Een van hen Pimen Sofronov, een leerling van de vermaarde Ikonen-schilder Pimen Frolov uit de plaats Pskov / Tikhokhoko met een zeer oud-gelovige gemeenschap. Vader Robert werd aangewezen als zijn tolk, zodoende maakte hij kennis met de Ikonen-schilderkunst. En dat werd liefde op het eerste gezicht.

Kerstmis 1939 werd hij tot Priester gewijd. Kerstmis 1999 vierde hij dus zijn 60 jaar priesterschap!

In 1940 reisde hij naar Finland, de oorspronkelijke bestemming Rusland kon geen doorgang vinden vanwege de heersende erbarmelijke toestanden in dat land, tengevolge van de oorlog. In Leningrad waren er voor de 12 Katholieke Kerken maar twee priesters. Finland had net de vrede gesloten na de winteroorlog en was eigenlijk op dat moment het enige land waar geen oorlog was, bovendien was het vlak bij Leningrad. Het vroor 23 graden bij zijn aankomst en daar was vader Robert niet zo erg op voorbereid, in zijn tamelijk lichte Italiaanse kleding.

De eerste jaren in Finland werden met parochiewerk gevuld, hij was o.a. hopman van de katholieke padvindersgroep. In 1943 kreeg vader Robert de beschikking over een klein huisje op een terrein van vrienden. Er was een grote kamer die werd in tweeën gedeeld. De ene helft werd een kerkje, de andere helft woon- werkkamer. Het zou zo tot in de vijftiger jaren blijven.

In die periode vond de geboorte van de OECUMENE plaats, oordeelt hij. Oecumene betekent voor hem: “Christenen worden door de Doop verenigd”. Geen katholieke doop, maar de Doop in Christus. Een stelling die zijn voor- en tegenstanders kent.

In de vijftiger jaren werd vader Robert gedwongen met zijn kerkje enzovoorts van het terrein te verdwijnen. Op een aangrenzend stuk grond kon hij wel terecht en een opzienbarende verhuizing volgde. Huisje, kerkje en toren werden als zondanig in drie transporten verhuisd naar de nieuwe plek.

In 1963 werd het huidige stuk grond gekocht met geld van door vader Robert vertaalde doceses. Daar werd een soort kampement opgeslagen, en met hulp van de bewoners, een aatal Oosterijkse gezellen en architect Scheid, werd begonnen met de bouw van het huidige onderkomen. Allen waren vrijwilligers. Ook de architect zou geen kosten berekenen.

Een lang gekoesterde wens moet daar voor hem in vervulling zijn gegaan. Hij vindt er de stilte en de rust om de Oecumene te praktizeren, en zijn studies voort te zetten.

Het huis is voorwaar een soort bibliotheek, schappen gevuld met vooral religieuze boeken, boeken over kunst, over Ikonen, wereldbeschouwingen. Maar ook wanden vol schappen met ontelbare klappers met kranten- en tijdschriftknipsels, keurig gerangschikt naar onderwerp, een bewijs van zijn niet te verzadigen drang naar kennis en beantwoording van zijn nog openstaande vragen. Waar geen schappen zijn vindt men zijn ikonen. Het kerkje hangt ook vol met zijn werken, van allerlei kleur en formaat.

Toch wel een scherp contrast, aan de ene kant een begenadigd kunstenaar, schilder van ikonen, die grote bekendheid geniet, ikonen die in oud tijden dienden om het bijbels verhaal te openbaren aan de voornamelijk analphabete mensheid, aan de andere kant een priester die met hart en ziel gelooft in een moderne religieuze stroming als Oecumene!

De eerste leerlingen arriveren, op donderdag en vrijdag geeft hij namelijk nog les in het ikonen schilderen oude stijl, met behulp van ei-tampera. Het wordt tijd om op te stappen.

Met opzet heb ik de vele moeilijke namen gebruikt, die in het gesprek voorkwamen, om U getuige te doen zijn van de kennis en het spectaculaire geheugen van deze bijna 87-jarige dienaar van de kerk.

Vader Robert heeft meer dan 25 jaar les gegeven aan universiteiten en de Engelse school, in diverse faculteiten. In 1946 maakte hij kennis met een toen bestaande Vereniging in Finland, waarvoor hij vele jaren de rol van Sinterklaas vervulde. Grote Nederlandse bedrijven hadden hier toen een geheel Nederlandse staf en er kon wel wat af voor een gezellig feestje. Om Sint en Piet te schminken werd zelfs een echte theatergrimeur geworven.

Vader Robert had speciaal voor het Noorderlicht een andere zetting van de naam getekend, alsmede een logo voor de krant ontworpen (een gouden ster -–die helaas in zwart/wit niet zo goed overkomt) om hiermede zijn voldoening over ons blad te bewijzen.

Harry Maat, Noorderlicht 2000

Zie ook een artikel van Peter Starmans in Noorderlicht, Mei 2005.


Indrukken van Finland

Suomi is de zachte, welluidende, droomerige naam, dien de Finnen hun land hebben gegeven. Het is de naam van het land, … Het is de naam van het land, dat in den laatsten tijd onze aandacht tot zich trekt, welks strijd voor vrijheid en oude rechten onze belangstelling gaande houdt.

Finland is voor ons, Hollanders, betrekkelijk onbekend. Waarschijnlijk zou het dat voor mij ook gebleven zijn, als het gelukkige toeval mij niet met eene Finsche had samengebracht, en ik niet in de gelegenheid ware geweest om Finland tweemaal te bezoeken.

Een paar jaar geleden nam ik het besluit, mijne finsche vriendin naar haar land te vergezellen en weinige dagen later waren we te Lübeck, om des avonds van daar met de Storfürsten naar Helsingfors te vertrekken. Voor dat we ons plaatsbewijs voor den overtocht kregen, moesten wij onzen pas laten zien en hem later op de boot dadelijk afgeven. Groot was de Storfürsten niet; zij leek mij zelfs in ’t oogvallend klein, maar ik wist toen nog niet bij ondervinding, dat de Oostzee zeer weinig golfslag heeft en dus ook door betrekkelijk kleine schepen kan bevaren worden. De zeventien passagiers waren voor het meerendeel Finnen, die naar hun land terugkeerden, blij het conservatieve Midden-Europa, zooals zij dat uitdrukken, te kunnen verlaten. Mijn vriendin had spoedig een paar kennissen gevonden, bij wie we ons gedurende de reis aansloten en met wie ik heel wat heb afgepraat. Bij meer dan één gelegenheid hebben we het Noorden en Midden-Europa met elkaar vergeleken, en telkens viel het mij op, hoe er door deze lieden met een zekere minachting gesproken werd over het laatste, dat als zeer behoudend en overbeschaafd bestempeld wordt.

Een ander thema dat ter sprake kwam, was de emancipatie. De Finnen zijn wat dit punt aangaat, zeer vooruitstrevend. Co-educatie b.v. is iets dat van zelf spreekt. Bijna alle meisjes doen hun “baccalaureat”, studeeren eenige jaren en zoeken vervolgens eene betrekking. De Finnen stellen er een groote eer in, dat zij andere landen zooveel vooruit zijn, maar hebben tevens de neiging om alles af te keuren, wat niet òf uit Zweden, òf uit hun eigen land stamt.

Opmerkelijk is het, dat de Finnen zich buiten hun land nooit recht thuis voelen; zij zijn geen kosmopolieten en het best te waardeeren in hun eigen omgeving; daar zijn ze gezellig en buitengewoon gastvrij voor vreemdelingen. Zoo hebben zij tijdens de reis al het mogelijke gedaan om mij niet buiten hunne gesprekken te sluiten en mij van hun land alles te vertellen, waarin ik belang kon stellen. Om mij genoegen te doen spraken ze ook onder elkaar duitsch, en werd er eens wat in ’t zweedsch of finsch gezegd, dan was er altijd iemand die als tolk dienst deed.

Zutphen, Febr. 1906. Lees meer op de volgende link: gutenberg.org


Word lid

Iedereen die zich verbonden voelt met of geïnteresseerd is in de Nederlandse cultuur, kan lid worden. Als lid krijgt u vier keer per jaar ons clubblad Het Noorderlicht. Bovendien krijgt u bij allerlei activiteiten die door de vereniging worden georganiseerd of gesponsord korting.

Met behulp van uw lidmaatschap kunnen wij gezellige activiteiten voor Nederlanders in Finland blijven steunen!

Nu lid worden? Heel eenvoudig: Vul dit formulier in of neem contact op met de de secretaris.

Word lid!

December 2017

Ambassade team adopteert boom

Ambassade-team adopteert boom in Fins bomenbos in Nederland

Om de honderdste verjaardag van Finland als een onafhankelijke natie te vieren, heeft de stichting Finland100 een ‘Finland100Park’ gecreëerd in de Haarlemmermeer, in de buurt van Amsterdam.
Het park bestaande uit berkenbomen is officieel geopend op vrijdag 17 november j.l. en er zijn in totaal 568 berken geplant; 100 grote berken langs een rij die een vlaggenmast symboliseren en 468 kleinere in het park die de Finse vlag symboliseren.
Betaald uit eigen zak heeft het team van de ambassade in Finland een boom geadopteerd ter herinnering aan dit memorabele 100-jarig jubileum van Finland.
Deze en meer activiteiten en evenementen die gedurende dit feestjaar in Nederland plaatsvonden, werden gecoördineerd door een comité genaamd ‘Finland 100 together in The Netherlands’.

Holland Corner en Prins Constantijn op Slush

Holland Corner op Slush

Slush, een van de meest toonaangevende start-up en technologie-evenementen ter wereld, vond plaats in Helsinki op 30 november en 1 december. Slush verbindt start-up- en techtalent met investeerders, bedrijven en de media. Het evenement werd voor de tiende keer georganiseerd en heeft 20.000 bezoekers uit meer dan 130 landen aangetrokken, waaronder 2600 start-ups, 1500 investeerders en 600 journalisten. Deze buzz droeg bij aan bijna 10.000 ontmoetingen tussen start-ups en investeerders.
Meer dan 40 start-ups uit Nederland waren aanwezig op Slush. Ze vertegenwoordigden de beste technologische oplossingen die Nederland te bieden heeft, op terreinen als AI, VR, FinTech, autonoom verkeer, e-commerce, vrije tijd, toerisme en IoT. Dit zijn wellicht onbekende termen voor u; voor een uitleg verwijzen we graag naar Google.com ;-)! In samenwerking met het RVO, Rijksdienst voor Ondernemend Nederland, heeft de ambassade een heuse Holland Corner gebouwd. Duidelijk herkenbaar door de oranje/witte ledverlichting waren we goed te herkennen en te vinden.

Bezoek van de prins

Prins Constantijn tijdens de ‘fireside’ discussie op Slush

We werden ook vereerd met koninklijk bezoek. Als start-up Envoy NL was ZKH Prins Constantijn van Oranje beide dagen aanwezig. Hij gebruikte de Holland Corner als uitvalsbasis en hij had daar vele ontmoetingen. Op het podium leidde Prins Constantijn een paneldiscussie waarin hij en doorgewinterde internationale investeerders het volgende thema centraal stelden: ‘Is het mogelijk de volgende Google in Europe te creëren?’ Prins Constantijn legde het panel het vuur nader aan de schenen; de conclusie was dat in Finland, Nederland en Europa in het algemeen veel vertrouwen is in de innovatieve kracht van Europese ondernemingen. Tijdens Slush ontmoette Prins Constantijn onder anderen:
– De president van Finland, Sauli Niinistö
– De minister-president van Finland, Juha Sipilä
– Amerikaanse politicus en ‘environmentalist’,
Al Gore
– De Franse staatssecretaris voor digitalisering,
Mounir Mahjoubi
– Prins Daniel van Zweden

Divers programma in de Holland Corner

Daarnaast waren er in de Holland Corner diverse vertegenwoordigers aanwezig van het Nederlandse start-up ecosysteem, zoals investeerders, accelerators, incubators en de Nederlandse overheid om zowel hun netwerk en kennis te delen als te vergroten.
Het faciliteren van ontmoetingen en informatiesessies was onderdeel van het dagelijkse programma in de Holland Corner. Experts van toonaangevende Nederlandse start-uphubs en meerdere ervaren professionals waren aanwezig om advies op maat te geven aan andere start-ups en ondernemers die interesse hebben om in of met Nederland aan de slag te gaan. De beursstand bestond uit twee verdiepingen, waarvan de bovenste verdieping dienst deed als vergaderruimte. Vanaf deze verdieping konden de gasten prachtig uitkijken over Slush in zijn geheel.
Bezoekers konden ook hun energie opladen bij de Holland Corner. Speciale brillen van het merk Propeaq gaven bezoekers namelijk de mogelijkheid om zelf het verkwikkende effect van brillen met lichtstimuli te proberen. Ook konden bezoekers the ‘Living Lab Holland Elevator Pitch’ beleven met behulp van VR (=virtual reality)-brillen. Dit is een virtual reality film over vooruitstrevende Nederlandse ontwikkelingen, geproduceerd door de RVO.
Iedere dag werd afgesloten met een Heineken Happy Hour. De Heineken Happy Hours waren, niet geheel onverwacht, populair en drukbezocht. Ook overdag werden de gasten voorzien, want Charlie’s Natural Soda had een flink aantal blikjes gesponsord. Het is een frisdrank zonder kunstmatige toevoegingen en met minder suiker en afkomstig uit Nederland. Charlie’s Natural Soda ligt sinds kort ook in de schappen van Finse supermarkten.

100 jaar betrekkingen tussen Nederland en Finland

Op 28 januari 2018 is het precies 100 jaar geleden dat Nederland Finland erkende als land. Dit houdt in dat we rond die datum 100 jaar betrekkingen tussen Nederland en Finland vieren.
Als onderdeel van die viering openen we in de week van 6 februari de deuren van de residentie. Iedereen kan zich aanmelden om aanwezig te zijn. De sessies zullen Engelstalig zijn en geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 12 (en voldoende Engels beheersen). Half januari publiceren we de tijdstippen van de zogeheten ‘Open Doors’-sessies. Hou vooral de Facebook-pagina van de ambassade in de gaten! De voorbereidingen zijn al in volle gang en er zal onder andere een interactieve minitentoonstelling zijn over de ambassade van nu en vroeger. Daarnaast wordt er verteld over de 100 jarige relaties tussen onze landen, is er een quiz en natuurlijk een hapje en een drankje. Mocht u zich willen aanmelden met bijvoorbeeld de schoolklas van uw zoon/dochter, neem dan even contact met ons op via hel@minbuza.nl.

Gastcolleges op Finse universiteiten

Eerder dit jaar gaf de ambassade gastcolleges op de universiteit in Kuopio en Oulu. Afgelopen herfst waren de steden Rovaniemi en Tampere aan de beurt. Plaatsvervangend ambassadeur Özlem Canel was in Rovaniemi om de conferentie Arctic Spirit bij te wonen. Dit combineerde ze met een bezoek aan diverse bedrijven, waaronder het bedrijf Lappset dat samen met het partnerbedrijf Yalp actief is in Nederland. Daarnaast gaf zij een gastcollege aan de universiteit van Lapland. Ambassadeur Cees Bansema reisde af naar Tampere om daar een gastcollege te verzorgen aan de faculteit voor management van de universiteit van Tampere. Het onderwerp was: ‘Is the EU fit to react to new developments such as digitalization, e-commerce, smart mobility and new disruptive business models? Should we reinvent ourselves to a EU 2.0?’
De ambassadeur en ambassade wensen jullie fijne feestdagen en een goed begin van het nieuwe jaar!


100 kerstkransjes – Katja en Mamma

‘Hoeveel kerstkransjes hangen er in de boom?’, vraagt Katja.
‘Ga ze maar tellen’, zegt mama.
Katja wijst naar de koekjes: één, twee, drie, vier, vijf.
Boven en midden in de boom ziet ze er heel veel. Ze is wel een paar minuten aan het tellen. Maar dat heeft ze al goed geleerd. Ze is al bij zesennegentig!
En aan de alleronderste takken hangen er een paar: zeven, acht, negen, precies 100! telt Katja.
‘Ja, dat klopt’, zegt Mamma, voor elk jaar dat Finland onafhankelijk is hebben we 1 kransje.
Ze stoot per ongeluk tegen een kerstbal. Hij valt op de grond, maar is gelukkig niet kapot.
Katja pakt de bal. Ze wil hem weer in de boom hangen.
Maar er zit geen haakje meer aan.
Katja kijkt in de boom en op de grond. Het haakje is weg.
‘Weet je wat?’, zegt mama. We eten een paar kerstkransjes op!
En dan gebruiken we een van de haakjes van de kransjes om de kerstbal weer op te hangen!
‘Maar dat mag niet van papa!’, zegt Katja. ‘Het is toch nog geen kerst!’
‘Nee’, zegt mama, ‘maar denk je dat papa het merkt?’
‘Papa heeft de koekjes toch niet geteld?’
Nee, papa heeft ze niet geteld! En één kransje opeten is toch niet zo erg?
Katja zoekt een kerstkransje uit dat niet zo erg opvalt.
Eentje die een beetje achteraan hangt. Ze haalt het kerstkransje van het haakje en hangt de kerstbal weer in de boom. Mjam, dat is lekker. En er zijn er zo veel. Ze pakt snel nog een paar kransjes en stopt er twee in haar mond en twee in haar zak.
‘Wil je er ook een?’, vraagt Katja. ‘Ja, lekker!’, zegt mama.
Katja geeft mamma twee kransjes en die eet ze meteen op. Dan loopt ook mamma naar de kerstboom en haalt er wel 10 kransjes uit die ze in haar zakken stopt. Ook voor Katja pakt mamma er nog eens 10 en stopt die in haar zakken. ‘We hebben nu een geheimpje’, zegt mamma. ‘We moeten niet knoeien. Want dan ziet papa de kruimels!’
Wat een lekkere koekjes zijn het! Knapperig en prachtig versierd met wit en blauw, de Finse kleuren. En het zijn er toch 100! Het is extra lekker omdat het dit jaar zo’n bijzonder feestjaar is. En omdat het nu nog geen kerst is en het eigenlijk nog niet mag.
Katja en mama hebben al hun koekjes op als papa de kamer binnenkomt. Ze lachen een beetje.
‘Is er iets?’, vraagt papa. Hij kijkt naar de kerstboom.
En dan kijkt hij naar Katja en mama.
Zou papa het zien?
‘We lachen zomaar een beetje’, zegt mama.
Katja houdt haar adem in.
Maar papa zegt niets. Hij haalt zijn schouders op en gaat de krant lezen.
Zou papa het gezien hebben?
Of niet?

Ellen


De Voortgang

Wat een prachtig jaar hebben we er samen van gemaakt. Vanaf het begin hebben we elkaar weer op vele evenementen en bijeenkomsten getroffen. Al vroeg in januari zaten we in het oranje het Nederlandse handbalteam aan te moedigen op diverse plekken in Finland. In Jyväskylä ging de groep bowlen terwijl zelf gemaakte appelflappen werden uitgedeeld. In Helsinki volgde op 21 januari de nieuwjaarsreceptie, op 2 weken na, 80 jaar na de officiële geboorte van de Nederlandse Vereniging in Finland. De helft van het bestuur stond eraan voorafgaand een middag in de keuken om 80 oliebollen te kunnen serveren, en dat lukte. De leuke foto’s van die bijeenkomst en de filmclip met herinneringen van onze vereniging door tachtig jaren heen zijn te bekijken op onze website.

Vervolgens werd in ijskoud water gezwommen, stonden we langs de kant om de schaatsers in Oulunkylä aan te moedigen en dronken een glas of twee tijdens de goed bezochte kwartaalborrels. In maart volgde de eerste telefonische ALV, maar helaas bleek dat een stap te ver vooruit voor de NViF. Welgeteld 1 lid (Arie) deed aan die vergadering mee. Een efficiënte discussie, dat dan weer wel, maar onze bedoeling is uiteraard om te overleggen in wat breder verband. Komende maart zal de ALV dus als vanouds samenvallen met een aantrekkelijke activiteit.

We bezochten in april de expositie van Cesar van Everdingen, een leerling van Rembrandt, in Helsinki, en maakten ons daarna op voor diverse koningsdagevenementen door het hele land. Van Oulu, Jyväskylä, Tampere en Turku tot en met de zeer gewaardeerde Koningsdag ter huize van de ambassadeur in Helsinki, werd het glas geheven op de Koning. Ja, met de handhaving van de Nederlandse traditie zit het wel goed in onze vereniging.

Daarna trad een relatief rustige periode aan. In Jyväskylä werd in mei door en voor kinderen gekookt, in juni volgde in Helsinki een mini-kwartaalborrel en begin augustus trokken diverse families de regenkleding en campingartikelen uit de kast en verzamelden in bos- en waterrijke omgeving. Dat kamperen in de natuur is van Finland genieten op zijn best. In de schone buitenlucht, genietend van de lange avonden licht, achteloos wat worstjes op een kampvuur roosteren met een koud biertje erbij. Ook volgend jaar trekken we wederom de bossen in!

Een vast ritueel is onze viering van het Leidens Ontzet, in het eerste weekeinde van oktober, ook dit jaar weer uitstekend bezocht. Daarna volgde begin november de grootste gebeurtenis van dit meervoudig jubileumjaar; de viering van Suomi 100 jaar onafhankelijkheid. In Helsinki verzamelden een kleine 100 mensen om gezamenlijk en feestelijk even stil te staan bij de vrijheid die wij allen genieten in het mooie Finland. De voortreffelijke organisatie garandeerde een feest met heerlijke hapjes en drankjes. Een live band zorgde voor een extra dimensie met stevige muziek.

Als ik dit schrijf maken we ons op voor de altijd leuke vieringen van Sinterklaas en Kerstmis door heel Finland. En natuurlijk komen we op velerlei wijze in aanraking met de uitgebreide viering van de Finse onafhankelijkheid. Al met al een enerverend en bijzonder jaar!

Na zoveel terugkijken gedurende het jubileumjaar is het natuurlijk ook zaak het vizier naar voren te richten. Onze vereniging staat sterk en heeft de potentie om op volle kracht vooruit te gaan.

We zijn met ruim 200 loyale NViF-leden stabiel qua omvang. Velen van ons hebben de 15 jaar lidmaatschap overschreden. Dank jullie wel! En gelukkig is er ieder jaar ook weer de nodige aanwas van nieuwe geïnteresseerden.

Ook het komende jaar zal het accent van de communicatie op sociale media alleen maar toenemen. Onze internetsite is een vaste referentie, onze FB-groep is dit jaar de 600 leden ruim gepasseerd en we hebben een aparte FB-groep en -pagina opgemaakt om onze evenementen te promoten. Foto’s worden gedeeld via onze fotopagina (zie de website) en op Instagram. Vele leden staan in de LinkedIn-groep en er komen ongetwijfeld het komende jaar nog nieuwe kanalen bij. Binnen het bestuur beginnen we in toenemende mate met het handige ‘one drive’ te werken om uitwisseling van data en info te versnellen. Enzovoort. En zo gaan wij voort.

Deze digitale voortuitgang is prima natuurlijk. We zijn er om de contacten tussen Nederlanders en Finnen te verstevigen en dat geldt in brede zin. Met de nieuwe communicatiemogelijkheden worden jullie vragen vele malen sneller beantwoord dan vroeger. Probeer het maar eens. Je plaatst een bericht over klaverjassen in de groep en voordat je het weet heb je 10 man over de vloer en rond de grote (ronde) tafel om het spel tot in de kleine uurtjes te spelen.

Jullie, de NViF-leden, zijn een gevarieerde groep. De interesses lopen zeer uiteen. En dit maakt ook 2018 weer zo interessant. Bij ons kunnen jullie het komende jaar natuurlijk weer Nieuwjaar, Koningsdag, Leidens Ontzet, Sinterklaas en kerstvieringen verwachten. En daar tussendoor gaan we sportief en cultreel doen en culinaire hoogstandjes bereiden. Kom eens langs op de kwartaalborrel of elders. Al die activiteiten worden tijdig aangekondigd in onze maandelijkse nieuwsflits, op de website en de FB-groepen. Het Noorderlicht komt natuurlijk ook komend jaar 4 keer elektronisch in je bus.

“Heb je nog een speciale wens voor het komende jaar”, vraag ik je. Laat je vooral horen. En laten we er met zijn allen een geweldig nieuw verenigingsjaar van maken.

Ik wens iedereen een geweldige kerstperiode en een fantastisch 2018 toe.

Met een groet,
Michael